title alias title_alias introtext fulltext created
خارمان چشم 2008-10-01-17-43-04
یی تُرکی داشته چشماشه اَ روي عینک ماخارانده، بشش میگن؛ پچا اَ رو عینک چشماته ماخارانی؟
میگه؛ مِگه تو ما خوای کونت باخارانی شلوارته درمیاری؟
10/01/2008 17:41:06
زن با شعور 2008-10-01-17-50-43
زنه اَ شوورش می پرسه؛
عزیزم، تو زن خوشگل دوس داری یا زنِ با شعور؟
شوورش میگه؛
نه عزیز دلُم هیچکدامشان، مه تونه دوس دارم
10/01/2008 17:47:01
اسفالت کوچه 2008-10-01-18-02-10
خِورنِگارا اَ تُرکه میپرسن؛ نِظرت در باره یِ اسفالت ئی کوچه هه شیه؟
ترکه میگه؛ بنام خدا و با عرض سلام خِدمت دس اندرکاران و صدا و سیما و با عرض سلام ویژه خدمت مقام معظم رهبری و خانواده یِ معظم شهدا و جانبازان و ایثار گران ، بنده بچه یِ ئی محل نیسم
10/01/2008 17:56:07
سگ و آبادانی 2008-10-01-18-07-24
یی تِهرانی داشت بری آبادانیه خالی می بست، میگه والا سگِ مهَ شبا که میا خانه زنگ میزنه
آبادانیه میگه؛ ولک مگه سگت کلید خانه ره نداره؟
10/01/2008 18:04:48
قزوینی در عروسی 2008-10-01-18-12-00
یی قزوینی میره تهران عروسی و برمیگرده، ازش می پرسن؛ خوب عروسی چه خَوَر بود؟
میگه والا خیلی خوش گذشت ، نیمیدانی هموجور پسرا و مردا قاطی بودن
10/01/2008 18:09:28
ماشین دربستی 2008-10-01-18-40-07
ترکه قِرار بوده وا دوس دخترش بره بیرون، به دختره میگه؛ مهوا ماشین میام جلوت بگو؛ دربستی، تا سوارت کنم بریمان . دختره یادش میره میگه؛ مستقیم، ترکه میگه؛ نه به مسیرُم نموخوره، راشه میگیره میره
10/01/2008 18:37:35
بلیط اصفهان 2008-10-01-18-46-25
بلیط اتوبوس در اصفهان اَ 20 تِمن میایه پاین میشه 10 تِمن، اصفهانیا میریزن خیاوان تظاهرات، ازشان می پرسن؛ پچا په؟ میگن بریکه ما اول که پیاده می رفتیمان 20 تِمن به نَفمان بود ولی حالا شده 10 تِمن
10/01/2008 18:42:48
معشوقه و نِنه 2008-10-01-18-51-05
مردای فرانسوی هم زن دارن و هم معشوقه، ولی زناشانه بیشتر ماخوان، مرداي آمریکائی هم زن دارن و هم معشوقه، ولی معشوقه شانه بیشتر ماخوان، مردای ایرانی هم زن دارن و هم معشوقه، ولی نِنه شانه اَ همه شان بیشتر ماخوان
10/01/2008 18:48:47
دل مردا 2008-10-01-18-54-28
خانمائی که فرک موکنن بری به دس آوردن دل مرداشان باید به شکمشان برسن، یی ذره ئی سطح بالا فرک موکنن
10/01/2008 18:53:04
چیز عجیب 2008-10-01-18-57-55
ترکه میگه؛ عجیبه! میگم؛ شی عجیبه؟ میگه؛ صد هزار تا تماشاگر، 22 تا بازیکن، چارتا داور، ئی میلیچه بد کردار چین می رید کله یِ مه
10/01/2008 18:55:58
زندگی پس از مرگ 2008-10-01-19-05-21
اَ رشتیه می پرسن؛ به زندگي بعد اَ مرگ اعتقاد داری؟، میگه بله 100% خود مهَ دو سال بعد اَ مرگ پدرم به دنیا آمدم
10/01/2008 19:02:54
شربت سینه 2008-10-01-19-12-09
دکتر به مریض؛
ببخشین مهَ هفته یِ پیش اجاي شربت سینه بشت مسهل دادم، مریضه میگه؛ اتفاقاً آقاي دختر خوب خوب شدم، چون جرأت نیموکنم سرفه بزنم
10/01/2008 19:08:22
مبایل به گردن 2008-10-01-19-18-52
به لُره میگن؛ مثد اینه که اَ بند مبایلت خیلی خوشت میا که همیشه گردنته نه؟، میگه آره والا ، ولی فقط وختی ماخوام مبایلمه شارژ کنم یی دو ساعتی علافم
10/01/2008 19:16:32
آداب عروسی 2008-10-01-20-30-38

رسم و رسوم زندگی در همِدان قدیم

ای آداب و رسومی که با کِمی تغییرات در لایه های اجتماعی مختِلِفِ هِمِدان بین مردم رایج بود ، مَ وا استفاده اَ دیده ها واِشنُفته های دوران بِچگی و نوجوانی و پرس و جو اَ گیس سفیدا و ریش سفیدای هِمِدان نوشتم تا بِچای امروز یادشان بمانه پدران و مادرانشان در گذشته چه رسم و رسومی داشتن و اُنارِ حفظ کُنَن بِرِی آیندگان اِگَه ناقصه بزرگان ما کاملش کُنَن، اِگه کِمه زیادِش کُنَن، اِگَه غِلِطِ دروسِش کُنَن ، اِگه خوششان نیامد به بزرگی خودشان بوخشنُم، شاید کسانی مثدِ مَ عاشق هِمِدان و هِمِدانی باشن که حتما" زیادن اونا بهتِرِشه بینویسن تا مِنََم غِلِطامِ دُرُس کُنَم شایِدم نوشتن مَ خِوَرنِدارم که تقصیر خودُمِ نِرَفتم باخوانم . البته ای حرفا مهم نیس، مهم اینه که ای آداب و رسوم و فرهنگ هِمِدان مطابق واقعیات بِرِی اونای که به خاک زِمین وِطِنِشان علاقه دارن بمانه .البِته ناگفته نمانه که بضی اَ اِ مراسم تا حدودی کِم و بیش در بضی خانواده ها باقی مانده .

 

مِراسمِ ازدواج در هِمِدان

خوازمنی کنان- حرف زنان – دسگیران- رخت ورداشتن -عقد کنان – عروسی - پاتخت

 

 

 

خوازمنی کنان [1]

جِوانای هِِمِدان وا حیا بودن پَلو آقا نِنِشان پاشانه دراز نیمیکردن سیگار نیمیکشیدن و خجالت میکشیدن بگن ما زن ماخوایم.اِگه یکی بی خودی یی دوزری (فرش 2 زرعی) میساند میورد خانه یا نصمه شب مس میکرد وا لِقَد دِرِ وامیکرد میامد میان مَنیش ای بود که زن ماخوا اوَخت بواش به نِنَش موگفت وَخی یی فکری بِرِی ای پِسِرهِ بُکُن دیه داره طاقِ طویله سولاخ موکُنه. اَ فردا نِنه خوآرِش را میفتادن میانه محله برِی زن. اَ عطار و بقال میپرسیدن:" ای بِرادر تودانه ی خدا اینجانه دختر سراغ نِدارینان؟" اُنَم موگفت :"نه خُوارُم، یا موگفت فُلان خانه دختِرِفلانی هس ." یا ایکه خودشان دِرِ خانه هاره میزدن داد میزِدن:" آی باجی جان دختر دارینان؟" اَ میان خانه جواب میامد:"نه بِوَخشینان ، یا ایکه بفرماینان" هر خانه ی که دختردِمه بخت داشت زِمِسانا یی قوری چای سِرِ منقل و تاوسانا یی تنگی شربت پشت پنجره شان بود. یی چادِرِسفید تازه اَ میخ آویزان بود که دختره جنگی میکرد سِرِش و میامد وِرِ خوازمنی کن . اُوختا دخترا حق نِداشتن میانه صورتشان دس بِوِرَن اما آموزش دیده بودن که پَن پَن حرف نِزِنَن و یی جوری حرف بِزِنَن که دَنِشان غُنچه بشه . اُوَخت مادِرِ دختر اَ هُنِرای دخترش تعریف می کرد و نِنه ی پِسِره اَ آقائی پِسِرِش . گاهی وختا عشق و عاشقی اَم بود که البِته استثنا بود معمولا با مخالفت خانواده ها مواجه می شد و کار می رسید به دعوا مرافه و تهدید به خودکُشی، بِرِی که نِنِه ی داماد ماخواست خودش بِرِی پِسِرِش زن بسانه، آرزوش ای بود، اَ ای که بِگَدده بِرِی پِسِرِش پِی زن احساس غرور می کرد، موگفت بِچَم عقلِش نیمیرسه بازیش میدَن . البته ازدواج های فامیلی و پرس و جو اَ دوس و آشنا سِرِ جای خودش بود .

اِگه ملاقات اوِلیه مثبت بود شب به بواها خِوَر میدادن اوَخت یی وختی تعیین می شد بِرِی خوازمنی مفصل وا گیس سفید ای فامیل. بعد اَ ای مرحِله ننه ی داماد ایسوای دخترِرِهمی گرفت و یی ترتیبی می داد که یی جوری دختِرِرِ میانه حموم بیوینه تا مطمئن بشه کلاگیسی نِداره یا سِروسینه و پِت و پا و کِت و کونش عیب و ایراد نداره . اُوَختا عَمِلِ جراحی دماغ و کوچوک و بزرگ کردن سینه و باسن و موکاشتن نبود هر آدِمی به هر چی خدا بشش داده بود تا آخِرِ عمرش می ساخت . بَضی زِنا شِرِه میَشتن میانه سینشان گُنده به نِظؤ بیا، که میانه حموم دیه نیمیشد پِتِشان میفتاد روآب اِگه همه ی اینا مورد قبول قِرار می گرفت یی روز از خانه ی دختر میرفتن خانه ِ داماد جاسوس بیوینن وَِضه خانه ی داماد چه جوره شی دارن، شی ندارن . اینجا بود که طایفه ی داماد میفتادن حول و وِلا اَ ای سَر اُ سَر اسباب خانه قرض می کردن اَ سیمسار فرش کِرا می کردن خلاصه یی کاری می کردن که خانواده ی عروس فکر کُنَن اینا داران . حالا دیه نوبت تحقیقات بود بُوا برادِرِ دختر و پسر را میفتادن اَ اَهلِ محل و کِِسِبِه پرس و جو می کردن که چه جور آدمای هسَن ،چه کارن، شی مُکُنن، و اَ ای حرفا . اِگه تحقیقات جِواب میداد اَ خانه ی داماد میفرسادن بری جواب . اُوَختا تلفون نبود کارا وا پیغام و پسغام انجام می شد و ای جور پیغاما رَم مَمولا" بنداِنداز محل میبرد و میورد. مٍثِلا" موگفت فلانکس خانم سِلام رساند گفت جواب شی شد؟ نِنِه ی دخترِ موگفت :بوخشینان استخاره کردیمان بد آمد یا موگفت آقای بِچا رضا داده مِوارِکه تشریف بیارینان. البِته جِواب مثبت به ای راحِتی نبود بُوای دختر موگفت : مِگهَ دختِرِمه اَ صحرا جُستم .هفته ها بلکه ماه ها می رفتن و میامدن پیغام رد و بدل می شد، بزرگای فامیل واسطه میشدن تا بوای دختر رضا بده البته داماد و عروس در ای جریانا دخالت نِداشتن ، عیب میدانستن . ( یادُم میا، یی وار نِنِه ی خدابیامرزُم به مَ گفت: " چل روز اَ عروسیم گذشته بود که یی شب بوات آمد خانه دِمه در دولا شد بند کفشِشه وا کُنه دیدم موای سِرش فرفریه تا اُ وقت نیمیدانستم ، روم نیمیامد سِرِمه بیگیرم بالا میانه صورتش بپام") چه روزگاری بود .



[1] - خوازمنی از فعل خواستن به معنای خواستگاری(به لهجه همدانی)

حرف زنان

اِگهَ تا اینجا به خوشی طی شده بود یی شب تعیین میشد که مردای ریش سفید طایفه داماد می رفتن خانه عروس بِرِی حرف زدن. دَر ای مرحله شرایط عروسی تعیین می شد از قبیل میزان مهر و روز عقد و عروسی و تعیین مخارج و تعداد مهمان و خلاصه هر کدام شرایِطِ خودشانه مطرح می کردن و رو یی کاغذی مینوشتن و همه حاضرین امضا می کردن . البته درشهر هِمِدان گرفتن شیر بها رسم نبود یا لااَقل مَ نِدیده و نِشنُفتم . هر پِدِری جاهازِ دخترشه اَ جیب خودش تهیه می کرد وختی یی دختری به دنیا میآمد نِنَش اَ همو روزِ اول شورومی کرد خورد خورد براش جاهاز جَم می کرد وختی بزرگ می شد یی سیزانی پُرِ اساس داشت . زِنای هِمِدان خانه دار بودن ( آلآنَم هَسَن بِرِی که زنای امروزه همو مادرایِ اُوختا تربیت کردن) هرجور بود اَ خرجی خانه یی جور میقرتادن واشِش خانه زندگی درُس می کردن یا بری دخترا جاهاز جَم می کردن یا میَشتن بری روزای نِداری.

خلاصه وختی قول و قرارا گذاشته می شد قِرارداده کتبی به خانواده عروس داده می شد و جلسه میتکّید و همه میرفتن سِرِ کارشان تا مرحِلِی بدی.

دسگیران

هموجو که گفتم شب حرف زنان رُو تِمام مِراحِلِ عروسی تِوافق می شد و هَمَش رو کاغذ میآمد که یی وار خدای نِکَرده کِسی زیر حرفش نِزِنه هموشب یی وختی بِرِی قند شکستن تعیین می شد عصر یی خانچهِ ی شیرنی وا شال و انگوشتَر و یی کله قندی که میان کاغِذِ آوَرچین پیچیده بودن اَ طِرِفِ دامادان می رفت خانه ی عروس، شب همه قوم و قبیله ِی ِ داماد میرفتن خانه عروس قومای عروس اَم جَم می شدن البِِته فقط قومای نِزیک میآمِدَن و مهمان غریبه نِبود. زِنا میرفتن یی اُطاق مردارَم یی اُطاق دیه می نشتَن تعریف می کردن و می گفتن و می خندیدن . اُوَخت اَ بوای عروس اجازه میگرفتن اُنَم موگفت بفرماینان خودتا ن صاحب اختیارینان. حالا دیه وختش بود که بزرگ فامیل دامادان کله قندِ وا قندشکن ورمیداشت اول تارُف میکرد به آدِمای دیه که : بفرماینان ، بفرماینان . اُنارَم موگفتن: نه ، خجالتمان ندینان ،شما بفرماینان. اُنَم وا یی ضربِ قند شکن کله قندِ اَ وِسَط نصف می کرد میَشت میآنه مَجمه همه چَپ میزدن موگفتن" مِوارِکا "باشه. حالا دیه دختره دسگیران حساب می شد . کله قندِ رَم نگا میداشتن که عقد کنان بسابن سِرِ عروس . اَ فرداش نِنِه ی عروس میانهِ دِر وهمساده فیس میداد که: "دیشَب قند دختِر مِه اِشگِستَن شد دسگیران پِسِرِ گلین آقا . "

- مِوارکه ایشالام عقد کنان کِیهِ ؟

- شی بِگَم والا هر وخت خدا باخوا بینَیم آقای بِِچا شی میگه

- مارِ یادت نِره دَوَت کُنی

- وِوِوِوِی خاک به سِرُم میگهَ میشه.

بضی وختا اتفاق میفتاد که بوای عروس یی چیزی میشنُفت یا میدید یا یکی شیطانی می کرد اُوَخت پشیمان می شد شال و اِنگوشتِرِ میَشتن میانه بُخچه میدادن دِسِه بند انداز محله میبرد پس، پیغام و پسغام شروع می شد و دَوا مُرافه. نِنِه ی داماد پیغام می داد : بِچَم چِش بود؟ جیگول نبود، قرتی نبود؟ نِنِه ی عروس پسغام می داد : آقای بِچا گفته: مَ به کفترباز دختر نیمیدم.

بضی وختا رَم دامادان پشیمان می شدن یی عُذر و بهانه ی میآوردن که مثلا استخاره بد آمِده یا قوممان مرده شال و انگوشتره مانه بدینان . بند انداز وایمیساد دِمِ در که بِسانه. اُوخت تمانمِ غصه ی دنیارِ می رختن میانه دله نِنِه ی عروس موگفت بِچَّم میان مردم شد عَلُفِ بوزِدِ . فرداش تمام ای حرفا میانه حموم می شد نقل مجلس زنا .

 

رخت ورداشتن

اِگَه همه چیز به خیر میگذشت یی روز عروس وا نِنَش وخُواربزرگَش یا یی زِنِ بزرگی اًَ فامیل وا ننهِ ی داماد و زنای بزرگ طایفه ِ داماد که ماشالام یی گله ی می شدن می رفتن بازار رخت وردارن . بنا به تِوانائی مالی داماد یک یا چند دست لباس می خریدن داراها پنج شش دس لباس می خریدن یی چادر سفید بری شبه عروسی که ماخواستن عروسه بِوِرن وا گیله و دُواق( پارچه زرقی برقی که اَ رو چادر مینداختن سِرِ عروس )هم می خریدن. لنگ و حوله حموم وا اسباب حموم فِراموش نیمیشد. اُوختا لباس دوخته نبود پارچه می خریدن ودر هر محله ای خیاط بود که می دُخت. تُنِکه و زیر پیرَن و پسان بندِ حاضری هم نبود نِنِه ی عروس می دُخت و لبه هاشه دالبُر می زد و گلدوزی می کرد اِگَر سینه های عروس کوچوک بود نِنَش وا پشم و پمّه که میانه پسان بند جاسازی می کرد جبران مافات می کرد. اُ آدِمای که رفته بودن خرید یی تیکه پارچه خلعت می گرفتن. بِرِی فامیل های نزیک عروس هم هرکدام یی تیکه پارچه می خریدن. اِگه کِسی بری رخت ورداشتن دعوت نیمیشد یا خلعت براش نیمیخریدن قَهر می کرد و خودش و شوِر و بچاش نیمیآمدن عروسی. روز بعد هرچی خریده بودن میانه خانچه ی ِ شیرنی می رفت خانه ِ عروس . اَ فردا دِرو همساده و فامیل عروس گله گله میامدن تماشا ، نِنِه ی عروس یکی یکی وا فیس و افاده نشان میداد که شی بِرِی دخترش خِریدن. اُنای که حسودیشان آمِدِه بود وَختی میامدن دَر موگفتن :" ایشششششششش خاک به سِرِشان بخیالشانه ما هیچی ندیدیمان."

عقد کنان

بِرِی روز عقد کنان ساعت خوش می کردن یَنی می رفتن پَلو آقای مَچِّد اُنم به تقویمش میپاید موگفت فلان روز سعد یا نحسِِه که معمولا سعی می کردن عقد کنان وا یکی اَ اعیاد دینی مصادِف بِشه . مِراسم عقد صبح زود انجام میشد . اُوختا کارت دعوت رسم نِبود یکی اَ جوانای فامیل می رفت به مردا موگفت فلان روز عقدکنانه تشریف بیارینان روز قبل خوانچه ی عقدِ میوردن خانه ِی عروس ، حالا سفره ی عقد میندازن، اوختا خوانچه بود که به شکل بیضی یا دایره ساخته شده بود دور تا دورش یی دیواری داشت که آینه کاری شده بود و قِشَنگش کرده بودن میانش اسباب عقد میَشتَن کِم وبیش همو چیزای بود که الآن مییَلََن، مِثدِ افند و گردو بادام و نخ و سوزن تخم مرغ و... . عروس قنج کرده مینشت پای خوانچه ی عقد . زِنای فامیلِه نِزیک جمع می شدن مهمانِ غریبه میانه زِنا نبود . مجلس عقد مردانه همو وقت برقِراربود داماد وا دو تا ساقدوشاش مینشتن میانه مردا . پدرداماد و عروس وایمیسادن دمِه در، مردا میامدن مِوارک باشه موگفتن و ده دَیقه مینشتن و می رفتن اَ مهمانا هر کی می رسید شیر داغ و شیرمال میَشتن جلوش بعد از اُنم میوه و شیرنی میوردن ، تاوسانا حیاط فرش می کردن زمسانا میانه پنجدِری . اِگه خانه ِ عروس کوچوک بود مردانه میفتاد خانه ی همساده . آقا میامد مینشت میانه مردا اَ همونجا اول اَ داماد بله میساند .عروس میانه زنا بود اَ همونجا بله موگفت یی نفر میامد به آقا موگفت که عروس بله گفته صدای عروسه نباید مردا بشنَفَن ، عَیب بود . بله گرفتن اَ عروس وا پیغام و پسغام انجام می شد. اوخت زنا میانه خودشان دایره میزدن ، چپ میزدن قرو غربیله می رختن ، شادی می کردن و دور اَ چشم مردا هرکاری ماخواستن می کردن . دخترای دِمه بخت وزِنای که خوشبخت شده بودن میامدن سر عروس قند میسابیدن زنای سیاه بخت نباید قند بسابن . جشن مردانه هموجوری ادامه داشت مردا میامدن و میرفتن . فلسفه اش ای بود که همه بدانن یی خانواده جدید تشکیل شده و دو نفر وا هم زن و شوَر شدن . رسم بود که فامیلای داماد ناهار بِمانن اِگَه بششان تارف نیمیکردن می شد مایه ی گله ی گذاری و قهر و دعوا مرافه .

مجلس زنانه هموروز عصر خانه ی عروس برقِرار می شد . زِنا بِوِسیله ی خوانده کُن دَوَت می شدن . خوانده کُن همو بنداِنداز بود که یی نلبکی نقل بیده مشگی میشت لای دسمال و میرفت خانه ی ِ اونای که باید دَوت بشن . دسمالشه وا می کرد یی نقلی میداد و موگفت تونو دخترا و عروسات دعوت دارینان جشن عقد تشریف بیارینان اِگه یی نفر اَ قِلَم میفتاد قهر می کردن دیه نیمیرفتن . اُ کسی که دَوَت می شد بنا به کِرِمِش یی اسکناس پنج قرانی یا یی تِمنی یا دو تمنی مییَشت میانه دسمال خوانده کن .

دور تا د وراطاق پتو مینداختن و بالش و متکا و پشتی میشتن که مهمانا بینیشن . بِِری مهمانا دونفر یکی میشتن . بهار کاهو میشتن هر دونفر یی بشقاب کاهو وا یی پیاله ی سکنجوین و یی کاسه ی چینی آب که برگ کاهوارِ میانش میشستن و موخوردن چند تا برگ که می شستن کاسه هه پر میشد گِل ، حالیشان نبود هموجو موخوردن ماشالام ماشالام اَ انواع کرم و جانور انگل روده نگو که فراوان بود همه ِی بقالی عطاری ها قرص جانور داشتن که دوجین دوجین میفروختن. اوختا خوردن سالاد رسم نبود فصل کاهو که میشد کاهو وا سنگنجوین یا سرکه شیره یا سرکه ی خالی موخوردن که همیشه بِرِی مغزش میانه بچا دَوا بود . شیرنی و آجیل و میوه ی فصل اَم میوردن . البته در جشن عقد مردانه و زنانه شیرنی عهده ی داماد بود ، میوه وا عروسان . جشن عقد زنانه مطرب دَوَت می شد . دسه ی مطربا زیاد بودن که حالا دیه اسمی ازشان نیس وِلی معروف تِرینشان . مولوک کور ، سُلی و خرش و فروغ مطرب بودن که در مجالس زنانه حاضر می شدن. مولوک کور بود و ضربش که وا همو میرفت مجالس زنانه میزد و ماخواند و زنارِ سرگرم می کرد . اما سُلی وا چوب و تخته و شره پاره یی خری دُرُس کرده بود که وسطش سوراخ بود سُلی میرفت میانش و پاهاشه اَ زیرِ دِلِش درمیورد مِثدِ ای بود که سوار خر شده اوخت وا اُ میرخصید . شاگرداش اَم بِراش ضرب می زدن یا چمدان اثاثیه شه میگرداندن و واشش نمایش بازی میکردن مِثلا" یی لیوانی وا دسمال میبست رو دماغش یَنی دماغش به ای گُندگیه می شد احمد خونساری وا خرش می رفت خوازمنی یکی می شد نِنِه ی عروس یکی نِنِه ی داماد وا شعر و آواز خنده دار نِمایش موزیکال خوازمنی اجرا می کرد که داستانش طولانیه آخرش موگفت: "مه احمدِ خونساریَم مثد خروس لاریَم زنها برین اَ شوِراتان جدا بشین بیاین بر من شوهر کنین ." ای نمایش معروف میانه همه ی عروسی مهمانیا اجرا میشد . میواس یی اطاقی بشش بدن که چمدانش بیَله . مرتب می رفت اُنجا لباس عوض می کرد میامد برنامه ی دیه ی اجرا می کرد . اما فروغ تار میزد مجلِسِش سنگین تر بود آواز و ترانه های روزِ وا تار میزد و ماخواند ضربگیراَم داشت . خانهَ ش لِبِ روخانه بود بَضی جوانا پنامه ی خانواده میرفتن پَلوش مشق تار می کردن . در تمام ای مدت عروس میانه مجلس رو صندلی نشته بود ولی اَ داماد خِوِری نبود اُ وا ساقدوشاش مشغول آموزش مراسم دامادی بود و سرگرم کار خودش و آماده می شد بِرِی شِبِ عروسی.

عروسی

زمانای قدیم عروس و دامادا بِچه سال بودن سِندِ ازدواج همو چیزی بود که شرع مُبین تعیین کرده بود : دُختِرا 9 سال ، پسرا 15 سال ، تازه قاینِنِه ماخواست عروسه نابالغ بِسّانه ، تا بیا خانه ی خودش تکلیف بینیشه . اینه یی جور صِواب می دانست، بغیر اُ ،موگفت: ماخوام عروسِمه اوجو که دِلُم ماخوا خودم اَ بِچگی تربیت کنم . وقتی دوره پهلوی سقفِ سِنی تعیین شد ، بازم کار خودِشانه می کردن .اول صیغه می کردن ، مییَشتن به سندِ قانونی برسه اُوخت میرفتن دِرِ خانِه ی آقا عقد رسمی می کردن . وَختی یََم سربازی اجباری شد زِنِشانه میساندن ، یا معاف می شدن ، یا زنِه رِ میشتن می رفتن خدمت ، یا اَ سربازی فِرارمیکردِنُ هزار حقه سِوار می کردن که نِرَن . عقیده داشتن که بِچّا که به سِندِ تکلیف می رسن سُندتِ پیغمبرِ که زن بسّانَِن و شوَر کنَن وِگنِه شب مُتِکا ی زیرِ سِرِشان لَعنُ نُرفینِشان موکُنه .

پسرا که اغلِبِشان تا حالا بغیر اَ نِنِه خوارِشان وا هیچ زِنی همکِلام نِشده بودن و هیچی نیمیدانِستَن دوتا ساقدوش داشتن که راهِ کارِ بشِشان یاد میدادن یکی شان باید زن داشته باشه یکی شان مجرد باشه ای دونفر بیست و چار ساعِته وا داماد بودن . بضی دامادا بودن که کون دنیا رِ پاره کرده بودِن و چشم و گوششان حِسابی واز بود وِلی اُنارَم ساقدوش داشتن ، ای رسم بود. وظیفه ی آگاهی دادن به عروسَم وا زِنای بُزُرگ طایفه بود که شامِلِه عمه ، خاله و زن عمو، زن دائی می شد که بَضی وَختا هفت هشتا می شدن . به اینا موگفتن "ینگه" که شب وا عروس می رفتن خانه ی داماد صبح ناشتا برمی گشتن .

دو روز مانده به عروسی مصلحت بینان بود . طایفه ی عروس جَم می شدن خانه ی عروس ، طایفه ی داماد ام خانه ی داماد در مورد عروسی حرف می زدن جشن می گرفتن میزدن و میرخصیدن . رسم بود که فامیلای دو طرف تا چند روز بعد از عروسی خانه ی عروس و دامادبمانن. روز قبل از عروسی ، "داماد حموم" بود . حمومه قرق می کردن صبح زود ساقدوشا میامدن دامادِ میبردن حموم ، اول میبردن واجبی خانه تِمیس میکردن اُوَخت میشستِن و حَنا مییَشتن ، تمام فامیلای نِزیک واشِش می رفتن ، شیرنی موخوردن و شادی می کردن ، اهل حموم یی انعام حِسابی میساندن ، دامادِ که اَ حموم درمیودن یی گله ی آدم اَ پیش را میفتادن و وا ساز و دُهُل میبردِنِش خانه سِرِ را همه ی مردم اَ کوچوک و بُزُرگ درمیامِدَن تِماشا .

بعد اَ ظُر "عروس حموم "بود . اوسای حموم یی چوبی میَشت دِرانه ِی حموم ، تا انعام نیمیساند نیمیَشت عروس وارد بِشه . عروسه میشستِن و حنا مییَشتن زِنا میزِدِن و میرخصیدن میوه و شیرنی موخوردن چند ساعت اونجانه بودن . الآنم اِگه یکی زیاد میانه حموم ماطل کنه می گن :" مگه رفته بودی عروس حموم ؟" عروس هموجو مثدِ داماد وا ساز و دهل میرفت خانه تا مشاطه گر بیا قنجش کنه آماده بشه که بِرِه خانه ی داماد.

همو وَختی که عروس حموم بود جاهازشه میبردن خانه ی داماد . جاهازه وا خوانچه طِبق میبردن . اول "رخت دامادِ" شامل : جانِماز، کت و شلوار ، پیرَن سفید ، زیر شلواری ، زیرپیرَن ، جوراب و لِوازِم ریش تراشی و خلاصه هرشی بری مرد لازمه البِته اوَختا شورت نیمیپوشیدن ، بِرِی مرد عَیب بود . موگفتن:زن تونکه موکنه پاش .( مردا زیزشلواری میپوشیدن پاچه شه مییَشتن میانه جورابشان) ایناره مییَشتن میانه خوانچه جلوتر اَ همه . پشت سرش یی دیسی سیب قرمز و یی دیس شیرنی ، جانماز بری قاینِنِه و قاینباوا ، میشتن میانه طِبَق . اِگَه عروس سِواد دار بود تصدیق شیشِشَم مییَشتن میانه یی طِبِقی دیه . پشت سر اُنا یی طبقی اسباب سِماور بود شامله: سِماور، ذغالدان ، مقّاش ، سیخ سِماور ، آتیش سُرخ کُن ، بوق سِاور تشت زیر سِماوَر، سینی وَرشو، اِستکان نلبِکی ، قوری ، تنگ وِرشو . یی طِبِقِی دیه : کاسه بشقاب و دیگه ی مس و مَهتابه ی مس وسایر ظروف مسی . غزقان مس ، بادیه ی مس و ظروف چینی و خرت و پرتای دیه رم پشت سِرِ اُنا مییَشتن میانه طبق ، آفتابه ی مس فراموش نیمیشد وِگنه صبح قاینِنِه آفتابه نیمیداد به ینگه ها که برَن مِوال . یعد از طِبَق کِشا ، رختخواب و فرش و یی جفت صندوق هشترخان گرده ی حمال می رفت . هرچقدر عروس داراتر بود کاروان جاهاز بلند تر بود مردم که اَ قبل خِوَر داشتن سِرِ را وایمیسادن تِماشا بِرِی زیچ و قیچ دِراُودن . گاروان جاهاز که میرسید خانه ی داماد چند نفر اَ طایفه ی عروس می رفتن اثاثیه رِ تخت می کردن اطاق عروس . معمولا" اَ جاهاز صورت ورمیداشتن و اَ بزرگ طایفه ی داماد امضاء میساندن بری احتیاط که اگه خدای نکرده کار عَیب پیدا کرد بدانن جاهازِ برگردانن و هیچی جا نمانه .

بعد از رسیدن جاهاز رخت داماد عوض می کردن . درحالیکه ساز و دهل می زدن ساقدوشا تیکه به تیکه لباسای که عروسان فِرساده بودن دورِ سِرِ داماد میگردادن میدادن دانش یی گازی بِشِشان میزد و میکردن تِنِش اُوَخت وا ساقدوشا را میفتادن می رفتن" قاینباوا سلام "وقتی میرسیدن خانه ی عروس زیر پای داماد گوسبند موکشتن . داماد دِسه قاینباوارِ ماچ می کرد و قاینباوا بشش ساعت میداد . داماد برمی گشت خانه آماده می شد بری جشن عروس ساقدوشا رم زیر گوشش ماخواندن که شی میوا بکنه .

جشن عروس ، خانه ی دامادن و عروسان به طور علیهَده برگزار می شد . خوانده کُن مرد که سه تا اَ جوانای طایفه بودن وا یی نلبکی نقل که مییَشتن میانه دسماله ابرِشُم میرفتن مردا رِ دعوت می کردن اُنارَم یی پولی مینداختن میانه دسمال که آخرش بینه سه نفرشان قسمت می شد. بِرِی زِنارَم هموجو که گفتم بند اِنداز محل میرفت هموجو دعوت میکرد فاصله دعوت تا جشن باید اِنقد باشه که فرصِتِ تهیه ی لباس داشته باشن اِگه دیرخِوَر میکردن نیمامِدَن موگفتن:مگه ما دلاک حمومیم. جشن عروسی مطابق اِعتقادات و فرهنگ خانوادگی عروسان و دامادان برگزار می شد اُنای که متدین بودن جشن سنگین برگزار می کردن مداح میامد براشان اشعار مذهبی ماخواند یی عده یَم بودن که مطرب دعوت می کردن و عِرق خوری میکردن دسه های معروف مطرب عبارت بودن از: دسه یِ اصغر گُزُم ، دسه ی لطیف خان ، دسه ی حسن ضربی ، دسه ی حسین عرب و اَ همه شان معروف تر دسه عزیز خان که معروف ترین رقاص همدان شمسی عزیزخان واششان می رخصید . البته عزیز خان دوتا رقاص داشت اُیکی اسمش پری بود . بضی خانواده ها مطرب داشتن ولی بنا به بضی ملاحضات مشروب نیمییَشتن ولی باید سور وسات دَسه ی مطربِ فِراهم کُنَن اُنا تا نیموخوردن نیمیدانستن بزنن و برخصن . آدِمای قانعی بودن وا یی بطری عِرَق و یی کونه ی خیار راضی بودن . یی دَسه ی بود به اسمه مَمَِّّدِ مَخزَن که نمایش بازی می کردن . نمایش معروفی که بازی می کردن سیابازی و نمایش شاطر بود که میانه همه ی مجالس اجرا می شد . وختی یکی اَ جاش وَخمیزاد که بره ضرب گیر دسه درحال زدن موگفت :" قررررربانه حِواسه جَممممممم ". رقاصه حالیش میشد می رفت جلو یارو قِر می رخت و اِدا اَطوار می رِخت تا شاواش نیمساند نیمییشت بره اُوخت اسگناسه مییَشت میانه دانِش و میرقصید دوران می زد اَ مردم شاواش میساند . خلاصه رقاصه یی فوت و فنی بلد بود که نیمییَشت کِسی شاواش نداده بره . بضی وختا می شد که مهمانا بَدمَسی میکردن یا سِرو کله ی یی رقیب عشقی پیدا میشد دس به چاقو می شدن و مجلس به هم می رِخت . از ای اتفاقارَم میفتاد .

بد از شام که مهمانای غریبه می رفتن حدود ساعت 12 قوم و خویشای داماد چراغ زنبوری ورمیداشتن و پیاده را میفتادن رو به خانه ی عروس یی نفر جلو دسه صدا می کرد : " اول به نجف شیر خدا را صلووووووات" همه دَم میدادَن : " بر محمد و آل او صلووووووووووات" همجو بِرِی همه ی اماما یی چیزی موگفتن و مردم همو بیت اوله تکرار می کردن . تا میرسیدن دِمه دِرِ خانه ی عروس . اما خانه ی عروسَم مهمانا رفته بودن و فامیلای نِزیک مانده بودن منتِضِر تا بیان عروسه بِوِرَن . مردم سِرِ را میامِدَن بالای بان یا دِرِ محله تِماشا و اِنقد وایمیسادن تا دَسه وا عروس برگرده( بِرِی که خسته نشینان بقییِشه مییَلیمان دفه ی دیه)

 

وقتی طایفه ی دامادان به خانه ی عروس نِزیک می شدَن صِدای صلواتِشانه بلند تر می کردِن و پشت دِرِ خانه ی عروس اِنقدر وایمیسادِن و صلوات میفرسادَن تا بیان دِرِ واز کُنَن . البِته اُنارَم به ای زودی نیمیامدن .دامادان وارد می شدن مینِشتِن وچای و شیرنی و میوه موخوردن بزرگ دامادان میرفت اَ بوآی عروس اجازه می گرفت . اُوخت بوآی عروس بلند می شد دِسه دختِرِشه می گرفت و اَ خانه میورد در. اینجا بود که عروس وایمیساد گیره . البته موگفتن ای اشگ شوقه وِلی در حقیقت اوجو نِبود عروس داشت اَ خانوادش جدا می شد و آغوش پر مهر مادِرِشه ترک میکرد میرفت یی جای غِریبه ی ، معلوم نبود چه رفتاری واشِش موکنن و شی به سِرِش میآرن . گیرَش در اصل بِرِی خاطِرِ ای بود .

اُوَختا مثدِ حالا ماشین شخصی نِبود که گل بِزِنَنِن واشِش عروس بِوِرَن اِگَهَ رَم بود میانه کوچه پسکوچه های تنگ و چاله چوله نیمیشد . اِگه را دور بود عروسه سوارِ اسب و الاغ سفید میوُرد اگه را نِزیک بود پیاده میرفت . یی نفر آینه ی عروسه میگرفت روبروی صورِتِ عروس و عقب عقب وا عروس می رفت دو نفرَم زیر بغِلِ عروسه می گرفتن . همو جو وا سِلام صلوات میرفتن تا برسَن خانه ی داماد. طبق معمول مردم سِرِ را وایمیسادن تِماشا . زمانای قِدیم جِوانا تفریح و سرگرمی نِداشتن . اِذیَت رساندن به سِگ و گربه و چل و دیوانه ها وگداها که میانه محله ویلان بودن سرگرمی جوانا بود . عروسی که میشد اسباب سرکرمی تازه ی فراهم میشد . بچّا میرفتن سِرِ بان اَ بالا سنگ و کولوخ و خاک میشاندن پاین یا خلافه میوا ببخشینان میشاشیدن رو جُل دیگه میشاندن سر عروس و فرار میکردن بان به بان میرفتن هیشکی اَ عهدشان نیمیامد . رسم بود وقتی دامادان میامِدَن عروسه بِوِرَن یی چیزی اَ خانه عروسان میدزّیدن روز پاتخت پس میدادن .

عروس که میرسید خانه ی داماد زیر پاش گوسبند موکشتن . داماد زودتر می رفت سِرِبان دو رُکَت نِماز ماخواند و وا ساقدوشاش وایمیساد تا عروس بیا وقتی عروس می رسید نِگَش میداشتن تا داماد اَ بالای بان سه تا سیب سرخ بزنه سِرِش یی کلا لگنی مییَشتن سِرِ عروس که ییوار نکنه داماد اَ راسکانی کله ی عروسه توش بیگیره و عروس دیه زبانم لال به زفاف نِرسه . مردم اَ کوچوک و بزرگ هوجوم میودَن که سیبه رِ اَ میانه هِوا بِقَپَن . (حالا خوبه که ای رسم ور اوفتاده وِگَنه خیالشه بکنین اِگه قرار باشه داماد اَ طبقه ی دهم مجتِمِع آپارتمانی سیب بولا میانه سر و کله ی عروس شی میشه .) بعد از سیب اِشاندن نقل و سکه ی دَشائی و یکقرانی میشاندن سِرِ عروس و بِچا هجوم میوردَن که پول جَم کنن ، شاید بتانن پول جیب یی هفته ی مدسه رفتِنِشانه جَم کنَن .

بالاخره عروسه میبردن حجله خانه . رختخواب عروس و دامادِ مینداختن وِسِطِ اطاق عروس و داماد وایمیسایدن بالاش . پدر داماد میامد عروس و داماد دَس به دَس می داد . یَنی دِسه عروسه می گرفت مییَشت میانه دِسه داماد براشان خوشبختی آرزو میکرد . َ عروس یا داماد ، یکی شان سَعی می کرد زود تر پاشه بِوِلا سِرِ پای اُ یکی . موگفتن هر کی زود تر بکوئه زبانش رو سِرِ اویکی بلند می شه پشت سِرِ اُ ، کِمَر بند میامد کِمِرِ عروسه می بست . کمربند یی پسر بِچه ی نابالغ اَ طایفه ی داماد بود که شاله کمربند عروسه هفت دَفعه اَ بالای سِرِ عروس رد میکرد و اَ زیر پاش در میورد . هر دفعه موگفت: " هفت تا پسر، یی دختری ، هفت تا پسر یی دختری ..." اوخت شاله میبست کِمِرِ عروس . میانه شال ، مادِرِ عروس یی چیزی که داماد خوشش میآمد میبشت مِثدِ کوکو، شام کباب یا ا ایجور چیزا ، تا وختی همه رفتن و کمر عروسه واز کرد دِرآرن بخورن .

بعد از دَس به دَس همه ی اُنای که پی سِرِعروس آمِدِه بودن میرفتن ، فقط ساقدوشا و ینگه ها میماندَن که وایمیسادن پشت در گوش ، تا داماد وظیفه ی خودشه انجام بده داماد اول رونما میداد تا عروس اجازه بده گیله دواله اَ رو صورتِش بزنه اُ سر و چشمش به جماله زنی که تا حالا نیده رُوشین بشه . بَضی وختا اتفاق میفتاد که داماد وا نظر اول اَ عروس بِدِش میآد و بِشِش دَس نیمیزد و اَ اطاق درمیآمد در همه جَم می شدن و هرچی موگفتن زیر بار نیمیرفت مثلا" موگفت دَنِش بو میده یا اَ رنگ چشمش خُوشُم نیمیآ عروس هموجو میماند ، بین دو طایفه دعوا مرافه را میفتاد عاقِبّتِ کار معلوم نبود شی میشه ، اگه داماد پاخُشاری می کرد عروس برمی گشت خانه ی بوآش و اَ همو روزِ اول بدبخت می شد دیه کمتر کِسی حاضر می شد بِسّانِتِش. بنُدرت اتفاق میفتاد که عروس دل در گرد عشق کِسِ دیه ی داشت اوخت چادرشه میبست دور کمرش و مقاومت می کرد و تسلیم نیمیشد . اِگه میدانست زیر کتک مقاومت کنه هموجو میماند تا برگرده خانه ی بوآش دیه نیمیشه پیش بینی کنی که شی می شد ، اوجو چیزا که قانون نِداره. اما ایجور چیزا کم اتفاق میفتاد اگرم اتفاق میفتاد همه شهر خِوَردار میشدن آوازش همه جا می پیچید . خودش می شد یی داستانی که تا مدتها زِن مرد بِرِی هم تعریف می کردن .

اما در اکثر موارد داماد وظیفه خودشه انجام میداد و درمیامد در به ساقدوشاش خِوَر میداد که اَ امتحان دِرآمِدِه اوَخت ینگه ها میامدن عروسه جَم وجور می کردن و مدرِکِ پاک و عفیف بودِن عروسه که حالا نیمیدانم بگم شیی بود ، بِوِرَن به قاینِنِه نشان بِدَن وصبر کُنَن تا صبح زود بِوِرَن بِرِی نِنِه ی عروس . البِته با وجودی که ساقدوشا به داماد آموزش می دادن و اَ چند روز جلوتر میبَستِنِش به تمریه ی خرما و شیره روغن وقرص کمر و مَجون و در بضی موارد میبردن بضی جاها آموزش عَمِلی می دادن و یی بسی تریاکم بِشِش میدادن اتفاق میفتاد که داماد اَ عهده بر نیا و اِشکال پیدا کنه ( دیه اینجا نیمیدانم وارد جزئیات بشم ممکنه بگن اخلاقه بچامانه خِراب موکنینان خودتان برینان اَ بزرگترا بپرسینان . ) اینجانه بود که ساقدوشا میفتادن حول و ولا . اول کاری که می کردن ای بود که کفگیر داغ میکردن ، خلاف میوا ببخشینان ، داماد میشاشید میانش بلکم خوب بشه اِگه نیمی شد کار می کشید به دعا نویس و رمال . ولی ای چیزی نبود که اَ چشم مردم پَنام بمانه همه ی محله خِوَر می شدن و داماد اِنگوشت نِمای خاص و عام می شد دیه رو نداشت اَ خانه دِرآ در . دعوا میفتاد میانه دو تا طایفه . اَ همه بدتر بوّای داماد بود که سرشکسته می شد همه بشش موگفتن پَچا بِچَّه ات مرد نیست . اَ خانه ی عروس پیغام میامد که :" مِگه خانه ی بواَش نون نبود بخوره؟ اگه خروسی اِذآن بده اِگه مرغی تخم کن ." اَ اونجا که دامادها بیشتِرِشان بِچّه بودن و بی تجربه اَ طرفه دیه ، چند روزه ی عروسی زیر فشار رِوانی قِرار داشتن خیلی از ای اتفاقا میفتاد .اَ زِمانه بِچّگی یادُمه یی وار، اصغرآقا ، یکی اَ آشناهامان ، شب عروسی گرفتار ناتوانی شد هرچی دوا درمان کردن اِفاقه نِکرد آخِرِش زِنِشه وَرداشت رفت کربلا گفت شاید اونجانه دعا کنم گره اَ کارم واز بشه سه هفته دیه اَ کربلا تلگراف آمد :" اصغر مرد ، جمعه حرکت." قوم و خویشاش که خیال کرده بودن اصغر آقا رحمت خدا رفته سیا پوشیدن و ماشین گرفتن گیره کنان رفتن مرز خسروی پیشباز . وقتی اتوبوس رسید دیدَن اصغر آقا تا کِمَر اَ شیشه ی اتوبوس دِرآمده دَس تِکان میده و شادی کنان داد میزنه : " شِفا گرفتم . خوب شدم " پرسیدن : "پَه تو که مرده بودی ، شی شد؟" گفت : " خوب ، براتان تلگراف زدم که مَرد شدم دیه ، مگه نخواندینان."

فردا صبح خیلی زود ینگه ها آناشتا میرفتن خانه ی عروس تا خِوِرِ باکره بودِنِه عروسه به نِنِه بوّاش بِدَن . قبل از ایکه حموم زنانه بشه ساقدوشا میآمدن دامادِ میبردن حموم و میوردن خانه . وقتی بوق حموم زده می شد و حموم زِنانه می شد ینگه ها میامِدَن عروسه میبردن حموم و میوردن که بری پاتخت آماده بشه .

پاتخت

فردای شب عروسی خانه ی داماد پاتخت بود تمام زِنای دو تا طایفه میآمِدَن ، مردا دیه نبودن مجلس فقط زنانه برگزار می شد .طول و تفصیله مجلس بستگی به وضع مالی داماد داشت وِلی سعی می کردن هیچی کم نیَلَن تا بِرِی کسی جای حرف و حدیث باقی نِمانه . رسم بود اول روضه خوان دعوت کنن که بیا روضه ی عروسی حضرت علی اکبر باخوانه تا زِنا اول یی پلاره ی اشگ بریزن و یاد مصیبتِ اهل بیت اَ یادشان نِرِه . روضه خوان که پاشه مییَشت در، یادشان میرفت و شُرُو میکردن به زِدِن و خواندن و قِر و غربیله رختَن ، ناهاراِگه پلو بود میوا اَ خانه ی عروس شیرین پلو بیا اگه داماد آبگوشت میداد اَ خانه عروس کِباب میفرسادَن . وَختی سفره مینداختِن و غذا می کشیدن ، مَجمه ی شیرین پلوئه میگرداندن دور سفره بِرِی هر کی یی کفگیر میرختن سر بشقابش .موگفتن :" اَ خانه ی عروس آمده دانِتانه شیرین کنینان . "

روزپاتخت مهمانا تعارفاشانم میوردن . آشناها لوازم خانه میوردن و مهمانای غریبه ، بیشتر کله قند و شاخ نبات ، اِنقدر زیاد می شد که میبردن میدادن عطار محل اَ جاش چای و آلت زرجُوه میساندن تا آخر سال تمامی نداشت .

روز سومه عروسی ، اَ خانه ی عروس خلعت میرفت : بِرِی قاینباوا و شوبرادر، هرکدام یی دست پارچه ی کت و شلواری ، بری قایننه ، شوخوارو همبو یکی یی قِواره پارچه . اینجا دیه عروسی تمام می شد . البِته خلعت بِرِی ساقدوشا فِراموش نیمیشد ، تا مدتی ، عروس و دامادِ تازه سِرِ سفره ی قاینباوا موخوردن تا هر وقت که قاینِنِه تصمیم می گرفت ، یی جام و گوشگوب میداد و موگفت : اَ فردا خودتان بپزینان و خودتان بخورینان .ولی در خانواده گسترده رئیس و اختیاردار قاینباوا بود خرج خانه وا او بود و میانه خانه رَم صاحَب اختیار قاینِنِه بود . جنگ و مرافه میانه قاینِنِه ، شوخوارهای خانه مانده وهمبو ها تمامی نداشت .

گرتک افتادن .

 

او زمانای قدیم ماه عسل رفتن باب نِبود بِرِی که وسیله ی سِفَر مِثدِ حالا نبود مسافرت رفتن خلاصه می شد به سِفِرِ زیارت به عتِبات یا قم و خُرََسّان . اَ جای ماه عسل ، یی هفته میفتادن گَرتَک یَنی عروس و داماد میماندن میانه اطاق و دِرِ روشان میبَستَن . یی نفر وقت صبح و ظُر و شب بِراشان یی مَجمه ی غِذا میبُرد اُ نارَم موخوردِن و ماخوابیدِن . وقتی اُ کسی که غذا برده بود یا ظرفای خالیشان میورد ، اَ اطاق میامَد دَر، دخترا دورِش جَم می شدِن و میپرسیدن :" شی می کردن ؟ شی میکردن ؟"بِچّه پسرا رَم اَ دِر و دیوار و پنجِره میکشیدن بالا بلکَم یی چیزی بیوینن . به اطاقی که عروس وداماد میماندن ، موگفتن" گرتک خانه" . الآنم اِگه یکی دیر میره سِرِ کار یا غایب می شه رفیقاش میگن شی شده ؟ افتاده بودی گرتک؟

وختی دیه خسته می شدَن آخِرین مآموریِتِ ساقدوشا ای بود که بیان دامادِ بِورَن سِرِ کارش .

 

 

 

 

10/01/2008 20:13:13
آب و هوا 2008-09-30-16-29-56

آب و هوا امروز خوبه سا دسعار عسی رعاسی رعایس رهایس رهایس راهعیس رهسار هسد 9هعستاسهیتدئرهتس یدعغذسرپ هسدرهعغسیاره سیتاره9

سیهنتدذهسیادذهیسادذ هسید ذهساید ذعیسدذ عیس اذعغیساذ عیسغدذ عیسد ذرعسیدر عسیدرعسید غس دع8ریسغاادعسغادر عسغا دراعسغاد رعسد رعسید رعیسدر عسید رعسید رعسد رعسا درسعیدرعس ذثغ ذبسشدرعغاشذ رسدسهعاذعیغ بذدسرعاعرذیدیسار

ل سلسس
09/30/2008 16:28:52
گرمای همدان 2008-09-30-16-49-06

اذدعدذعاردذعس عاس اس یاهعس اشی تایس تایس رعسایغ عثسذبغثصذبساذدرعالسذرهعالسذرعغثذرعص ر ص ثص رل ثصر

س یسرسیریس ریس رسر سی ریس رنیستدد اید ع سعرذ سعذ رعسغیذرعس سر سیغرس یارعغیس عع عغساری عسغایرعغسیااغیساب عغساب عساب عغسا عیسغار عسر عاس ذرعاسذرعساذ راسذر عسمتاهناهتغف هفهعغ ع عغ

09/30/2008 16:48:20
خانه عمه 2008-09-30-19-54-52
برتب بصض9ثی قببهب بیهعب ثثبخهبخه صثثبیخهعبخهخحیخت43ثقبعتت3ثیهت بههاققبا شزیرزاثاثیهقخهاثبخخهتاقب
ثتقب 43خهق32هتثهت4بیت ثیخهعت4ثبیخهتیخخه
09/30/2008 19:52:03
دیوار همساده 2008-09-30-21-28-05

متمنتنهتا هععل غبل غعبعم معغب معغب معغب م

هعف فعغفل معغفل معغلف مغعل عمعغب معغب معغب مععغب معغب معغغب معغب الزبیط ف6ق5قثی685

09/30/2008 21:26:11
سرماي زمسّان زیرکرسی 2008-10-01-07-48-22
خوب یادوم میا بِچّه که بودیم هِمِدان زمسّانا یِی سرماي کورمانده ئی داشت، عرص به عرص مردم اَ ساعت 5 بعد از ظُهر میرفتن خانه‌مانه‌شان، میان خیاوان فقط سگاي گسنه و بعضی وختا رم گرگا اَ دِس گسنگی می‌رِختن شَر.
مردم تفریح نِداشتن، می‌نشتن زیر کرسی و پاماشانه گرم میکردن و وا کیف تمام رادیو گوش میدادن، قِشنگ یادمه هفته ئی یی وار شبا رادیو برنامه پُلیسي جانی دالر داشت. یی هفته تِمام انتظار وای‌میسّادیم تا رادیو پخشش کنه.
یادش بخیر یی شب همه مان جَم بودیم زیر کرسی. آقاي خدا بیامرزمان زیر کرسی اَ دِسه گرما خوابش برده بود خوُره پوف شیرینی می‌کرد. مارَم چینين غرق برنامه بودیم که بیوینیم ئی هفته آقاي جانی دالر چه جوری آدم کُشه ره می‌گیره؟
یادش بخیر او وَختا اینترنت که نداشتیم، تازه تلویزیونم نبود‌! تفریح ما سینجید و گردو خوردن بود و رادیو گوش کردن و بازی کردن پامان وا زنجیلِ زیر کرسی، اونم اِگه دیگه آبگوشت بشش وصل نبود
میان حیاط صداي باد و کوران برف می‌آمد هر چی بیشتر برنامه هیجان زده‌مان میکرد، منم پامه بیشتر می‌پیچاندم میان زنجیل زیر کرسی. خدا قسمت دشمنتانم نکنه. یی وار صداي شیلیک تیر جانی دالر آمد منم هِوول شدم. پام اَ میان زنجیل در رفت، وا پاشنه پا کُفتم میان آتیش کرسی و زغالاش پرید رو پاي همه. خدا بیامرز آقام هِوول اَ خواب پرید و دو سه تا بشُم گفت، ننه خدابیامرزم کفگیره اَ زیر کرسی ورداشت بفته جانم، وخزادم بی کفش و وا زیر شلواری میان حیاط رو برفا فرار رو به کوچه

بچقّان

10/01/2008 07:44:44
هجوم وحشیانه به سایت و به فرهنگمان 2008-10-01-09-54-38
حتما کسانائی که وا سایت همدانیا قبلاً آشنا بودن دیدن که طی چند هفته ِی گذشته یی عده آدم بی فرهنگ و خرافی که هیچگونه شناخت و مطالعه اَ محتوی سایتمان نداشتن بی دلیل هکش کردن و همه شه که نتیجه یِ سه سال تمام بی خوابی و جستجو بود مثد ملخ که میفته به جان طبیعت اَ بین بردن
در اصل ما در سایتمان با وجود بی طرف بودن سَی کردیمان اَ ظلمی که به ملت بی گناه دنیا میشه پرده ورداریم و خیانتاره افشاگری کنیمان مخصوصاً ظلمی که به ملت بد بخت عراقی و فلسطینی اَ طرف کشوراي زورگو میشه. هک کردن سایت فرهنگی ما منه به شک انداخت که اصلاً کسی که ئی کاره کرده خودش طرف ظلم کننده ها بوده،
جالب اینه که اُ روزائی که مثد واوا و خوره اِفتاده بودن میان سایت روزی 180 الی 200 نفر فقط اَ عربستان سعودی میرفتن روش که بینن چه جوری فرهنگ یکی اَ قدیمی ترین ملت دنیا داره اَ بین میره و لذت بورَن
مهم نیس که یی مشت ملخ خور رختن میان سایتمان، ولی من بدبخت سه سال تمام شبا تا ساعت دو و سه نشدم و سایت دوروس کردم، فقط تک تک لغتاي هِمدانیه تایپ کردم، روزنامه هاي خارجیه ترجمه کردم که همدانیاي دنیا بیوینن چجوری اَ اروانیوم تضعیف شده علیه عراقیا استفاده میشه، یا اَ اسلحه هاي تجربی علیه فلسطینیا استفاده کردن. که همش اَ بین رفت، بری اُنا که مهم نیس اصلاً اطلاعی اَ فرهنگ و هنر ندارن ، بغیر اَ نفت و کویر شی دارن، دانشگا دارن؟ صنایع دارن؟ شاعر دارن؟ اقتصاد دان دارن؟ ئی کامپیوترم نیمی دانم شی شده که یاد گرفتن؟ دقیقاً ئی عملشان میمانه مثد وقتی قرآنه ورق ورق میکردن و میزدن توک نیزه هاشان و موگفتن که دارن زیر سایه یِ قرآن میجنگن.
البته فرهنگ ما در طول تاریخ چند وار زیر حمله یِ وحشیانه اَ شرق و غرب قِرار گرفته، و اگه به خرابه هاي خیاوان اکواتان برینان، کاملاً مشخصه که شهر چند وار روماّنده شده و به آتیش کشیدنش ولی اَ خاکسترش دوواره فرهنگ ما رشد کرده و اَ لابلاي خرابه هاش مثل گُل لاله سر کشیده. فرهنگ ما مثل اُ گُل بنفشه ای میمانه که نزیکاي عید اَ زیر یخ و برف سرشه بیرون میاره و نشان میده که از ئی برف و سرما ها نیمی ترسیمان و مثد ئی زمسّانا زیاد میان، ولی بازم آب میشن و اَ بین میرن و چیزی که میمانه سر سبزی و بهار و شادماني همدانه
مارم هموجور که می میوینینان دو واره سایته رو براش کردیمان، مهم نیس به چه زحمتی، امیدواریم بهتر اَ اول باشه، چونکه هرچی باشه ما هِمِدانیمان و آب الوند خوردیمان و پوسمان جَرّه. هر کی همدان دنیا بیا و بزرگ شه پوسش کلفت میشه، در دنیا کمتر شهری داریمان که اختلاف دماي هوا بین زمسان و تاوسانش به 80 درجه برسه، ئی تغییر دما باعث میشه که سنگ خارا تِرک بخوره ولی به ملت همدان هیچی نیمیشه!، اینه میگم که ئی مهاجما گوشی دسشان بیا و فرهنگ ماره بحال خودش بیلن
زنده و پیروز باد فرهنگ ایران و همدان
جهت اطلاع همشریامان اینارم لینک بی فرهنگاس؛

بچقّان

بچقّان


فقط اَ هِمدانیاي غیور ماخوام که یی دسی بشمان بدن تا وا بازسازی و قوی کردن سایت و فرهنگمان یی مشتی به دان ئی وحشیا بزنیمان

همشریاي عزیزمان؛

میواسته بوخجینان اگه سایتمان کامل نشده،

ولی اِگه مِفَر بدینان یواش یواش

قبراقش موکنیمان

10/01/2008 08:36:34
حكایت سنگ گرانیت نتراشیده، نخراشیده 2008-10-01-12-15-48

اوایل سال 1359 تابلوی «سینمای آزاد همدان» را بر پیشانی طبقه دوم كتابخانه عمومی «میدان دانشگاه» در همدان دیدم، رفتم داخل نامنویسی كردم و كم‌كم یاد گرفتم فیلم بسازم و بخش زیادی از نوجوانی ام را که در همدان گذراندم در حوالی این میدان بود و هنوز هم که به همدان می‌روم فضای این میدان برایم یادآور لحظات خوبی است که در این شهر بوده‌ام.
میدان دانشگاه را پیش از انقلاب، میدان بوعلی نامگذاری كرده، به مناسبت برگزاری هزاره‌ی بوعلی در سال 1332، مجسمه شیخ الرئیس ساخته استاد ابوالحسن صدیقی (از شاگردان کمال الملک) را در وسط این میدان نصب کرده بودند كه نگاهش رو به شمال یعنی منطقه‌ی فقیرنشین شهر بود، در همدان برخلاف تهران، فقرا در شمال و اغنیا در جنوب شهر زندگی می‌كنند و مشکلی با یکدیگر ندارند و پولدارها هم به هیچ و جه در صدد تسخیر زمینهای شمال شهر نیستند، چرا که جنوب شهر همدان مرتفع تر و خوش آب و هواتر است.
به این میدان چند خیابان وصل می‌شد و می‌شود، خیابان كهنه یا خیابان بین النهرین، اصلی ترین و قدیمی‌ترین خیابان شهر در زمان قاجاریه كه در طرح گسترش خیابانهای همدان در دوره رضاشاه از رونق افتاد، خیابان میرزاده‌ی عشقی، به نام شاعر آزاده‌ی مقتول به دست عوامل رضاخان كه در اواسط دهه‌ی سی شمسی به همت انجمنهای ادبی شهر این نام را بر آن گذاشتند. خیابان بوعلی كه از میدان اصلی شهر تا منطقه‌ی جهان‌نما ادامه دارد. خیابان عارف كه به نام شاعر انقلابی تبعیدی به همدان، عارف قزوینی نام گذاری شده و خیابان پذیرایی كه همجوار هتل بوعلی یا باغ پذیرایی است و پیش از انقلاب، ششم بهمن (روز انقلاب سفید شاه) نام داشت و همدانیها در یك جدال ناگفته با حكومت به آن خیابان پذیرایی می‌گفتند و تا امروز هم همدانیهای قدیمی این اسم را به کار می‌برند. اصولاً همدانیها مردمی یکدنده هستند و هر اتفاق جدیدی را به راحتی نمی پذیرند و انگار در مقابل هر پدیده بیگانه و تحمیلی، جبهه می‌گیرند و تنها در شرایطی تغییر را می‌پذیرند که مجاب شده باشند و یا طرف مقابل بیش از اندازه قوی باشد.
باری مجسمه بوعلی سینا وسط میدان، بر پایه‌ای از سنگ گرانیت تراش داده شده، قرار داشت و كتیبه‌ای سنگی به خط نستعلیق بر سینه‌ آن نصب بود كه از ساخت مجسمه به مناسبت هزاره‌ی بوعلی خبر می‌داد. مردم همدان به تأسی از مینی‌بوسها و تاكسی‌ها كه آنجا را «ایستگاه بوعلی» می‌نامیدند و به جای میدان بوعلی، اغلب این اسم را به كار می‌بردند و عده‌ای هم که اصلاً با بوعلی میانه‌ای نداشتند، به آن حوالی «ایستگاه دِرِه» می‌گفتند چرا كه تعدادی از خودروهای عمومی روستای دره مراد بیگ در ابتدای بخش دوم خیابان بوعلی كه آن روزها به كافه «جهان نما» می‌رسید، نگه می‌داشتند و مسافر سوار می‌كردند و به سمت «دِرِِِِه» می‌رفتند. گفتنی است که عارف قزوینی هم مدتی از تبعیدش را در اولین سالهای قرن حاضر در دره مراد بیگ گذرانده بود.
اواسط سال 1355 این مجسمه را كه كتابی زیر بغل داشت، از وسط میدان برداشتند و به محلی نامعلوم منتقل كردند، هنوز انقلاب نشده بود، ساواك در اوج اقتدار قرار داشت و دگراندیشان و مخالفان را به بند می‌كشید. هر كس كه كمی اهل مطالعه و یا سیاست بود پایش به زندان و بازجویی كشیده می‌شد و كتاب خوانی و كتاب داشتن به عنوان نشانه‌ای از مخالفت با حكومت تعبیر می‌شد. برداشتن مجسمه‌ی بوعلی، طنازان و لطیفه سازهای شهر را فعال کرد و لطیفه‌ای ساختند که: ساواك بوعلی را دستگیر كرده، چون كتاب زیر بغلش بوده است!
فضای خفقان شاهنشاهی كه تحمل كمترین مخالفتی را نداشت، گاه با این گونه مطایبه‌ها، برای اهل فرهنگ كمی قابل تحمل می‌شد.
انتقال مجسمه و پایه سنگی آن با هم انجام شد و وسط میدان خالی ماند و مدتی بعد که نزدیک به روز تولد رضا شاه و روز پدر دوران پهلوی بود، یك قطعه سنگ گرانیت نتراشیده نخراشیده بزرگ را به وسط میدان بوعلی منتقل كردند. بوعلی از وسط میدان رفته بود اما مردم هنوز آنجا را ایستگاه بوعلی می‌گفتند و این عادت هنوز هم که هنوز است از سر بسیاری پیرمردهای همدانی نیفتاده است و اسامی قدیم را به تاکسیرانهای جوان می‌گویند که باعث اتلاف وقت رانندگان در راستای تطبیق اسامی قدیم و جدید می‌شود.
بگذریم، سال 55 مصادف بود با پنجاهمین سال جلوس رضاشاه بر تخت سلطنت و رژیم پهلوی جشن‌های مفصل برای بزرگداشت این ایام برگزار می‌كرد. تاریخ را از هجری شمسی به شاهنشاهی برگرداندند و 1355 شمسی شد: 2535شاهنشاهی و جالب این كه مورخان و متخصصان تاریخ، آنچنان این كار را دقیق انجام داده بودند كه سال شروع سلطنت محمدرضا پهلوی یعنی 1320 دقیقاً با سال 2500 شاهنشاهی مقارن شده بود! و این تقارن را دلیلی بر حقانیت شاه كه سایه‌ی خدا بود می‌دانستند.
برگردیم به قطعه گرانیت نتراشیده نخراشیده كه به جای مجسمه‌ی بوعلی و پایه‌اش قرار گرفت و در پی آن مردم شایع كردند ساواك بوعلی را جلب كرده و چند روزی اسباب خنده‌شان فراهم شد. رژیم شاه به سرعت همه جا را پر كرده بود از پوستر و پرده و پلاكارد و تراكت و طاق نصرت و علاوه بر این بانک مرکزی هم روی سكه‌های آن سال عبارت پنجاهمین سال سلطنت پهلوی را حك کرد و سكه‌ای هم در اندازه‌ی دو تومانی ضرب شد كه یك طرفش كله‌ی رضاشاه و طرف دیگرش محمدرضا شاه بود. ضرب و توزیع این سکه آثار سوء فراوانی برجای گذاشت كه یکی از آنها مخدوش و به قولی نابود كردن معنای شیر یا خط برای قماربازان عباس آباد و بچه‌ها ی اهل شیطنت و شرط بندی بود. برای نسل جدید این توضیح را لازم می‌دانم كه پیش از انقلاب یك روی سكه‌ها نماد شیر و خورشید و شمشیر قرار داشت و روی دیگر بهای سكه به عدد و حروف به خط نستعلیق ضرب شده بود و واژه‌ی «شیر یا خط» از این تصویر و آن خطوط ریشه می‌گرفت. البته کلمه‌ی «شیر یا خط» برای بچه‌هایی كه سكه‌ای در جیب‌هایشان یافت می‌شد معنا داشت و برای فقیرها عبارت «تر یا خشك» به منظور بخت آزمایی به كار می‌رفت و شیوه‌ی كار به این صورت بود كه یك روی سنگی كوچك وصاف را به آب دهان مبارك خویش آغشته می‌كردند و روی دیگر خشك باقی می‌ماند. سنگ را بالا می‌انداختند و روی دیده شدن بخش خشك یا تر آن، شرط‌بندی می‌كردند. در همین زمان جاهلهای قمارباز عباس آباد و توابع که در اصطلاح محلی خزّی نامیده می‌شوند و از خصلتهای ناپسند فراوانی برخوردار بودند و در حال حاضر نسلشان روبه نابودی است و دیگر بچه‌ها كه كمتر فقیر بودند روی دیده شدن بخش شیر یا خط سكه‌ها شرط‌بندی می‌كردند و همزمان با این دو واقعه‌ی فرخنده، مدیران شهر عزا گرفته بودند كه در این مدت كم چگونه سنگ گرانیت نتراشیده نخراشیده را تراش بدهند و به شكلی موزون در بیاورند كه لایق نگه داشتن مجسمه‌ای دیگر باشد؟ از آنجا كه در مملكت ما معضل مدیریت یک مسئله تاریخی است و معمولاً دزدیده شدن منار پیش از حفر چاه صورت می‌گیرد و اتومبیل را پیش از احداث جاده وارد می‌كنند و بعد از كشته شدن چندین هزار نفر از خلق ا... به فكر وضع قوانین رانندگی می‌افتند، در باب آن سنگ گرانیت هم مسئولان شهر دچار مشكلات فراوان شده بودند و نهایتاً به دلیل كمی وقت و فشار بزرگان سیاسی دولتی كشور از تراش و حجاری سنگ منصرف شده، با وام گیری از اصول هنر مدرن، آن را به شکل ناموزون و تراش نخورده‌اش پذیرفتند و در یك روز سرد اسفندماه، مجسمه ی برنزی تیره رنگ رضا شاه چكمه پوش شنل بر دوش، جایگزین مجسمه‌ی سفید رنگ حكیم بوعلی سینای كتاب ‌در دست، شد و از آن روز اسم میدان بوعلی را به «میدان رضا شاه» تغییر دادند. این بار كسانی كه به آن میدان، ایستگاه دره می‌گفتند هم به تلافی ظلمی كه به بوعلی مادرمرده شده بود، از عبارت ایستگاه بوعلی استفاده ‌كردند و اسم میدان رضاشاه را نپذیرفتند. افتتاح میدان و پرده برداری از مجسمه در سالی انجام شد كه كمتر كسی حدس می‌زد رژیم شاه رفتنی است.
همزمان با نصب مجسمه رضا شاه، مردم همدان كه از جلب و حبس و شكنجه بوعلی سینا شاكی بودند و می‌دانستند كه بوعلی در طول عمرش از سیاستمداران و حاكمان گریخته و آخرالامر در همدان دور از زادگاهش فوت کرده است، گاه و بیگاه سراغ تندیس سفید رنگ وی را می‌گرفتند و نگران سلامتی مجسمه بودند، تا این كه در طرح توسعه‌ی میدان آرامگاه، پس از تخریب ساختمانهای اطراف، مقبره بوعلی در یك میدان بزرگ و زیبا قرار گرفت و مدتی پس از غصب مكان اولیه توسط رضاشاه، بوعلی بر بالای پایه‌ای سنگی و زیبا درجهت شرق میدان ایستاد، در حالی كه كتابش را هنوز زیر بغل داشت و به سمت زادگاهش در شرق ایران بزرگ نگاه می‌كرد. درهمین سال بود که جیمی کارتر رییس جمهور آمریکا شد و از گسترش دمکراسی در کشورهای در حال توسعه و فضای باز سیاسی سخن گفت و در نتیجه ساواکیها جرات نکردند کتاب را از دستان بوعلی بیرون بیاورند.
مجسمه رضا شاه بر سنگ گرانیت نتراشیده نخراشیده قرار داشت و با همه تلاشی كه برای تغییر نام این میدان از «ایستگاه بوعلی» به «میدان رضا شاه» شد كمتر كسی این نام را به زبان می‌آورد، كما اینكه همدانی‌ها در زمان شاه به میدان اصلی شهر همیشه «میدان» می‌گفتند و كمتر كسی عبارت «میدان پهلوی» را به زبان می‌آورد.
انقلاب و تظاهرات انقلابی در همدان با تشییع پیکر مرحوم آخوند آملاعلی در مردادماه 57 آغاز شد و تا بهمن ماه به اوج خود رسید و در یكی از روزهای بهمن 57، مجسمه‌ی محمدرضا شاه سوار بر اسب كه در میدان اصلی شهر همدان قرار داشت، مجسمه تمام قد وی كه در ایستگاه عباس آباد (میدان شریعتی فعلی) و مجسمه رضا شاه كه در ایستگاه بوعلی قرار داشت توسط مردم به پائین كشیده شد و سنگ گرانیت نتراشیده نخراشیده خالی و بی‌خاصیت در وسط میدان باقی ماند. مجسمه شاه سوار بر اسب در مورد سرنگون شدن، از دیگر مجسمه‌ها با تجربه تر بود و پیش از آن در 25 مرداد 1332 به همت آقایان وزیری و ستاری از فعالان نهضت ملی یکبار سرنگون شده بود و امید داشت که دوباره بر سکوی وسط میدان قرار بگیرد، اما ریخته‌گرهای سنتی همدان که تجربه سال 32 را در خاطر داشتند، گویا به مجسمه‌ها امان ندادند که بر زمین بمانند و ذوبشان کردند.
دانشگاه بوعلی دو سه سالی بود كه در همدان فعالیت می‌كرد و دانشجویانش هم در انقلاب مشاركت داشتند و همان روز سرنگونی مجسمه، یكی از دانشجویان دانشگاه به سروقت سنگ گرانیت نتراشیده نخراشیده كه از نگهداشتن مجسمه‌ی برنزی خلاص شده بود، رفت و با یك اسپری آبی رنگ، آرم دانشگاه بوعلی را بر سینه‌ی سنگ نقاشی كرد و در طرفین آن با خطی كج و كوله نوشت، «میدان دانشگاه بوعلی». همدانی‌ها هم كه از داشتن دانشگاه در شهرستان خوشحال بودند، به رغم روحیه انقلابی گری‌ای كه همه كشور را فرا گرفته بود و روی خیابانهای همه شهرها اسمهای مشابه می‌گذاشتند، در یك عمل انقلابی اسم «میدان دانشگاه بوعلی» را پذیرفتند و آنقدر تكرارش كردند تا جا افتاد، به هر حال به اسم میدان بوعلی كلمه دانشگاه اضافه شده بود و چیزی از آن كم نكرده بودند و این مقبول طبع مردم واقع شد.
با پیروزی انقلاب، اسامی انقلابی و نمادهای انقلابی جایگزین اسامی و نشانه‌های طاغوتی شد. در همان سالهای 58 یا 59 بود كه سر و كله‌ی یك جوان با استعداد در همدان پیدا شد و حجمی بزرگ و سیمانی از یك مشت گره‌ كرده كه آن روزها نماد انقلاب و مبارزه با آمریكا بود ساخت. مجسمه‌ی مشت ساخته‌ی این جوان، در حوالی تپه هگمتانه بر زمین بود كه جنگ آغاز شد و در اواسط سال 59 عقلای شهر تصمیم گرفتند كه آن را به عنوان سمبل مبارزه‌جویی مردم همدان بر بالای همان سنگ گرانیت نتراشیده نخراشیده بگذارند. یك جرثقیل متوسط با سیم بكسل، مشت گره كرده را جایگزین رضاشاه غاصب و بوعلی تغییر مكان یافته كرد. کارگران شهرداری مشت را به رنگ طلایی در آوردند و با سیمان بر بالای گرانیت مذكور محكمش كردند.
جنگ گسترش پیدا کرد و صدام حسین ظالم بر سر مردم مظلوم همدان بمب و موشك می‌ریخت و هواپیماهای عراقی كه از بالای همدان می‌گذشتند، آن مشت گره كرده‌ی وسط میدان دانشگاه را می‌دیدند كه حوالتی روشن به آن بعثی دیوانه‌ می‌داد.
القصه، همدانی‌های قدیم به مشت می‌گویند: «گل مشت» چون كه دست به شكل یك غنچه‌ی گل در می‌آید و به چانه و شكم حریف اصابت می‌كند. (بنازم این تعبیر شاعرانه را از این حرکت خشن) و البته نمی‌دانم كه مشت معمولی در همدان چگونه تصویر می‌شود؟ و به چه شكلی از انگشتان دست می‌‌گویند: مشت!
به هر حال میدان دانشگاه موقتاً به «میدان گل مشت» تغییر نام داد و همدانی‌ها که علاوه بر سرسختی در پذیرش اسامی جدید، مردمی طناز و شاعر پیشه‌اند، برای این مشت گره كرده و ارتباط آن با صدام حسین شعری موزون ساختند:
اینجا میدان گل مشته/ این مشت صدامه کشته
در اندک زمانی این شعر و اسم میدان «گل مشت» همه‌گیر گشت و برای مدتی كوتاه اسم ایستگاه بوعلی و میدان دانشگاه فراموش شد و تاكسیرانی همدان هم برای همراهی با مردم شاعر پیشه‌ی همدان در جدول نرخ تاكسی‌ها، مسیرهای خیابان بوعلی را به این شكل نوشت: میدان ـ میدان آرامگاه ـ میدان گل مشت و ... این حرکت تاکسیرانی جلوه‌ای بود از همیاری عمومی و طنازی همدانیها در طول جنگ تحمیلی. علاوه بر این یکی از معمرین شهر نقل می‌کند که: \"در تصاویری كه خلبانهای عراقی از همدان برای صدام می‌بردند، فرم جسورانه‌ی گل مشت كه روبه دوربینهای عكاسی میگهای عراقی، اشارتی ناموزون داشت، صدام را ناراحت می‌کرد و او را بر آن داشت كه بهترین خلبانش را برای بمباران این مشت به همدان بفرستد. در روز موعود خلبان بیچاره سوار بر هواپیمای شكاری‌اش از بغداد به سمت همدان آمد و از كوه الوند كه گذشت، به سمت میدان گل مشت شیرجه زد و بالای میدان بمبش را رها كرد اما غافل از این كه باد الوند و به قولی شاه الوند بمب او را به چند صد متر دورتر، به سمت شرق می‌برد و به درون انبار نفت حاشیه تپه‌ی مصلی می‌اندازد و چندین هزار لیتر نفت و بنزین و گازوئیل و مازوت و روغن و قیر را برای یك هفته به آتش می‌كشد. می‌گویند صدام آنقدر از آتش گرفتن انبار نفت و نابود نشدن گل مشت ناراحت شد كه خلبان مذكور را اعدام كرد.\"
گل مشت سیمانی وسط میدان دانشگاه قرار داشت و شهرداری همدان هر سال آن را رنگ می‌كرد، گاه طلایی، گاه نقره‌ای، گاه سرمه‌ای، گاه آبی، گاه پرتقالی، گاه یشمی، گاه جگری و ... جسارتاً باید عرض کنم، همدانیها در کنار تمام خصلتهای پسندیده‌ای که دارند، در رنگ آمیزی فضاهای شهری کمی کج سلیقه‌اند و این رنگهایی که به گل مشت می‌زدند از این قاعده مستثنی نبود. در این جا لازم است از یک خصلت دیگر همدانیها پرده برداری کنم و آن علاقه اکثریت مردم نسبت به استفاده از اشارات یا به قول حکما علم‌الاشاره است. فرضاً اگر وارد مغازه‌ای در بازار همدان بشوید و سراغ جنسی را بگیرید، ممکن است مغازه‌دار به خاطر نداشتن جنس، یا نداشتن شرایط روحی مناسب به جهت مواجهه با مشتری، بخواهد به شما پاسخ منفی بدهد. در این لحظه به آرامی و با صرف کمترین کالری، ابرویش را بالا می‌اندازد (حتی سرش را به علامت نفی تکان نمی‌دهد) و با علم‌الاشاره می‌گوید: نه! در حالی که در موقعیت مشابه کاسب اصفهانی علاوه بر کالایی که خواسته‌‌اید با استفاده از علم روابط عمومی و صرف کالری متناسب با بهای کالا، نمی‌گذارد شما دست خالی از دکانش خارج شوید. بگذریم یکی دیگر از جلوه‌های بارز به کارگیری اشارات در مسیر گفتن به تاکسی‌هاست. شما در هر کجای همدان که باشید، کافی است انگشت سبابه‌تان را رو به زمین نشانه رفته، در جهت عقربه‌های ساعت دایره‌ای فرضی رسم کنید و حرکتی شبیه به هم زدن چای را با انگشت مزبور تکرار کنید، همه تاکسیران‌ها، مسافرکشها، راننده‌های خطی، موتورسوارها، گاریچی‌ها و مردم عادی و بچه‌ها در می‌یابند که شما می‌خواهید به میدان اصلی شهر که همه به آن «میدان» می‌گویند، بروید و اولین راننده‌ای که در پی رزق حلال باشد پیش پایتان ترمز کرده، شما را به میدانی که شش خیابان اصلی شهر از آن منشعب می‌شود، می‌رساند. اشاره مورد استفاده بعدی مربوط به زمانی است که در ابتدای خیابان عباس آباد منتظر وسیله نقلیه باشید، در صورت بالا آوردن انگشت سبابه دست راست به موازات افق و اشاره کوتاه به سمت غرب یعنی کوه الوند، همه تاکسیران‌ها، مسافرکشها، راننده‌های خطی، موتورسوارها، گاریچی‌ها و مردم عادی و بچه‌ها می‌فهمند که شما راهی منطقه ییلاقی عباس آباد هستید و در صورت زاویه دادن به همان انگشت، به گونه‌ای که مسافتی دورتر را نشانه برود، همه تاکسیران‌ها، مسافرکشها، راننده‌های خطی، موتورسوارها، گاریچی‌ها و مردم عادی و بچه‌ها حالیشان می‌شود که شما راهی منطقه باستانی گنجنامه هستید. البته اشاره قوی‌تر و جدی‌تر کاربردی ندارد چون فقط تا گنجنامه را می‌توان با وسیله نقلیه رفت و مسیر کیوارستان و تخت نادر ومیدان میشان و قله الوند خوشبختانه تا امروز آسفالت نشده و از گزند پیک‌نیک روندگان نابود کننده محیط زیست در امان مانده است.
برگردیم به موضوع سنگ گرانیت و ارتباط ناخواسته آن با اشارات همدانیها. همانطور که ذکر شد برای بعضی از مسیرهای تاکسی‌خور علائمی دست ساخته در همدان وجود دارد و با نصب گل مشت در ایستگاه بوعلی هم اشاره‌ای برای نشان دادن این مسیر به تاکسی‌ها توسط مردم خلاق همدان اختراع گردید که به تدریج باعث درگیریهایی بین رانندگان و مسافران شد. با توجه به بسته بودن مشت مجسمه، همدانی‌هایی که استفاده از اشاره را به گفتن مسیر ترجیح می‌دادند با بالا آوردن مشت بسته خود و نشان دادن آن به رانندگان تاکسی، گاه این توهم را برای بعضی از تاکسیرانان بوجود آوردند که در پس این اشارت، حوالتی مستتر است و مقصود فقط رفتن به میدان گل مشت فعلی، دانشگاه سابق، رضاشاه اسبق و بوعلی اسبق‌تر نیست خلاصه آنکه این سوءتفاهم به جدالی بی پایان بین مسافران و رانندگان انجامید که گاه با ضرب و شتم و نقص عضو و رفتن به پزشکی قانونی و گرفتن طول درمان و محکومیت قضایی همراه بود و هر چقدر هم که وسایل ارتباط جمعی در جهت فرهنگسازی و مودب سازی دو قشر درگیر در ماجرا تلاش کردند، متاسفانه با توجه به یکدندگی همدانی‌ها در به کاربردن عاداتی که کم کم با سرشتشان عجین می‌شود، این تلاش بی ثمر ماند و اجباراً شهرداری همدان و روسای شهر به بهانه پایان جنگ و در اصل با هدف اصلاح فرهنگ عمومی و بازگرداندن نظم و ادب به شهر، همزمان با پایان موشک پرانیها و شادمانی مردم برای اتمام جنگ، با استفاده از تاریکی شب، گل مشت، این نماد ستیز پایان‌ناپذیر همدانی‌ها با استکبار جهانی را به میدانی كوچك در انتهای خیابان اكباتان منتقل كردند.
حال که حدود بیست سال از انتقال گل مشت می‌گذرد، مشت سیمانی بسته و رنگ و رو رفته، سالهاست غریبانه در میان درختان بید مجنون و نارون محصور شده و با اعدام صدام هم خیال سازنده گل مشت از گزند احتمالی صدام راحت است. سنگ گرانیت نتراشیده نخراشیده همچنان در وسط میدان دانشگاه پابرجاست و بر بالای آن چند خوشه‌ی گندم فلزی گذاشته‌اند.
تندیس بوعلی سینا پس از نقل و انتقال و حبس زمان شاه، آرامتر از مجسمه‌ی رضاشاه كه معلوم نشد در كدام كارگاه ریخته‌گری ذوب شد، همچنان آرام پشت به مقبره‌اش به شرق نگاه می‌کند و گویا در انتظار دانشمندی است كه از شرق می‌آید.
شروع مقاله‌ام با دیدن تابلوی سینمای آزاد همدان در میدان دانشگاه همدان بود. آنقدرحاشیه رفتم كه اصل مطلب فراموشم شد، شاید وقتی دیگر شرح كارگردان شدنم را بنویسم.




امیر شهاب رضویان
تیرماه 1386
10/01/2008 12:13:44
حمله یِ آمریکا 2008-10-01-17-39-20
اَ ترکه می پرسن؟؛ اِگه آمریکا حمله کنه شی موکنی؟
میگه؛ واله اول خونسردی خودمه حفظ موکنم، اُ وخت زنگ میزنم به پلیس
10/01/2008 17:35:05
شیرین عبادی 2008-10-01-21-27-29
اولین ایرانی و اولین زن ایرانی برنده جایزه نوبل در سال 2003
10/01/2008 21:26:27
جعفر محمد علیزاده 2008-10-01-21-30-12
جعفر محمد علیزاده موسس و اهداء کننده یِ موزه تاریخ طبیعی به دانشگاه بوعلی سینا که عمرشه بالاي موزه هشته
10/01/2008 21:28:17
محله ها و چمنداي هِمِدان 2008-10-02-10-24-51
هِمِدان قبل اَ آمدن آلمانیا و پلماندن شهر، یکی اَ نمونه هایِ شهر سازی اسلامی بود، شهر اَ ترکیب چندتا محله دُروس شده بود که همه شان به بازار بزرگ شهر و مچد جمّه وصل میشد، هر محله ای یی جا فراخی داشت که بشش چمند موگفتن، دِورو ور ئی چمندا دکاناي مختلف بود بري خرید روزانه یِ مردم، مثد نُنوائی، قصابی، بقالی، سبزی فروشی، بعلاوه یِ مچد و حموم، تا حدود 80 سال پیش که آلمانیا آمدن و یی پیش دسی هشتن رو نقشه ی هِمِدان و یی دایره ای کشیدن ، بعدش یی نعلبکی هشتن وسط اُ و یی دایره یِ کوچولتر کشیدن و وا شیش تا خط دو تا دایره ره بهم وصل کردن، شد طرح جامع هِمِدان، حالا اِگه بری ئی کار تمام بافت شهر و اُ فرهنگ مردمه بهم میزدن کسی نبود بگه چرا؟

محله هاي هِمِدان به ئی شرحن؛

جولان، چمند کبابیان، مصلی، چمندِ چوپانا، پُل مراد، قبر پلوئی، چشمه یِ خانم دراز، کوچه یِ جودا، دو گوران، باغ میر عقیل، دِره یِ پیر گرگ، شالبافان، کُوره وندان، گازران، کوچه تاریکه، کوچه یِ جولا ها، چال عین القضات، محله یِ سود بافا، امامزاده اسماعیل، علی گردان، کوچه یِ قصابا، کوچه یِ جراحا، کوچه یِ مسگرا ، محله یِ حاجی، قله سبزی ،بین النهرین ،هف لانجین، گوساله گِلاّن، کوچه یِ چشمه کوره، خروس دِره، کوچه یِ بیمه، کوچه یِ برج قربان، چُر چُره، چشمه قصابان، کوچه یِ فرنگیا ،کوچه یِ عبداُل، کوچه یِ خونیا، حسیر بافا، زینجیل بافا، نمد بافا، مختاران، اسیل چارباغ، اسیل آشیخ، بختیاریا، آسیاب دودی، فَله کِدو، کوچه یِ الوند، کوچه یِ استخر، خیابان لااله الا اله، پُول مراد، قبر اسکندر، پُل پَلوانا، محوطه یِ زندی ها، کوچه یِ هتل، چال قامدین، گمذ علویان، ایسگای عباسواد، چمند ورمزیار، چمند محله یِ حاجی، چمند کبابیان، چمند کلپّا ، خاکی نِظربک، کوي فرسائی، کوچه یِ میرفندرسکی، محله یِ حج احمد، خانم گرجی، میرچلی، شهناز، در حسین خانی، کوچه یِ باغچه یِ آخوند، کوچه یِ باغچه یِ سید اسمایل، اسیل الابک، چشمه یِ عبدال عظیم، تیژ مبین، کوچه یِ خانم دراز،

بازارا به ئی شرحن؛

پالان دوزا، حاج فرض اله، کماج بافا، قندریزا، بزازا، قصابا، صحبخانه، راساي ذغالیا، شیشه برُا، راساي پیغمبر، راساي مسگِرا، حلبی سازا، کفاشخانه بزرگه و کوچوگه، راساي قبله، دباغخانه، راساي یهودیا، مظفریه، طلاسازا، سبزه میدان، سبد بافا، چاقو سازا، راساي اسکندری، نخود بیریزا

10/02/2008 10:24:00
روخانه یِ آلوسجرد 2008-11-05-22-36-48


نیست نهری به میان

از کران تا به کران

چشمه اش خشکیده

آبرویش رفته

ریشه اش پوسیده

اشک الوند دگر نیست روان در دل شهر

سر خود دزدیده

و فرو کرده درون لجن زیر خیابانهائی

که لگدمال عبور و گذر ماشین هاست

دورتر گنبد آرامگهی ست

که بسان دستی

که کمک می خواهد

غرقه در دود و دم و همهمه هاست

لیک دستی باید

طرح نو اندازد

و کند معجزه ای

همّت ما شاید

در رگ خشک عطش، آب حقیقت ریزد

و به جاي لجن و بوی بد نفر تناک

عطر خوش و بوي محبّت خیزد

لیک دستی باید

لیک دستی باید......

(البرز داوری)

امروز صحبی داشتم یی چرخی میان اینترنت میزدم، یی مقاله ای دیدم در روزنامه یِ هگمتانه که ویلان مانده درد دلمه تازه کرد، تمام دلخوشی زندگیمان اینه که هِمِدان شهرمانه، حالا اونم که به هر کلکی شده دارن اَ بین میورن. یکی نیس بگه آخه کوجاي دنیا روخانه ره کور موکنن یا در یی شهری که 30 ـ 40 درجه زمسّان زیر صفر میره میانش برج می سازن؟

آخه در یی شهری مثد هِمِدان که اختلاف درجه یِ حِرارت در زمسّان و تاوسّان به 80 درجه میرسه میشه خانه یِ شیشه ای ساخت اونم به قیمت خون مردم په شی شد قِرار بود تمام هِمدان بشه آجر سفید؟، (آجر به زیر سِر مجریاش شد!) حالا خوشگلی سرشه خورد، چقدر انرژی ماخوا ئی خانه هاره گرم کنن؟ اُ کیه که به اینا اجازه میده هر گِلی که ماخوان سِره هِمِدان بیریزن؟.

مِقاله یِ آقاي سپهر در مِورد روخانه یِ سنتی آلوسجرد بود که دِلمه خیلی سوزاند، در تِمام شهراي مهم دنیا یی روخانه ئی اَ وسط شهر رد میشه و دِورو ورش تمام صندلی مندلی هَشتن و ملت بری خودشان حال موکنن، در هِمدان آمدو یی نِفر پول نِداشت باغ بخره یا ماشین نِداره واشش بره آخِر اسفالتی یا بقول جدیدیا بلوار ارم؟!، ولی حالا اِگه یی آدم پیر بازنشسته ئی دِمه عرصی خواست یی قِدمی بزنه و اَ دسه صداي ماشینا فِرار کنه میشه بره بری خودش کنار یی چینین روخانه ئی قِدم بزنه!، شما میگینان کدام روخانه؟ آقاجان داریمان خوبشم داریم، فقط باید هر 200 ـ 300 متر یی مندآبی بوندن تا آبش بیا بالا مثد خارجیا، ولی هَشتنش زیر گِل و روش اسفالت رختن و شده پارکینگ! ماشالام خیلی واردیمان.

یی عسکی بعنوان مثال اَ شهر تِره ویزو در ایتالیا هشتیمان، ولی مثد اِنه یِ ما روخانه شانه کور نِکردن، تازه آلوشگوئه رم نِشده، بری خودش اَ میان شهر رد میشه و تمام مردم براش ارزش دارن، حتی بعضی جاها اَ لابلاي خانه ماناي مردم رد میشه!. حالا اِگه تصور کنینان روخانه یِ تمیز کوچولی که دو طرفش پیاده رو هَشتن و نیمکت، عرص به عرص مردم اَ جاي خیاوان میاوان، میرن اونجانه قدم زدن. حتی زمسّان که برف می نیشه روش و یا یخ زدنش هَمش زیبائیه خاص خودشه داره و و اطرافش اَ جاي برج سازی یی سِری دکاناي سنتی روبرا کنن که توریست بیا هِمِدان حال کنه.

در تمام شهرای مهم دنیا مثد پاریس، رُم، لندن، فرانکفورت، پراگ و غیره غیره توجه یِ مردم و شهرداری به روخانه یِ شهره ، حتی در قرآن وختی وعده یِ بهشت داده میشه راجع به نهر ها و زیبائیه اونا حرف زده میشه.

ولی ما هِمِدانیا روخانه ره موکنیمان خِلا !!!، خارجیا چیزاي بد زیاد دارن! ولی ئی دلیل نیس که اِگه یی چیز خوبی دارن ما نی میوا ازشان کپی کنیمان. مثلا در شهر میلان (ایتالیا) یی روخانه یِ کوچولی هَس به اسم ناویلی، دو طرفش شب به شب تمام رستوراناي قشنگ که بعضیاش سنتیه دُروس کردن و مردم اَ جاهاي دیه میرن اونجانه پولشانه خرج موکنن، جیب میلانیا پُر میشه و شهرشانم خوشگل.

اصلا در ئی چنین شهراي مهم در دنیا، روخانه خودش اثر مهمی اَ نِظِر شهر سازی داره ، ینی بر خلاف ساختماناي ما که پشتشان به روخانه واز میشه، اونجانه دره اصلیه ساختمانا رو به روخانس و در بیشتر ئی شهرا اَ نِظر هنریم روخانه نقش مهمی داره. شما در نِظر بیگیرینان که در کنار روخانه تابلوهاي مهمه به نمایش میلن، یا یی روزائی اَ هفته غرفه یِ کتاب یا چیزاي عتیقه میلن، تمام ئی چیزا بری مردم میشه دکان نُن دِر آری و اَ نظر توریستی شهر پیشرفت موکنه، حالا ایناره بایست به کی بگی؟؟.

01/06/2008 20:30:00
بری شی ئی سایته ره دُروس کردیمان 2008-10-03-15-20-41
بری شی ئی سایته دُروس کردیمان؟ سوآل جالبیه!، اگه الان یی هِمدانیه چشماشه بوندن اَ خارج بورن هِمِدان واز کنن، باور نیموکنه که اونجانه هِمِدانه، مردُمش دیه عوض شدن، زوانشانم عوض شده، فکرشان عوض شده، فرهنگشان عوض شده، دیدشان عوض شده، مردم دیه یی دیگره نیمیشناسن. دیه به همدیگر اطمینان ندارن، یی زمان هِمدان مردم اَ حال و روز همدیگر خِور داشتن، بری هم دلشان بار می آمد، خیلی وختا اسم فامیل لازم نبود، وختی اَ پی یی نفر میگشتی فقط کافی بود اسم مستعار طرفه موگفتی، همه میشناختنش، الان دیه اوجوری نیسش، در تمام هِمدان یی بچه ای نیس که چشماش قاتماقه بونده یا مثد ما گرته بشه، دیه نیمی شنفی که کسی زیر آوار مانده باشه و بیمیره، عرصاي جمه خّزی خوّزیا عباسواده قوروق نیموکنن، دیه هیچ مستی وا ماشینش آخر شب نیمیره میان روخانه یِ گنجنامه، دیه جاهل ماهل میان خیاوان نیمیوینی، مخصوصاً اونائی که بولیز مانتیگُل زرشکی می پوشیدن و دسمال یزدی به دسشان بود و پاشنه یِ کفش ماخواباندن و کتشان رو گُرده شان مینداختن و یی کتی را میرفتن.
مردم هِمِدان خاطره ای اَ گرته شدن ندارن، موقع اشکستن دسشان میرن وِره دکتر اُرتو پد و اَ بسد بند و استخوان جا اِنداز خِوری نیس، در هِمدان وختی میان مردم را میری فقط یا تهرانی حرف زدن میشنفی یا تُرکی ، یی وار خداي نکرده کسی هِمِدانی حرف بزنه بشش میخندن، و میگن "سوتی" مخصوصاً جوانا، هر چند خودشانم معنی ئی کلمه ره نیمیدانن، اِنگار ننگه هِمدانی حرف بزنی، در صورتی که قرن ها و قرن ها مردم غیور هِمدان تنها زوان ارتباطی که میشناختن همو ئی بود. حتی زوان تُرکی که مختص قسمتای شرقی و جنوبی داهاتاي همدانه بعد ها به هِمدان رسید. اُ موقه ها رابطه مردم انسانی تر بود، همه اَ درد هم خِور داشتن، اگه یی محله ای عروسی بود یی وار میدیدی تمام کوچه ره چادر میزدن و همه در ئی جشن و شادی شریک بودن، الآن شده مثد خارج، میوینی یارو شیش ماهه میان اُ محله هَس هیچکسه نیمیشناسه . یادم میا دفترچه اطلاعات تلفن هِمدان 10 برگی بود، اولش که اصلا دفترچه مفترچه نبود؛ باید وا تلفن هندلی زنگ میزدی مرکز، تلفنچی خودش به خانه ی یارو وصل میکرد، تا به تلفنچیه موگفتی؛ " الو مرکز " خود یارو تونه میشناخت و مثلا موگفت شیه؟ ماخوای وا حج حسن حرف بزنی؟. وختی تلفنا نمره ای شد، بشش موگفتن تلفن خودکار، تازه اونم چار شماره ای بود که تا قبل اَ انقلاب دوام اُوود، البته مردم تمام شماره هاره اَ بر بودن، اونم که نیمیدانستی باید زنگ میزدی 118 ، خود تلفنچی حفظ بود. الآن دیه بلانسبت سگ صحبشه نیمیشناسه، اجای دعا نویس مردم میرن وره روانشناس. اُ زمانا هرکی تهرانی حرف میزد مردم مسخرش میکردن، بچا میفدان اَ پی سُِرش و میشد مایه یِ سرگرمي مردم، الان گوآ برعکس شده. دیه گاری اَ نایب احمد آب نیمیاره وا سوله بفروشه، مردم آب معدنی موخورن،جوانا دیه پاشنه کش و پنجه بکس جیبشان نیست اَ جاش مبایل آمده، پندیر فروش دره خانه ها وا پوت حلبی نیمیگرده و پندیر کرمانشا بفورشه، پندیرا شدن لیقوان و در سوپر مارکت میفورشن، شغلاي مردمی مثد نفتی و آب حِوضی و کار حلاجی و برف رو و آلاله شنگ فروشی اَ بین رفته ، اَ جاش نرم افزار فروش و موبایل فروش و آژانس مسافرتی آمده. مردا دیه نیمیرن پشت شازدوسین سلمانی که یارو هم موآشانه کوتا میکرد و هم یی چای دارچین پیسّی وا حلبی دُروس میکرد میداد و پاشنه کششانم تیز میکرد. الآن اِگه همدان بگی جهان نما فکر موکنن کانال تلویزیوني ماهوارئیه، یا اِگه بگی شمسی، میگن نه قمری، (خدا بیامرزه)، کسی نیمیدانه جا گله کوجان، سرقله شیه، قبرسان کنه کوجا بوده، یا فکر موکنن خدریان اسم معلمشان بوده
الآن دیه کوسه گلین شده جزء افسانه هاي حماسی، ماشین خلاره هَشتن موزه مردم میرن پول میدن تماشاش کنن، ولی اَ لذت بوش که اَ دو کلومتری می آمد بهره ای ندارن، مردم دیه حمومه قرُق نیموکنن تا زائو ببرن و ترشی بامجان میان حموم بخورن، خانه ها شدن آپارتمان و حوض ندارن که آب حوضی خِورکنن تا آبشه خالی کنه و دوواره وا ترّمه پرش کنه، پشت بانا کاگِلی نیس که موقع بارنگی میان خانه ها مثد دوش آب بیریزه و موقع آفتابی بان گِلاّن بندازن بان ،بچا دیه وا اینترنت بازی موکنن و قوقو بازی و لنگه و الَک دولک و تاک یا جفت نیمیدانن شیه، یا اَ دسه بیکاری برن بفتن به جان لانه یِ میلچا و قلاب بیگیرن که میلیچاي بدبخته اَ لانه شان درآرن، یا بفتن پی اسبای بدبخت که وا موی دمُش آسمان غُرّه بند کنن، یا عقب دروشگه سوار بشن تا اَ دسه دورشگه چی شلاق بخورن (مهَ هنوز بعد چل سال صداي گوُونه یِ شلاقه میان گوشمه و صورتم کِزه کِز موکنه) اصلا کسی فن قافا هشتن بعنوان تِله میلیچ گیری استفاده موکنه؟
از ئی چیزا بری گفتن زیاده، خیلیاشان آدمه میخندانن و خیلیاشان میندازن گیره، در طول تاریخ اولین دفه نیس که هِمِدان درش تغییرات ریشه ای ایجاد میشه، ولی تا حالا زوانش حفظ شده ، ولی چیزی که واقعا دل آدمه به کِزّه میندازه، اینه که جوانا ننگشانه زوان پدراشانه حرف بزنن، یا آداب و رسوم اجدادیه حفظ کنن، مثلماً دنیا روبه جلو میره و همه چیز عوض میشه، مثلاً در دنیا هیچ کشوری به پیشرفتگي ژاپن نیس، ولی تمام آداب و سنن هزار ساله شانه وا تمام وجودشان حفظ موکنن. ولی ما همه چیزمانه اَ دس دادیمان، جمیت هِمدان پنج برابر شده، و اگه هموجور جلو بریمان تا نسل آینده کل زوان و آداب و رسوم همدان یی خاطره ای بیشتر نخواهد بود، بنابراین ما ئی سایته ره دُروس کردیمان که هر کی هر چی داره که به همدان ربط پیدا موکنه برامان بفرسه تا بیلیمان اینجانه و تا هر همدانی دلش ماخوا بشش رجوع کنه و امیدوار باشیمان که جوانامان ئی عادت پیدا کنن که لااقل در همدان بزوان اجدادیشان حرف بزنن و اَ همه مهمتر در سایتمان باید در جوار اطلاعات فرهنگی هِمدانی یی سری اخبارائی که به دس مردم نیمیرسه بدون توحین و بی احترامی به کسی و صرفا بخاطر واز کردن افکار جوانامان جا بدیمان
برقرار و پیروز باد فرهنگ تاریخی و پر افتخار ملت غیور همدان

10/03/2008 15:19:46
محله هاي هِمِدان 2008-10-03-15-23-41
محله های همدان به ئی شرحن
10/03/2008 15:22:46
اصطلاح همدانی 2008-10-03-15-26-32
اصطلاهای زوان همدانی؛


ـ آب شب و خواب روز معِده خراب موکنه بیوه زنِ کرُه دار خانه خراب موکنه

بیوه زنی که از شوهر اول بچه داشته باشد، خانهِ شوهر را خراب می کند


ـ آبکش به آبپاش میگه چقدر سولاخ داری؟


ـ آب مِنه سِرازیری می ورِه ، تو سربالائی میری


ـ آخِر قمار بازی و تِلکه گیری

آخر قمار بازی و باج گیری


ـ آدم چِل تَن

آدم رند و پر خوری که هر جا خوراکی باش با دعوت و بی دعوت برود


ـ آدم سِگِ خانه باشه، نه ای که کوچوگ خانه باشه


ـ آدم شِلم شوربا

آدم بی بند و بار


ـ آدم گِدا ...ش نیماخوابه، آدم پولدار سگش

اولی پر اولاد ، دومی پر پول


ـ آدم گِدا و ئی همه اِدآ

فقیر متکبر


ـ آدم گُسنه لِنگِ ظُر اَ خواب وخمیزه


ـ آدم گوزو نونِ جو مانهِ شه

آدم گوزو نان جو برایش بهانه است، بهانه گیر


ـ آدم مار گزیده اَ رسمان آلاچیل چیل می ترسه

آدم مار گزیده از ریسمان سیاه و سفید می ترسد


آسا آسا سو ماکن، صندلی باباته نگا کن

کنایه؛ پایت را به اندازه خودت دراز کن


ـ آفتاب چه دانی چه ندانی اَ سِر جاي خودش در میا


ـ آفتابه ور دار

کسی که توی حرف دیگران بدود


ـ آقاره ندیدیم سر زین، همیشه چیزاش می سِووید زمین

همیشه بر یک روال و بدون تغییر


ـ آلو به آلو می پا رنگ ور میداره، همساده به همساده می پا پند ور می داره

تأثیر همنشینی


ـ آی لبُم آی دِندانُم، شوخُوآر آمده به مهمانُم، یه نُن نمانده به نِن داِنم

آی لبم آی دندانم، خواهر شوهر آمده مهمانی من، یک نان نمانده در ظرف نان، بدگوئی از خواهر شوهر


ـ اَ آب خزینه قیماق میگیره

کنایه از آدم مال دوست و حریص


ـ اَ آبگوشت چه خیری دیدی که کفته یِ هزار دَسه خورده


ـ اَ آتیشی که افروختم، خودِمم سوختم


ـ اَ اُ روش اِفداد

از آن رویش افتاد، بی حیائی کردن


ـ ابر بشو و نبار

اوقات تلخی بکن ولی کتک نزن


ـ اَبروآشه زده چنگک

اَبرو هارا بالا برده، کنایه از افاده کردن


ـ اَ پلگار درآمدن

از پرگار در آمدن، حوصله کسی سر رفتن


ـ اِتَل شد و بتَل شد، دنیا به حالُم خِوَر شد

سرگذشتم متل شد و دنیا با خبر شد


ـ اَ تَمِلّی به خرس میگه خالو

از تنبلی به خرس میگه دائی


ـ اَ حَرسِتِ آفتوُو نِشده به مَهتِوُ

از حسرت آفتاب نشسته در مهتاب


ـ اَ دور دِلِ می وره ، اَ نزیک زلّه ره


ـ اَ دِولتی بچه، نِنِه مُخوره کولوچه

از دولتی بچه مادر شیرینی می خورد


ـ اَ رو جیجی، اَ زیر قیچی

کنایه از آدم متظاهر


ـ اَ هِوُل هلیم به تیان اِفتادن


ـ اسبِ دِونده کاجو خودشه زیاد موکنه


ـ اسبش نگرفته آخور میونده

اسب نخریده آخور می بندد


ـ اسبِ گرفته یورتمه نیمیره

اسب خسته یورتمه نمی رود


ـ اسخوان خرد کردن

نا ملایمت کشیده و تجربه آموخته


ـ استخوان لای زخم

مانند آتش زیر خاکستر


اسفند بگه چق، میگه وا مِنه

کنایه از آدم شکاک . بد بین


ـ اسمِ بزرگ و شَهر خراب

ظاهر پیشه


ـ اَ شالُم بهتر قد بندُم

در قدیم روی شال " قدبند" می بستند، که یک کمربند چرمی بود که با قلاب بهم متصل میشد و گاهی اوقات ارزشش از شال بیشتر بود.

کنایه از اولاد یا نزدیکان است


ـ اَ شانی هِمِدان و خرماي عراق باز ماندن

انگور همدان و خرماط عراق. یعنی از اینجا رانده و از آنجا مانده


اَ قشُن به بالا گوزیدن

قشن؛ تسمه پشت دم الاغ . ینی پا از گلیم درازتر کردن


ـ اِگه بشی استاد لُر، صد بار بیگیر یی بار ببر

تا تجربه نکرده ای دست به کاری نزن


ـ اِگه چیزیه به دیوانگی داد یسعی کن به عاقلی پس بیگیری


ـ اِگه تا خروس نباشه صبح نیمیشه؟

بدون خروس هم صبح میشود


ـ اِگه خیلی نداری دَر ای باغ، چه درش بسته باشه چه طاق

اگر خیالی نداری در این باغ چه درش بسته باشد چه باز


ـ اِگه زنی دُمم، زنی سُمم، مهَ اَ جاي خود نیمی جُمم

اگر به پشتم بزنی یا به پایم از جای خودم تکان نمی خورم ـ خودسر


ـ اگه سازه بدی دِسِ آدمِ ناشی، چواشه میزنه

اگر ساز را بدهی به آدم ناشی، برعکس میزنه




10/03/2008 15:25:52
داستان اول: اكبربلند 2008-11-05-23-06-07

لَيتَ الصَباوõُ ُيعيد ( اي‏كاش كودكي باز مي‏گشت)

بازارچه نظربيگ يكي از بازارچه هاي قديمي شهر همدان است كه در محله جولان واقع است و روزگاري مركز خريد اهالي محله هاي جولان، شالبافان و بوده است.

اوايل مغرب؛

- آي يخ بلوريخ، آي يخ بلوريخ.

- نعنا و پونه نعنا و پونه، گل پونه نعنا پونه.

- گل به سر داره خيار، كاكل به سر داره خيار، زيچه خيار.

- بي‏نماز نخوردت كباب تفت.

- آي حسرت الملوك، حسرت الملوك.

آخري، سيرابي فروش زير بازارچه بود كه ديگ بزرگ خود را كه دورش با پارچه خاكستري و سياه رنگي پوشيده شده بود، كنج در ورودي دكان اوسا رمضانعلي دلاك مي‏گذاشت. بوي سيرابي، سبزي و نعنا، پونه و گرمك زير بازارچه، بوي مطبوع كباب، با بوي آب پاشي روي كاهگل جلوي دكان‏ها مخلوط مي‏شد و چه عالمي داشت.

گاهي اوقات كه پول داشتيم، يك شاهي[i] سيرابي مي‏خريديم و اكبر سه‏كله تكه‏هاي


1- شاهي= يك بيستم ريال.

سيرابي را با قيچي مي‏بريد و آن‏را داخل دست‏كاسه سفالي مي‏گذاشت و اندكي سركه رويش مي‏ريخت، كارد خردكننده سيرابي‏اش ثابت بود و دستكاسه را با سرعت مي‏چرخاند و كارد مي‏زد و تكه‏ها اكثرا اندازه هم در مي‏آمد و من از ديدن اين‏كار لذت مي‏بردم.

يخ‏ها را از يخچال طبيعي كوه مي‏آوردند و اكثراً با گل و خاك، داخل و خارج قالب يخ مخلوط بود. اصول پيس[i] با تيشه به جان يخ‏ها مي‏افتاد و تكه‏هاي كوچك را پس از زدودن گل و خاك، داخل كاسه دوغ مي‏انداخت و از مراجعين پذيرايي مي‏كرد. اصول پيس جوان‏ترين خزّي‏‏[ii] زير بازارچه بود و تكه‏هاي بزرگ يخ از او خريداري و به خانه‏ها برده مي‏شد. اصول يخ‏هاي خود را روي يونجه‏هاي تازه كه از دكان غلام علاف مي‏گرفت، مي‏ريخت و مركزش جلوي دكان داباقر سبزي فروش بود.

قاسم پسر داباقر: ‏ًگل پونه نعنا پونه، نعنا پونه، نعنا پونه، صدا مي‏كرد.ً

شامد بقال: ًگل به سر داره خيار، كاكل به سر داره خيار، زيچه خيار.ً

حسين حكيم: ًتخم مرغ جفتي سه شاهي.ً

پيشكار ميرزا ابرايم نانوا: ًنان بيات چهار عباسي[iii] يي من، سنگگ بيات چهار عباسي يي من.ً

اصول پيس: ًآي يخ بلور يخ، آي يخ بلور يخ.ً

اكبر سه كله: ًحسرت الملوك، حسرت الملوك، با جيگر سفيده.ً



2- پيس= كْيف، نامرتب.

3- خزّّي‏= لمپن، لات.

4- چهار عباسي= شانزده بيستم ريال.

اوسا اصغر آشپز كه حليم‏هاي صبحش به قول خودش باد كرده بود: ًآقا جان حليم، حليم، حليم، بابا جان حليم، حليم، حليم، مرهم سينه‏اس حليم، بيا به حليم، دستكاسه‏اي صنار[i] حليم.ً

گاهي اوقات كه شوخي‏اش مي‏گرفت: ًحليمه ما، مرغ داره، خروسم داره.ً . حليمه دخترش مرغ و خروس خانگي نگهداري مي‏كرد.

صداها در اختلاط با هم و با تكيه بر صوتي كه داشت،‏هارموني زيبايي را تشكيل مي‏داد كه از تمام تصانيفي كه تا كنون از راديو و تلويزيون شنيده‏ام، زيباتر بود.

لَيتَ الصَباوõُ ُيعيد ( اي‏كاش كودكي باز مي‏گشت)

دكان اوسا رمضانعلي، سلماني، دندان‏كش و ختنه‏گر و زالو‏انداز زير بازارچه، سه نبش بود. در ورودي آن رو به قبله باز مي‏شد و قسمت آفتابگيرش روبروي كوچه كاهبار بود. امتداد رو به آفتابش پس از پشت سر گذاشتن دكان كل وهاب عطار، مجنون و غلام علاف به محله جولان[ii] مي‏پيوست و پشت به آفتابش محله چهل پله و شالبافان را به زير بازارچه وصل مي‏كرد. كف دكان و جلوي در وروديش آجر فرش بود و بر خلاف ساير دكان‏ها ميز و صندلي و آينه داشت، پنكه‏اي دستي با دو چرخدنده سوار بر هم و دسته‏اي چوبي براي چرخاندن پنكه ته دكانش بود و ما بچه‏ها سعي‏مان اين بود كه هر يك بيشتر از ديگري پشت پنكه بنشينيم و دسته را بچرخانيم.

مردان كليمي دوره گرد كه ابتداي اكثر لغات را با كسره ادا مي‏كردند، در كوچه‏ها ولو بودند: ًسقز شنگ داريم، دواي جانور سر داريم، دواي چشم درد داريم.ً

تمام كودكان آن زمان بلا استثناء به چشم درد مبتلا مي‏شدند و ترشح ماده‏ چسبنده‏اي به نام قي پلك را به هم مي‏چسباند كه باعث مي‏شد كه بزرگترها دستمان را گرفته پيش مريم داروكن كه ارمني بود و خانه‏اش سر قلعه قرار داشت، ببرند. او ابتدا با آب گرم چشم‏هاي بسته از قي را باز مي‏كرد و بعد داروي قرمز رنگ سوزاننده‏اي، كه مي‏گفتند از گوشت بچه موش درست مي‏شود، داخل چشممان مي‏ريخت. دارو به صورت پودر بود و با انگشتهاي نه چندان بهداشتي داخل چشممان ريخته مي‏شد، چشم ما شديداً مي‏سوخت، گريه مي‏كرديم و به خانه بر مي‏گشتيم.

فروش پارچه‏هاي زنانه به‏ عهده زن‏هاي كليمي بود كه به آنها مشتري مي‏گفتيم، يكي از مشتري‏ها كه نامش سارا بود، با مادرم اخت شده بود و به خانه ما مي‏آمد و با مادرم قليان مي‏كشيد، مادرم پس از پك زدن سارا، نىقليان را بيرون مي‏آورد و آنجا را كه سارا مك زده بود، به ته قليان وصل مي‏كرد و با سر ديگرش قليان مي‏كشيد كه دهانش نجس نشود.

سر بچه‏ها اغلب پر شپش بود، شپش‏هاي سر سياه رنگ بودند و شپش‏هاي بدن سفيد رنگ. مادرها سر بچه‏ها را روي زانو مي‏گذاشتند و يافتن و كشتن شپش با دو ناخن شصت، براي‏شان توفيقي بود، چنانچه بچه‏ها حمام رفته بودند و يا داروي جانور سر از يهودي‏ها گرفته بودند و چيزي عايدشان نمي‏شد، با مشت به سربچه‏ها ‏كوفته، مي‏گفتند: ًپاشو.ً

برگرديم به دكان‏هاي زير بازارچه، جز دكان اوسا رمضانعلي و ميرزا ابرايم نانوا، بقيه دكان‏ها از سطح زمين بالاتر بودند و دكاندارها پشت ترازو چمباتمه مي‏زدند و ما بچه‏ها براي دادن پول و گرفتن كالاي مورد نياز مجبور بوديم پا بلندي كنيم.

كل وهاب عطار پول را كه مي‏گرفت، نمي‏دانم از نظر زيگموند فرويد در كدام مرحله توقف كرده بود كه نرمي دست ما پسر بچه‏ها را به دهان مي‏گرفت و آنرا مك مي‏زد و گازهاي كوچكي مي‏گرفت، در عوض در مقابل يكشاهي ، شش تا آب نبات مي‏داد و كل ميرزا محمد عطار پنج تا.

پدرم اهل عمامه بود و پيش‏نماز مسجد حاج زينل و من چراغ كش[iii] او بودم، برادر بزرگم بر خلاف ميل پدر كت و شلوار مي‏پوشيد و كلاه پهلوي به سر مي‏گذاشت، كلاه پهلوي تقليدي از كلاه‏هاي فرانسوي بود، كه رضاخان باب كرده بود. اطوي شلوارش خربزه قاچ مي‏كرد، تجارتخانه داشت و با بروجرد و نهاوند و تهران داد و ستد مي‏كرد. آن‏وقت‏ها همدان برق نداشت و طرف‏هاي معامله‏اش كه به همدان مي‏آمدند، شب،‏ چراغ زنبوري را كه با بنزين مي‏سوخت، روشن مي‏كرد و اين از علايم تجمل بود. پدرم با چراغ لامپاي نمره 7 در اطاق كوچك مي‏نشست، قرآن و زادالمعاد مي‏خواند و گاهي اوقات ًلا الله الي الهيً بر سبيل غضب مي‏گفت.

بالا خانه‏اي داشتيم با پله‏هاي پيچ در پيچ كه سطح آن خاكي و زهوارهايش چوبي بود، دري چوبي داشت كه به پشت بام باز مي‏شد. محل ظرف بنزين برادرم طاقچه بالا خانه بود.

روزي كه شبش مهماني از نهاوند داشتيم، نمي‏دانم چه ساعتي از صبح بود كه به بالا خانه رفتم، بنزين را قطره قطره در فواصل معين روي زمين خاكي بالا خانه ريختم و براي آوردن كبريت به آشپزخانه رفتم، اين‏كار را از برادرم ياد گرفته بودم كه يكي از قطره‏هاي بنزين روي زمين را مي‏افروخت و با فوت كردن آن، ديگر قطره‏ها هم آتش مي‏گرفت. كبريت گيرم نيامد از آتش‏هاي زير ديگ مهماني شب برداشتم و هر چه فوت كردم بنزين روشن نشد، خواهر بزرگترم بالا آمد و كبريت برايم آورد، اولي را روشن كرد و بلند شد. پر چادرش به لوله بنزين‏دان گير كرد، ظرف بنزين واژگون شد، روي چادر و لباسش ريخت و به زمين بالا خانه كه رسيد، لباس و چادرش آتش گرفت. فريادزنان و گريه‏كنان پله‏ها را دو تا يكي كرد و به مهتابي آمد، زهرا باجي كاربين خانه‏مان كه اُرُسي‏هاي[iv] دو جداره اطاق بزرگ را بالا زده بود و فرش‏ها را جارو مي‏كرد، با سرعت فرش دو زرعي‏اي را برداشت و دور بدن خواهرم پيچيده، محكم با دست نگاه داشت، آتش خاموش شد و به خواهرم آسيبي نرسيد، فقط روي پاهاي لختش تا مدتي تاول مي‏زد، ولي بالاخانه چوبي مي‏سوخت و هر اندازه آب مي‏برديم آتش را خاموش نمي‏كرد، فقط رنگ‏هاي مختلفي از قبيل زرد و آبي و بنفش و سياه و قوس قزحي، جلوي در رو به پشت بام در هم كنگره مي‏بستند و به قدري تماشايي بود كه جهنم هم اگر چنين باشد تماشا دارد.

مادرم از راه رسيد، مرتب به رانهايش مي‏كوفت و مي‏گفت:

"هر چي مي‏گم اين جانمرگ شده[v] را مدرسه بزارين كسي به خرجش نميره."

من از ترس فرار كردم. پناهگاهم زير بازارچه بود. به دكان فتحعلي قصاب رفتم كه در بريدن دنبه به نازكي كاغذ سيگار مهارتي به سزا داشت، آن‏وقت‏ها روغن نباتي نبود و سرخ كردني‏ها را با روغن دنبه سرخ مي‏كردند. فتحعلي روي گوشت را با دنبه‏هاي نازك مي‏پوشاند و به دست مشتري مي‏داد. دكان فتحعلي با فاصله‏اي در جهت دكان اوسا رمضانعلي بود، فتحعلي حساب‏هاي نسيه را با چوب خط، كه لله مي‏گفتند، نگاه مي‏داشت و اندكي هم حساب سياق بلد بود.

فتحعلي، مغز متفكر زير بازارچه بود، گفت:

"همين جا باش تا پدرت از مسجد برگرده."

به او اطمينان داشتم، بالاتر از دكان فتحعلي، قهوه خانه علي غمو قرار داشت كه قيافه به‏ هم رفته‏اش اين لقب را برايش ارمغان آورده بود. روبروي دكان فتحعلي و در امتداد آن دكان‏هاي ميرزا ابرايم سنگكي، اصغر آشپز و كل ميرزا ممد عطار قرار داشت.

ناگهان ولوله‏اي زير بازارچه پيچيد، دكاندارها در گوش هم پچ پچ مي‏كردند، معلوم شد آقاي آقا ميرزا محمد جولاني،


5- صنّار= يك دهم ريال.

6- جولان= محله‏اي قديمي در همدان.

8-چراغ‏كش= طفلي كه چراغ موسوم به بغدادي را براي روشنايي جلوي پيشنماز مي‏گرفت و پيشاپيش حركت مي‏كرد.

9- اُرسي= پنجره، فارسي شده روسي.

10- جانمرگ شده= جوانمرگ شده.

اعلم علماي دارالمومنين جولان، به مرض شيرپنجه (سرطان) در گذشته است، دكاندارها، دكان‏ها را بسته به سوي محله جولان سرازير شدند، ما بچه‏ها هم كه چند نفر شده بوديم همينطور. دور خانه آقاي اقا ميرزا محمد از جمعيت موج مي‏زد و عده‏اي محرم داخل حياط خانه بودند.

خزّي‏هاي زير بازارچه هركدام لقبي داشتند، علي غمو، اصول پيس، ميرزا علي سلاخ، حسن عبدا... جين‏جيق[i] ، غلام عمه، مراد ليشمه[ii] و اكبر بالغ، كه مشتري قهوه ‏خانه بودند و كارشان شاه وزير بازي با قوطي كبريت بود، دنبال جمعيت راه افتادند. مردان داخل حياط گويا مشورت مي‏كردند كه دسته سينه زني راه بياندازند يا خير؟ و بالاخره به ما كودكان دستور دادند كه در مسجد نظربيگ جمع شويم و آقام واي بزنيم، من به كلي جريان خانه از يادم رفت و در صف مقدم بچه‏ها، با كف دست راست خود به سر تراشيده‏ام مي‏كوبيدم و همراه ساير بچه‏ها مي‏گفتم:

"آقام واي ... آقام واي."

مثل اين‏كه جمعيت تصميم خود را گرفت، از جولان به زير بازارچه راه افتادند و اوسا رمضانعلي كه صداي جيغي داشت، صندلي تازه سازش را، روي آجر فرش در ورودي دكان گذاشت و بالاي آن رفت. طبق عادت بياضش[iii] را بالاي دست گرفت و گفت:

"حجه الاسلام ما رفت ... ز دار فنا".

البته با تكيه بر صوت مي‏گفت، جمعيت ابتدا آهسته و بعد كه ديدند از پاسبان‏هاي رضا خان خبري نيست، بلندتر نوحه را سر دادند، ما بچه‏ها هم با تمام قوت حنجره فرياد مي‏زديم:

"آقام واي ... آقام واي".

جمعيت پس از مشاوره از كوچه فرعي كاهبار، به جاگله كه ميداني بزرگ و در خور جمعيت داشت وارد شدند، اوسا رمضانعلي و جمعيت با صداي بلند تكرار مي‏كردند:

"حجه الاسلام ما ... رفت ز دار فنا".

آن‏وقت‏ها بين حجه الاسلام و آيت الله چندان تفاوتي نبود، از وقتي رضاخان خود را ظل‏ا... ناميد، مخالفان مذهبي آيت‏ا... را برگزيدند. ما بچه‏ها كماكان ًآقام واي ... آقام وايً مي‏زديم، كه ناگاه سر و كله اكبر بلند، آردل[iv] سلطان حسين خان كه قدرت جمعيت را متوجه نشده بود، پيدا شد و به جمعيت حمله كرد. ما بچه‏ها فرار كرديم، او با چوب قانون كه امروزه باتوم مي‏گويند، مردم را در هم مي‏كوبيد و تا نزديك ميرزا علي سلاخ و حسن عبدالله جين جيق، پيش رفت. جمعيت متلاطم، عده‏اي در حال فرار و عده‏اي مردد صحنه را تماشا مي‏كردند ، ناگاه دست ميرزا علي سلاخ بالا رفت و چون منشاء روستايي داشت شهيد را َشهِد مي‏گفت و دو بمبي[v] توي كلاه اكبر بلند كوبيد و گفت:

"اكبر َشهِد، شاه َشهِد، اصغر َشهِد، شاه َشهِد".

حسن عبدالله و ساير جاهل‏ها كه دستشان به اكبر بلند مي‏رسيد مرتباً توي سرش مي‏كوبيدند و مي‏گفتند:

"اكبر َشهِد، شاه َشهِد، اصغر َشهِد، شاه َشهِد".

ميرزا علي سلاخ و حسن عبدالله جين جيق، جز لباس شهرباني، از لحاظ اندام چيزي از اكبر بلند كم نداشتند. اكبر بالغ با چابكي بسيار، اكبر بلند را از پهلوها، با مشت نوازش مي‏داد، اكبر بلند كه َپهلَوي كلاهش، در اثر ضربات محكم روي چشمش را گرفته بود، در فرصتي مناسب، َپهلَوي را اندكي بالاتر داد و با چوب قانون، راه را براي گريز باز كرد، از مردم جدا شد و به دويدن پرداخت. ما بچه‏ها دنبالش سنگ پرتاب مي‏كرديم و او انگار عجله داشت كه خود را زودتر به سلطان حسين خان رئيس كلانتري2 برساند و قضايا را لابد بدون ذكر كتك خوردن خود، براي سلطان بازگو كند.

ناگهان صدايي همچون صداي عزاداران از دور به گوشمان رسيد، صدا رفته رفته نزديك شد، دسته يهودي‏ها بود، كه از ترس مسلمانان يا جو سوم شهريور 20 به مسلمانان پيوسته بودند و نوحه شان اين بود:

"واويلا، واويلا ... ستون دين شد ناپيدا".

جنازه به گورستان متصل به شهر منتقل و براي فرستادن به قم به امانت گذاشته شد.

جمعيت كه ناهار را مهمان حاج محسن فشنگ ساز بودند، از سر خاك به زير بازارچه برگشتند. اوسا رمضانعلي ساعت بمبئي بغلي‏اش را كه ما بچه‏ها بارها ديده بوديم و با آن خيلي ناز مي‏فروخت، از جيب جليقه بيرون آورد، به صفحه آن نگريست و گفت:

"ديه وقت رفتنه".

دكان‏ها را بستند و جمعيت به طرف خانه حاج محسن فشنگ‏ساز هجوم بردند، حاج محسن، بورژواي تازه به دوران رسيده‏اي بود كه مي‏خواست سري توي سرها درآورد و با خوانين جولان پهلو زند، پس به مناسبت فوت عالم بزرگوار، مردم را به ناهار دعوت كرده بود. ما بچه‏ها را به داخل طنبي كه چايخانه هم در آنجا قرار داشت، فرستادند و بزرگترها به دو اطاق سمت راست و چپ طنبي وارد شدند. مجموعه‏هاي مسي پلو با ته‏ديگ‏‏هاي ضخيم و زعفراني و كاسه‏هاي خورش قيمه و كدوهاي ارغواني سرخ كرده و تنگ‏هاي رب انگور را از زير زمين به بالا مي‏آوردند و از جلو طنبي رد شده، داخل اطاق روي سفره مي‏چيدند. البته طنبي از لحاظ مكاني از ديگر اطاق‏ها عقب‏تر ساخته مي‏شد و ايواني جلويش بود. اين ايوان با پله‏هايي به حياط وصل مي‏شد و دو طرف ايوان با دو در به اطاق‏هاي بزرگ راه پيدا مي‏كرد.

بوي پلو با روغن حيواني و زعفران روي پلو و عطر خورش قيمه، كه با ليمو عماني خوشبوتر شده بود، ما كودكان را از خود بي ‏خود مي‏كرد، تا كي نوبت ما شود.

از طنبي به اطاق سمت چپ نگاه كردم، پدرم دعوت شده بود و كنار اُرُسي نشسته بود، مرا صدا كرد كه به اطاق بروم، جواني شسته رفته، با شلوار اطودار، جلوي در ورودي اطاق ايستاده بود و گفت:

"آقازاده شما برين طنبي".



11- جين جيق= كوچك، ريزه.

12- ليشمه= تركه‏هاي نازك درخت.

13- بياض= دفتري با جلد چرمي كه از عرض باز مي‏شد.

14- آردل= گماشته.

15- دو بمبي= دو دستي.

برگشتم، مدت زماني گذشت، گفتند: "هر كس ناهار نخورده به اطاق دست راستي بياد". من كه طرف خطاب مستقيم نبودم، از جايم تكان نخوردم، من ماندم و مرد چاي‏ريز. اوسا ابول چاي‏ريز رو به من كرد و گفت:

"مگر ناهار خورده‏اي؟".

گفتم:

"نه".

گفت:

"برو آشپزخانه".

از پله‏ها پايين رفتم، مجموعه‏هاي نيم‏خورده پلو با كدو حلوايي‏هاي دست خورده و خورش قيمه بدون گوشت، از اطاق‏ها بر مي‏گشت.

من مشغول بلع پس مانده غذاها بودم كه يكي از زن‏هاي كاربين كه مشغول شستن ظروف در مطبخ بود، گفت:

"واي خدا مرگم بده اين پسر آقا است چرا براش غذا نبردن بالا؟"

براي اولين بار معني اهانت و طعم آن را حس كردم. قوتم بست. برخاسته، داخل طنبي شدم، پس از صرف چاي با پدرم عازم منزل شديم، مي‏دانستم كه پدرم تكيه گاهي است ولدىالورود به منزل، شيطنت مرا به او نخواهند گفت. نزديكي‏هاي منزل، پدرم كه خيلي كم حرف بود گفت:

"ميرزا ! ناهار كجا خوردي؟".

گفتم:

"در طنبي برايم سفره انداختند".

از آن پس ديگر پدرم به خانه حاج محسن پا نگذاشت حتي براي روضه‏هاي هفتگي‏اش. اكنون كه بيش از نيم قرن است كه پدرم
در بقيع قم، آرميده است، باز هم احساس غبن مي‏كنم كه چرا اصل جريان را به پدرم نگفتم كه قهرش از حاج محسن موجه‏تر باشد.

1- شاهي= يك بيستم ريال.

2- پيس= كْيف، نامرتب.

3- خزّّي‏= لمپن، لات.

4- چهار عباسي= شانزده بيستم ريال.

5- صنّار= يك دهم ريال.

6- جولان= محله‏اي قديمي در همدان.

8-چراغ‏كش= طفلي كه چراغ موسوم به بغدادي را براي روشنايي جلوي پيشنماز مي‏گرفت و پيشاپيش حركت مي‏كرد.

9- اُرسي= پنجره، فارسي شده روسي.

10- جانمرگ شده= جوانمرگ شده.

11- جين جيق= كوچك، ريزه.

12- ليشمه= تركه‏هاي نازك درخت.

13- بياض= دفتري با جلد چرمي كه از عرض باز مي‏شد.

14- آردل= گماشته.

15- دو بمبي= دو دستي.
11/05/2008 22:57:16
داستان دوم: حجامت 2008-11-05-23-13-00

ًجاي الگوي "باج عصمت" وسط گرده‏مانه


اوسا اقليم براي ختنه تيغش بيداد مي‏كرد.ً‏‏1



"باج عصمت" بادكش اول را كرده بود و تيغ اول را زده، نوبت بادكش دوم و تيغ دوم كه بسيار درد آور بود شد كه خونابه‏اي رقيق وكمرنگ داشت. تفي غليظ به گرده‏مان انداخت و با لنگه كفش كهنه‏اي محكم به جاي حجامت كوبيد و مي‏خواست بادكش سوم را كه بسيار طاقت فرسا بود به پايان برساند، محمد همبازي‏ام كه هر دو زيردست باج عصمت بوديم، يواشكي گفت:


ًبيا فرار كنيم "‌


ًفرار كنيم؟ كجا بريم؟ جواب بزرگترها را چه بدهيم؟ً


كوچه كاهبار را به حال فرار طي كرديم، به دكان اوسا رمضانعلي پناه برديم، بدون پيراهن با شاخ حجامت به گرده. اوسا كه ديد كار تخصصي او را به باج عصمت كه در حقيقت رقيبش بود، داده بودند دعوايمان كرد وگفت:


ًبرگرديد خانه.ً



فتحعلي قصاب وارد دكان شد و گفت:


ًاوسا اين دوتا جوجه خروس مگر چقدر خون دارن؟ خودت كارشان را درست كن.ً


اوسا مكينه شاخ را كند، شاخ را جدا كرد و نمي‏دانم چي روي گرده‏مان ماليد كه احساس راحتي كرديم و از دكانش بيرون آمديم، غلام عمه دو پيراهن كهنه و كثيف را از قهوه‏خانه علي غمو برايمان آورد كه به تن كنيم. ناگهان پدرم با عصبانيت سر رسيد و ما را به دكان اوسا رمضانعلي برد و به تلافي اين خودسري به اوسا گفت:


ًفردا صبح براي ختنه در خانه منتظرت هستم.ً


اوسا با صداي جيغش گفت:


ًچشم آقا.ً


اوسا بعد از نماز و صرف صبحانه ياالله گويان وارد حياط شد. خوابيده بوديم، پدرم مرا از رختخواب برخيزاند. گفت:


ًاول نماز بعد بيا بالا. ً


حرفش حجت بود. به اتاق رفتم، يكي از مريدانِ پدرم مرا بغل كرد و جلوي اوسا رمضانعلي نشست، اوسا با صداي جيغ و مليحش گفت:


ًآقا جانم ميليچه را بپا. ً


مي‏دانستم كه گنجشكي در كار نيست ولي به سقف نگاه كردم، با سرعت زياد قدزن قلم تراش خود را زير پوست انداخت، پوست اضافي را بريد و با چوب كبريتي بالاي سرم به ديوار آويزان كرد و بعد توصيه هميشگيش كه:


ً تا پوست نخشكيده، شلوار نپوشه و با لنگ باشه.ً


هفته اول اين ختنه سوران مصادف بود با حركت دوره‏‏گردهاي يهودي كه در كوچه‏ها فرياد مي‏زدند سقز شنگ داريم، دواي جانور سر داريم. البته با كسره خاص لهجه يهودي‏ها َسقز را سٍقز و َدوا را دِوا و َسر را ِسر مي‏گفتند. خواهرانم به تاخت رفتند و هر يك، يكدانه سقز شنگ خريدند. سقز شنگ را بايد حدود يك هفته در دهان با فشار دندان‏ها مي‏جويدند و آب سياه آن‏را تف مي‏كردند تا سفيد و نرم و قابل جويدن شود. ترق و توروق سقز‏ها كه بلند مي‏شد در رقابت با هم سعي مي‏كردند كه سقز در داخل دهانشان بيشتر صدا كند. سقز را پس از جويدن در وقت غذا خوردن يا استراحت فكين به ديوار گچي داخل اتاق مي‏چسباندند تا در فرصت مناسب بعدي مجدداً آن‏را به دهان گذاشته بجوند. سقز روي ديوار رنگش اندكي به تيرگي مي‏گراييد و پس از جويدن دوباره نرم و سفيد مي‏شد. خواهر بزرگم و دخترش كه كمكي از من بزرگتر بود براي احوال پرسي به خانه ما آمدند. خواهرها با ديدن خواهرزاده‏ها كه هم‏قد خودشان بود به ياد سقزها افتادند، آنها را از ديوار كنده مشغول جويدن شدند. خواهر زاده‏ام هم سقزي از ديوار كند و به دهان گذاشت و مدت دو هفته آن‏را جويد. نه سفيد شد و نه صدايي از آن برخاست. كشف موضوع باعث شليك خنده خواهرانم شد خودش هم خنده‏اش گرفت. اين عمل خواهرزاده باعث شد كه لنگ دو ماه بيشتر به كمرم بماند، زيرا معيار به موقع پوشيدن شلوار، زير لثه هاي خواهرزاده‏ام بود.



1- بيتي از مجموعه شعر دوست گرانقدرمان آقاي "نصرت الله "بهاري كه نيم قرن پيش همدان را به رشته نظم درآورده‏اند. يادش به خير باد.


11/05/2008 23:11:36
منتخب ویدئو موسیقی جهان 2008-11-11-19-02-00
منتخب ویدیو موسیقی جهان



11/11/2008 19:00:49
تماس وا ما 2008-11-12-23-46-27
اگه هر کاری دارینان به آدرس پاین وا ما تماس بیگیرینان؛
info@hemedania.com
11/12/2008 23:45:03
شیره یِ سر سنگیر 2008-11-13-23-04-45

یی عمره دارن سر سنگشیر شیره میمالن

زمانی که ما بچه بودیمان دِورو ور سنگشیر بیابان بود، اَ یی طرف نایب احمد بود و اَ یی طرف دیه دباغخانه و اسیلِ قُلومّه، بقیش دیه خاک و سنگ بود تا شعاع 200 ـ 300 متری خانه مانه رم نبود، خیاوان 12 متری سنگشیرم تازه خاکی بود وای بحال خود سنگشیر، یی وار میدیدی از اُ دور ماشین توریستاي خارجی داره میا، مارم دِ بدوو عقب ماشین اونا بینیمان چه خَوره؟،چند وار اَ دور میدان بزرگ تا خود سنگشیر عقب ماشینا مثد سگ دوویدیمان، اولاش میرفتیمان سکه پول واششان عوض کنیمان، همه شان ده شاهی ماخواستن و اجاش یی سنتی دلاری بشمان میدادن ، مارم خر خر خوشحال میگی بلکم مِندِر کرده بودیمان، یی ذره که بزرگتر شده بودیمان و جوکّانده بودیمان میرفتم بریکه خانماره بپایمان که وا مینی شورت میآمدن، مارم مثد تمام ملت ویلان میفتادیمان عقب سِره اینا که بینیمان چه تَرِن؟ . ما که حالیمان نبود اینا هزاران هزار کیلومتر را آمده بودن کتاب به دس که شاهکار هنری همدان بیوینن، بری ما یی تیکه سنگی بود که شباهتی به شیر داشت و جمه ها مردم میرفتن اونجانه تفریح ،و روزای سینزه بدر دخترای دم بخت، مخصوصاً بقولی اُ ترشیده هاش میرفتن مینشتن رو سِر سنگشیر بدبخت تا یی مردی رد بشه دسشانه بیگیره بیاین پاین تا بختشان واز بشه، اُ وخت اِگه واز میشد، بری تشکر اَ سنگشیر شیره میرختن کله شیر بدبخت!، و بعدش سنگاي ریزه میوودن و موگفتن اِگه هرکس هفتا سنگ به کله سنگشیر بچسبانه و همزمان هفتاشان بمانن روش و نفتن مردادشان داده میشه. ئی کل چیزائی بود که ما اَ سنگشیر فهمیده بودیمان ، بدون در نظر گرفتن ئی مسئله که در ایران شاید ئی تنها مجسمه ای باشه که ما داشته باشیمان و هیچوخت به فکر کسی نرسید که شیره ممکنه زیر آفتاب هِمِدان ترکیبات سنگه بهم بزنه و رنگشه عوض کنه یا باعث ترکش بشه

سال 1355 خدا منه خواست و قسمتُم شد که وا یی گروه اَ هم سندو سالاي خودوم سفری به اروپا داشته باشم، (اُ وختا پیشاهنگی بود) قشنگ یادومه که موزه لوور پاریش جلوی تابلوي مونالیز، لبخند ژوکُند، مامورا وایساده بودن و اجازه نیمیدادن کسی وا فلاش عسک بیگیره، موگفتن که رنگش تغییر موکنه، یا در همو سفر در ایتالیا دیدیم که تمام آثاراي هنری و باستانیشان بخوبی محافظت شده و کسی حق نزیک شدن به مجسمه ها که سیصد سال بیشتر نداشتن داشته باشه،

حالا خدا ماره خواسته و یی چینین اثر هنری ، فرهنگی، باستانی داریمان، چرا باید به پیسّی بفته؟، اینم شد مثد غار علیصدر که رختن و زدن و داغان کردن و چیزی که خداوند ملیونها سال بری ساختش گذاشته بود چند ساله فقط بری دِرآمد پولی بووآشه در اُوودن، در اروپا یی چینین غار هائی هَس ولی چون اَ لامپاي برق وا نور سرد استفاده میشه و به کسی اجازه یِ فلاش ردن نیمیدن، اسالاتیتا و استالامیتاشان میمانن مثد برف سفید سفید و وشه وش موکنن، و بغیر اَ پَلای معلق بری عبور مردم که هیچگونه اثری روی طبیعت نداره چیزی دیده نمیشه و ، بری عبور مردم ورنداشتن یی استالاکتیتی که بیشتر اَ یی ملیون سال سندشه وا تیشه داغان کنن.

سالها بود که ئی مسئله منه زجر میداد و قبل از ئیکه وحشیا سایتمانه هک کنن یی نامه ای اَ یی همدانی دلسوز و یی دوست قدیمی به اسم خانم غفارزاده گرفتم که منه دوواره به ئی فکر انداخت که یی چیزی در سایتمان رو ئی مسئله بینویسم که متاسفانه وا بقیه یِ چیزا اَ بین رفت، ولی حالا بازم دوواره دارم به ئی مسئله تکیه موکنم که همدانیای دلسوز باید اَ مسئولین میراث فرهنگی باخوان که بزودی یی فکری بری سنگشیر بد بخت بکنن که نشه اسباب بازی بچا و خانماي ترشیده که میرن روش شیره می ریزن، ئی سنگشیر اگه میدانست طی هزاران سال یی زنی بری خودش میساند که تنها نمانه، امیدواریم که دور و ور سنگشیر نرده مرده بکشن و اَ نزیک شدن مردم جلوگیری کنن و یی چند تا تابلو به زواناي مختلف راجبه سنگشیر بینویسن که گذشته اَ توریستا خود مردم همدانم یی ذره وا تاریخ سنگشیر آشنا بشن
11/13/2008 23:02:55
اقتصاد دنیا بهم رخت 2008-11-14-17-18-39
اَ تابسان امسال دنیا دچار یی مرضی شده که اَ سرطان بدتر تره، تمام بازاي بورس دنیا بهم رخته و هرکی در دنیا اَ پس اندازش سهام خریده بوده حالا دچار کم خوابی و گرفتاری شده، روزی نیسش که اخبار دنیا نگن که وال استریت جلوی رقماش علامت منفی دیده میشه. طی چند سال گذشته بانکا، مخصوصاً آمریکائیاش، جهت خرید مسکن مردم هموجور واماي کِلان بود که دادن ،و تمام ملت اِفتادن به خانه خریدن و باعث شد که قیمتارم بی دلیل هی بره بالا، هرچی قیمت بالا میرفت مردم بیشتر خودشانه پاره میکردن که ملک بخرن، ولی یی دفه مردم به خودشان آمدن دیدن؛ پهَ حالا کی ماخوا قسط ایناره بده، و قسطاشان عقب افتاد، یواش یواش بانکا رفتن و خانه ماناي مردمه اَ دسشان اساندن و زیر قیمت حراج کردن و فروختن، اُ جو حراجا باعث شد که مردم دیه خانه یِ گرانه نخرن و برن و خانه مانه یِ حراجی بخرن، از او طرف اونائی که خانه ره توسط بعضی شرکتا تقریباً 100% قسطی خریده بودن و با رکود بازار مواجه شدن اَ پرداخت بقیه یِ قسطاشان خود داری کردن، چونکه حساب کردن که تازه اگه چار پنج سال قسط بدن میرسن به قیمت اصلی خود خانه هه، مثلا ؛ یی خانه ای که 500 هزار دلار قیمتش بود یارو وا پیش قسط و چند تا قسط اولیه تا حالا 100 هزار دلاره شه داده بود ولی قیمت خانه هه پاین آمده بود و 350 هزار تا شده بود، یی دفه یارو پلوی خودش فکر کرد ؛ مگه مه خرم 100 تا دادم و باز 50 هزار دلار دیه بدم تازه مانده یِ اقسادم به 350 هزار تا برسه بری یی خانه ای که کل قیمتش میشه 350 هزار تا؟، ئی شد که خیلی اَ مردم دیه پول ندادن و بانکا مجبور شده برن خانه ها ره توقیف کنن و بیلن حراجی، و همو خانه ره میان حراجی وا 200 هزار دلار برفوشن، حالا شما در نظر بیگیرینان چه شرایطی بری بازار بوجود آمد، تمام بانکا بوحشت افتادن، چند تا شان که اصلا اَ بین رفتن ، وختی قیمت سهام بانکا اِفتاد پاین خود بخود بقیه یِ سهام (یا بقول خارجیا استاک) هم اَ جان افتادن، و تمام دارائی ملت کشوراي غربی دود شد و رفت هِوا، چونکه در کشوراي مترقی بهره بانکی مثد اِنه یِ ما نیسش که سالی 20% پول بدن، اگه یی نفر پولشه بیله بانک، سره یی سال ممکنه بشش یی درصد بهره بدن، ولی دو سه برابرش خرج بانک میشه در نتیجه پس انداز بانکی معنی نداره و مردم پولاشانه میدن استاک، ولی حالا شی؟، پشت صحنه یی سرِی ولد نا بسم اله هَسن که وا بازار بازی موکنن، واینا تعداشان خیلی کمه، ینی در مقابل ملیونها نفر که پولشانه اَ دس میدن، ئی چند نفر روز بروز پولدارترتر میشن، مثلا امروز چوُ میندازن که بانک فلان داره ورشکست میشه ، همه سهام داراش میترسن و میفروشن، اینا میرن همه شه مفت میخرن و فردا میگن ؛ نه هیچ اوجورم نیس، دوواره سهامش گران میشه، خود مردم که دیروز ارزان فروختن به امید ئیکه فردا باز بره بالا ، گرانتر میخرن، حالا فعلا بازار دنیا میره جلو تا بینیمان خدا ی ماخوا، البته ئی مشکل در دنیای مترقی بیشتر حس میشه و کشورائی مثد کشورما دیرتر بروز موکنه، مثلا چار ماه پیش ما نفته 140 دلار بشگه ای میفروختیم ولی الان شده حدود 60 دلار ، خوشبختانه در ایران هنوز ئی مشکل اقتصادی دنیا محسوس نیس ولی اُ جو که بوش میا داره کم کم به ایرانم میرسه، امروز در روزنامه یِ تابناک ایران خواندم که قیمت ماشنا در ایران بری اولین بار ثابت شده و یا داره پاین میایه، هر چیه خدا به داد ملت زحمت کش دنیا برسه.
بری خواندن مقاله یِ تابناک اینجانه ره

بچقّان

11/14/2008 16:47:05
دکتر محمد مجید 2008-11-14-23-14-09
مثلما همداني موفق در دنیا زیاده، ولی یکی اَ جواني موفق هِمِدانی که خود مهَ شخصاً میشناسمش و قبل اَ مقامش اَ شخصیت خودش خوشم میا آقاي پرفسور محمد مجید هَس که در رأس یی گروه تحقیقاتی در دانشگاي هیوستون در تکزاس آمریکاس، و فعالیتش در رشته یِ تحقیقات ینی رابطه یِ بین آمفولانزا و سکته یِ قلبیه. مهَ که اَ دکتری و پزشکی سرشته ندارم، به ئی دلیل سایت مایتاره اینجانه میلم که خودتان زحمتشه بکشینان و باخوانین، ولی هدف اَ معرفی اُجور جوان اینه که جوانامان باخوانن و براشان الگو و انگیزه بشه


حالا بری آشنائی وا دکتر مجید اینجانه ره






دلُم ماخوا ئی مقاله رم که روزنامه یِ گوُآردین نوشته باخوانینان



بچّقان


11/14/2008 22:50:58
گواهینامه 2008-11-15-13-58-27
یی لُری میره تصدیق بیگیره، هرچی امتحان میده رد میشه، آخرش یی ماشینی بری خودش میخره و میفته را، پلیس جلوشه میگیره، میگه؛گواهینامه
لُره میگه ؛ مگه دادین که ماخواین؟
11/15/2008 13:56:10
سرنوشت شخصیتای کتاب اول دبستان 2008-11-15-14-17-01
دهقان فدا کار پیر شده و بنده یِ خدا احتیاج به کمک داره ،در تهران مرغا هورمون خوردن و خروس شدن ،خروسا مامانی شدن و بری مرغا عشوه میان و ناز موکنن، چوپان دروغگو دیه عزیز شده و کلی طرفدار داره و حسابی معروف شده و براش گرفته، شنگول و منگول بزرگ شدن و بری خودشان گرگی شدن، دارا و سارا رفتن فرانسه بری خودشان کبابی واز کردن، کوکب خانم دیه حوصله یِ مهمانه نداره و دره واز نیموکنه و جواب تلفونه نیمیده، کبری موهاشه مش کرده و ماخوا دماغشه عمل کنه، روباه و کلاغ دسشان میان یی کاسسس، حسنک گوسبنداشه فروخته و یی پیکانی خریده واشش مسافرکشی موکنه، آرش کمانگیر بد بخت معتاد شده، شیرین بد جنس خسرو و فرهاده هشته سِره کار و بری خودش وا دوس پسرش رفته اسکی، رستم و اسفندیار اسباشانه فروختن و موتور خریدن واشش میرن کیف قاپی
راسی به سره ما شی آمده؟؟؟
11/15/2008 14:01:22
جلسه 20 کشور بزرگ جهان در واشینگتون تشکیل شد -20-
تا چند وخت پیش کشوراي بزرگ دنیا 7 تا بودن و بعد شدن 8 تا که بری اقتصاد دنیا تصمیم می گرفتن، ولی بعد اَ ضربه ای که به اقتصاد دنیا وارد شد، کلا نقشه یِ جغرافیائي اقتصادی دنیا عوض شد و 8 تا کشور قورتی مجبور شدن 12 دا کشور دیه مثد هند و برزیل و چینه وارد عمل کنن، مخصوصا اَ چین که تنها کشور دنیا در حال رشده کمک مالی خواستن( چونکه چین در حال حاظر دو هزار میلیارد دلار ذخیره مالی داره) ئی 20 کشور صنعتی دنیا که در اجلاس شرکت دارن در اصل 82 الی 83 در صد اقتصاد دنیا دسشانه و 65 در صد جمیت دنیا ازئی کشورا میان. البته وا ئی جلسه دسشان به جائی بند نیمیشه و کاری که در دو دوره یِ رهبری بوش به دس دنیا دادن به ئی راحتی حل بشو نیس و گوآ قراره یی وار دیه همدیگر 100 روز دیه بیوینن تا شاید فرجی بشه.
11/15/2008 14:31:49
جیمی و آقلی 2008-11-15-21-59-30

جیمی اَ خارجه میا همدان گردش. ماخاسته ساعتشه به وقت همدان میزان کنه. هرجا می پا، می وینه ساعت ماعت گنده یا برج ساعت جایی نیس! می ره پشت ویترین دکان آقای قائمی، میوینه هرکدام ا ساعتاش یی حکمی مکنه! خلاصه گوز پیچ میشه که کدامش درسه؟ اَ هرکیم می پرسه نیمی فهمن شی میگه؟

علافای خیابان بوعلی میگن: شی میگی؟ الان ساعت دختر بازی نی عصری بیا.

اشغال فروشای اکباتان فکر مُکنن ماخا ساعت برفوشه شروع مکنن به زدن سر مال.

بچه خورای خیابان بابا طاهر بشش متلک می ندازن و انگشتش مکن، فکر مکنن اُدمه ایه.

کاسبای سبزه میدان بشش می گن: برو بابا جان بیل کاسبیمانه بکنیم.

خزیای خیابان شاش آباد (سنگ شیر) میگن: شب بیا باغ.

آولاهای اول خیابان عباس آباد میگن: عصری بیا عباس اواد عرق چل چوق بخوریمان.

دهاتیای اول شورین میگن: مینی بوسای داهات یی ساعت دیه را میفته. بیا گاراژ زیر عمارت جنانی.

خلاصه انقد جیمی بدبخته اذیت مکنن و سرشه می کوبن به تاق که ویلان و سیلان می ره می نیشه وسط میدان، زیرسایه ی شمشادا. یی وارکی بر مُخوره به قلی مرضا.

به اینگلیسی به آقلی میگه: What time is it?

آقلی که اینگلیسی حالیش نیمی شده، یی فکری مُکنه و وا خودش میگه: نکنه یارو داره حرف نامربوط می زنه؟

پس جواب می ده: م که نیمی فهمم تو شی میگی؟ پَ احتیاطاً .... ننه ات.

نِوِه ی سیدعلی

11/15/2008 21:56:21
مثنوی عروسی - راهی 2008-11-15-22-12-15

برات جاُنم بگه اَ خواب دیشب

بگه َا ماجرای ناب دیشب

عروسیم بود و َم داماد بودم

جاتان خالی كه شاد شاد بودم

دِر و دیواره آگین بَسده بودن

همه‏ی َتخچا پر گلدسده بودن

زیرابرو خانه رِهِ ورداشده بودن

میان َتخچه‏ها گل كاشده بودن

اَ هر جای خانه بوی گل می‏آمد

صدای چهچه بلبل می‏آمد

درخدارِ چراغان كرده بودن

همه‏ی فامیله مهمان كرده بودن

همه‏ی جاها‏رِه فرش انداخده بودن

واكاغذ جغجغه، گل ساخته بودن

نیمی‏دانی چه خِوَّر بود خانه

اَ باغم با‏صفا‏تر بود خانه

زِمان گردیده بود و دال ما بود

زمین چرخیده بود و سال ما بود

وا دُمُّم گردو میشكسدم دِمادم

سِرِ جام نشده بودم مثدِ آدم

كه خانچای رَخدِ دامدایمه اِودَن

لباسای كُنِمِه‏ یِی سر دِرُودَن

لباس نو تِن‍‍‍ُم كردن به قاده

مِنَم پوشیدم و كردم اِفاده

میان خوانچه‏ها پر بود میوه

كُلا و رَخدِ دامادی و گیوه

گِز و شیرینی و نقل بید‏مشكی

میان كاغِذای زرد و زرشكی

بِرام چند وار اسفند دود كردن

حسود و دشمِنِه نابود كردن

گلاب و نقل پاشیدن سِرِ مَ

دو تا گلدان گل هشدن وِرِ مَ

بزرگا نِشدِه بودن گوش تا گوش

سبیل تِو داده بودن تا بنا‏گوش

جِوانا سر‏خوش و شنگول بودن

میوارِه همه رِه وَرچیده بودن

تِمامِه روی میزا چیده بودن

بِساطِ چای و شربت روبه‏را بود

گِز و شیرینی و میوه رابِرا بود

عزیز خان سوِر ساتش روبه‏را بود

شالان شیپانِ مهمانا به‏را بود

عزیز خان سازِشِه گوشمال می‏داد

به مجلس ساز و ضربش حال می‏داد

هَمَش سرگرم دِوران بود شمسی

دِمادَم فكر دِوران بود شمسی

شِواش میساند اَ مهمانا هِزاری

اُ شب هر كی كه می‏رقصید، باری

شواشم كه می‏دادن ضربگیره

دعا می‏كرد هِوادارِش نِمیره

چِنان رقصید كه هر كی دید حَض كرد

خودِ شمسی سه چاروار رَخد عوض كرد

برامان آمدن بازی دِرِوُدَن

چقد بازی دِرارا لِوده بودن

شامم حاضر شد و سُفرارِه چیدن

سِرِ آخر كه مهمانا رسیدن

به یی دَس قاشق و یی دَس به دوری

همه نِشدن كنارِ سفره فوری

مرتب لقمه‏ها ُلمانده می‏شد

دمادم گمّذی رُّمانده می‏شد

میان كاسه بشقابای لعابی

چه شامی، سفره مجماعه‏ی حسابی

هَما دوغ بود هَمارم رُب انگور

خوراكا و غذاهای جورواجور

مربا و پیاز و قورمه‏سبزی

پنیر و ماس و كشك و خورده سبزی

دو جور بورانی و كشك بادُمجان

خورشت قیمه و مرغ و فسنجان

مِنِ بی‏چاره بی‏تقصیر بودم

خدا می‏دانه سیر سیر بودم

همه‏ی اَصله عَضای مَ خَسده بودن

میگی بَلكم گلومِه بَسده بودن

دل بی‏صاحِبُم ناجور می‏زد

دِمادَم سوكِ سینَم شور می‏زد

عروس تازه می‏آمد به خانه

اُنم سَر بَسده مِثدِ هِندوانه

نِدیدم لااقل یِی تارِ موشه

اَ این و اُ شِنُفدَم وَصفِ روشه

فِرَنگ خانم بِرام پیداش كرده

دل بیچارِمِه شِیداش كرده

فِرَنگ خانم كه ختم روزگاره

اَ دلالای قدیم و كُنِه كاره

بِشُم گُفدِه عروست خانه داره

میان دُخدِرا همتا نداره

نِجیب و اصلمند خانواده‏اس

سِتِه سنگینهِ اما بی‏افادس

اَ گل خوشبو‏تره الله و اكبر

دَنِش بوی بَد نیمیده جانِ اصغر

عروست شاخ شمشاده ماشا لاّ

دُرُس همقدِ داماده ماشالاّ

سفید و بور مور و چشم زاغه

نه خیلی لاغِرِه نه چاقِ چاقه

صِبور و ساده و بی‏شیله پیلَس

خانه‏ی بِوّاش سِرِ آبِ گیجیلَس

زِرِنگ و با سِواد و با كِماله

ظِریف و خوشگل و كم سِند و ساله

چِقَّدَم سر بِزیر و سازگاره

خودش دار می‏زنه پول در میاره

هزارش آفرین صد بارك الله

بِپام تُكِّ دِماغُم آره والله

فِرَنگ هِی گفت و دانُم آب اِفداد

دل زارُم به پیچ و تاب اِفداد

در ای بِینا خِوَر اِودَن كه دارن

عروسه وا سلام صلوات میآرن

قیامت شد، همه رِخدَن محلّه

یكی ساز میزد و یكی دوزلّه

یكی میگفد گوسفندهِ دِرارین

یكی میگفد برین اسفند بیارین

میان هیر و ویر و رِخدِه پاشا

همه ویل كردن و رَفدَن تماشا

خِوَر اِودَن عروس گل كرده نازش

میگن داماد بیایه پیش‏وازش

عروس خانم كه را اِفداد دُوواره

ما رَفدیم پشتِ بان بی‏استخاره

نماز خواندم دو ركعت وا اِرادت

به درگاه خدا كردم عبادت

اُنارم وا تمام دار و دسّه

همه‏ی بند و بساط و بَسده مَسده

عروس و یِنگِش و خاله خوارچاش

زِنِ همسادِشان و بِچه مِچاش

خوار و دایزِشُ و عَمقِز بِتولش

اُ یكی عَمقِزیش و بِچِه تولش

یِواش یِوّاش رسیدن پاینِ پِلا

به خوبی و خوشی الحمدولله

همه‏ی صحن حیاط پر شد اَ آدم

وا هم صلوات میفرسادن دِمادم

شیرین كاشدن همه‏ی بِچای محله

چِقَد چوپی گرفدن وا دوزلّه

زنای همساده‏ها برگشته بودن

لِبِ بانا قِطاری نِشده بودن

اَ پاین گُفدن كه بی مایه فِطیره

شاداماد سیب بزن یالّا كه دیره

دو سه تا سیب زِدم بی‏توش كردن

جوانا قَپِّلی قَپُّوش كردن

عروسه یِی كُلای بالای سِرِش بود

دو سه تا اَ خُوار چاشَم وِرِش بود

كُلاره توش گِرِفدَم سیبه شاندَم

عروسانِه سِرِ جاشان نِشاندم

اَ بان كه آمِدَم وا ساقدوشُم

بازم كلّی مِتَل گُفد بیخِ گوشُم

زِنا رَفدَن اطاق عمه خانم

بازَم هِول و وِلا اِفداد به جانُم

عزیزخان یارمبارك باد می‏زد

مرتب نغمه‏های شاد می‏زد

زنا لی لی كنان چایِه كه خوردن

وخیزادن عروسه حجله بردن

بِرامان حجله دایر كرده بودن

اطاقِ خوابه حاضر كرده بودن

بساط چیدن و آماده كردن

تمام مشكلاره ساده كردن

خِوَر دادن دِم و دَسگا طیاره

به شادامّاد بگین تشریف بیاره

عَموش آمَد سراغُم وا مَ دَس داد

واهم رَفدیم و مارِه دس به دس داد

همونجا زیرِچشمی پاشه پایدم

زرنگی كردِمُ و پاشه وِلایدم

عجب حجله‏ی قشنگی ساخده بودن

روتخدی صورتی انداخده بودن

دِر و دیوار و پَردا غرق گل بود

هنوزم همهمه‏ی ساز و دهل بود

ای سَر آفتابه لولنگ گِلی بود

اُ سر یِی میز و دو تّا صندِلی بود

عجب میزی تِدارك دیده بودن

عسل وا نقل و خرما چیده بودن

در و دیوار حجله دیدنی بود

شراب وصل عجب نوشیدنی بود

یِوّاش یِوّاش همه‏ی قِوماش رَفدن

عموش و دایزِشُ و یِنگاش رَفدن

غریبا رَفدِنُ و ماندیم تَنا

دو تا نا آشنا غرق تِمَّنا

دِلمُ هی سوكِّ سینَم ساز می‏زد

بِرام هِی شور و هِی شهناز می‏زد

وخیزادم دِرارِه چفت كردم

كُلوم پنجِراره سفت كردم

ماخواست بندای دلمُ اَ هم سِوا شه

چنان می‏زد كه میشنُفدَم صداشه

دِرِوُردَم زود و دادم رونِماره

بِشِش گفدم قاقاقابل نِداره

پَ پَ پَ پَس بزن گیله دواقه

دِرار مَهتابُ و روشن كن رِواقه

ازُم اِسّاند و وازش كرد و دیدش

یِواش دس بُرد بِرِی تورِ سفیدش

دِواقه پَس كه زد دیدم عَجوزَس

اَ اُ جنسای عتیقه‏ی بابِ موزَس

سیا بَرزنگی و دِندان گرازه

دِماغش عینهو دوندوكِ غازه

اَ اُ ترشیده‏های عهدِ بوقه

اَزِش هر چی بِرام گفدن دروغه

فِرَنگ خانم حسابی مَنتِرُم كرد

نیمیدانی چه خاكی بر سرُم كرد

چنان آزّاد زِدَم مغزُم دوبَمّه

كه هِول اَ خواب پریدم جانِ عمّه

11/15/2008 22:09:34
پارک اُتُل به سبک همدانی. 2008-11-15-22-27-27


خیابان بوعلی شلوغ بود و دو طِرِف خیابان ماشین پارک شده بود، از سِرِ کوچهی میرفندرسکی تا دِمِ کوچهی پل آرضا، مسافر وایساده بود و یی تاکسی که میرسید، جوانا حِلِمَت می اِودَن که بپرن بالا و بِرِسَن به ناهار و خواب بعد اَ ظهر و عصرِشَم ویلان بِشن توی خیابان بوعلی دنبال دختِرای مردم. عزیزآقای طریقت یاب، ماخاست دکهی روزنامه فروشیشه ببنده که دو تا اُتُلِ شخصی، همزمان رسیدن به یی جاپارک خالی، پشت دکهی عزیزآقا، اُنی که اول رسیده بود، رفت جلو، راهنما زِد و دِنده عقب گرفت که اُتُلِشه بتپانه اُنجانه. اُنی که عقب بود زِرِنگی کرد و اُتُلِشه وا سر برد میان جاپارک. اُنی که جلو بود همزمان عقب اُتُلِشه اِود تو جاپارک، همزمان سِر اُتُل عقبی و کون اُتُل جلویی، نصف نصف آمِدن توی جاپارک. اوجور براتان بگم که فقط یی وِجِّه بین سِرِ این و کون اُ فاصله بود و جفتی کِپِ هم وایساده بودن. نه ای عقب می رفت و نه اُ جلو.

عزیزآقا که شاهد ماجرا بود، کرکرهی دکهشه کشید پاین و وایساد به پایدن دو تا اُتُلا. عقبی روداری میکرد و بوق میزد و کم کم داشت اعصاب جلوئیه ره پِین میکرد. جلویی هم که حق وا اُ بود تکان نیمیخورد. سِرِ آخر، شوفر جلوئیه آمد پاین، تسبیح دانه درشتش دو وار شِلاند و تقُ تقِشه در اِود و به شوفر عقبیه که سِرِشه اَ شیشه دِر اِودِه بود گفت:میَلی بیَلَم یا نیمیَلی بیَلَم؟. یا میَلی بیَلَم، یا نیمیَلی. اِگر نیَلی بیَلَم، نه میَلَم، نه میَلم بیَلی. حالا دیه خود دانی، بیَلَم یا نیَلَم؟

عزیزآقارَم هموجور که میپاید، کلِهشَم میجماند و حرف شوفر جلوییهره تایید میکرد. راننده پشتیه یی وارکی اُنه شناخت، طرف اَ آولاهای درجه یک عباس اِواد بود و لولهنگش خیلی آب ورمیداشت و سر و صورتش پر بود اَ زخم چاقو و خط تیزی و سیبیلای تابهتاش و دسمال یزدی روی گردنش و کت و شلوار مشکیش و کلای لِگِنیش و کبشای پاشنه خواویدهاش نشان میداد که خیلی سالاره. عقبی که مجذوب جلال و جبروت و قدرت استدلال راننده جلوئیه شده بود، فهمید که مَچِد جای تولید اصوات نامطلوب با منشاء انسانی نیست و یه خُردهیَم خجالت کشید و گفت: آوُلا شما بیَلین انگار که ما هشتیم. بفرماین بیَلین ما کی باشیم که در حضور شما بیَلیم.

راننده عقبیه اینه که گفت، دِنده عقب گرفت که دِرآ دَر. راننده جلوییه که اَ معرفت و آقایی راننده پشتیه شرمنده شده بود، گفت: نه آقا، ای فرمایشه نفرماین. خواهش مُکُنم شما بیَلین، هشتن شما عین هشتن ماس. الان مَ در میآرم، تا شما بیَلی.

راننده پشتیه دوواره گفت: مَ بیمیرم درنیار، مَ میرَم یی جای دیه میَلم.

خلاصه جفتشان اَ خزّی بازیای که دِراِوده بودن شرمنده شدن و راننده جلوئیه گفت: کوچوگتم به مولا.

آولا رفت نِشت پشت غلبیرک فرمان و اُتُله آتیش کرد و دِنده رَم چاق کرد که بیا عقب. راننده پشتیه رَم دِنده عقب گرفت و دِرآمد دَر. راننده جلوییه اُتُلشه هشت اُنجانه و در حالی که یه خردهی غیرتش جُمّیده بود، پیاده شد و آمد جلوی راننده عقبیه، وا دسمال یزدیش لب و دهنش پاک کرد و یی گردنی آمد و گفت: جان مَ ماخای دِرآرَم تو بیَلی!

راننده عقبیه که بازم گیر معرفت و فهم و کمال و شعور و چیزفهمی و دانایی و رفتار آولایی راننده جلوئیه شده بود، گفت: آولا شما تف کن، مَ توش شنا کنم، بوگو برم الوند برات آزُربه بیچینم، برم مزاگرد عِرِق چِلِچوق بیارم، ولی اوجور منه نِکّو به طاق، مَ خراب ای کمالاتتم، الهی که درد و بِلات بخوره تو فرق هرچی آدم نفهمه.

خلاصه کلی داد زیر قُلِ راننده جلوئیه و رفت به سمت بالای بوعلی، سِرِ کوچهی سینگر یی جاپارکی پیدا کرد و اُتُلِشه هست اونجا.

عزیز که اَ ای رِوِشِ صلح و صفای همدانی چینین مورمورش شده بود، یی خندهی کرد و رفت به طرف کوچهی یخچال و پیچید به سمت توت قمیا و اَ پشت شیر و خورشید رفت به طرف خیابان شاش آباد، ببخشینان اشتباه گفتم، خیابان سنگ شیر.

امیرشهاب رضویان

اسفند 86

11/15/2008 22:26:20
سالار به سبک همدانی. 2008-11-15-23-21-42

یی جوجه خزّی تازه کاری که آقلیمرضاره نیمیشناخت، اَ آقلی پرسید: آولا شما کی باشین؟

آقلی گفد: مَ سالارِ سالارِ سالار سالارام.

جوجه خزّیه پرسید: چرا؟

آقلی گفد: مِگِه ایران سالار کشورای دنیا نی؟

جوجه خزّیه گفد: آره.

آقلی گفد: مِگِه همدان سالار شهرای ایران نی؟

جوجه خزّیه گفد: آره.

آقلی گفد: مگه ورمزیار سالار محله های همدان نی؟

جوجه خزّیه گفد: آره.

آقلی گفد: خوب مِنَم اول آولای ورمزیارم و سالار محله، می شم سالار سالار سالار سالارا.

آمیزشاهاب

اسفند 86

11/15/2008 23:20:41
پیغاماي شما 2008-11-15-23-42-50
شیش اکتبر 2008
<p style="direction:rtl">
<b>نام</b> : مزنضی كتدی<br/>
<b>ایمیل</b> : mortezany@yahoo.com<br/>
<b>عنوان</b> : اسك<br/>
<b>متن</b> : جطور مشود اسك ارسال كرد چاكرم مرتضی<br/>
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
11/15/2008 23:25:04
سنگ شدن 2008-11-16-15-23-38
بچه که بودیم، همیشه وا هم سندو سالامان راجبه بزرگ شدن و شغل بزرگیمان حرف میزدیم، هرکسی دلش ماخواست یی کاره بشه، یکی ماخواست بشه نجاّر ، یکی دیه دلش ماخواست بقالی وا کنه، یکی دیه آقاش شوفر تریلی بود اُنم ماخواست مثد آقاش ماک دماغدار بخره، جواز رفیمان که دائیش کُوموش بود هر روز بیشتر شیفته یِ کار آدایش میشد و تاوسانا که مدرسه تعطیل بود واشش میرفت کُوموشی ( بری اونائی که نیمیدانن ، کوموش ینی کنّاس، چاه کن)، خلاصه عشق کوموشی گرفته بودش تائیکه یی روز آدایش که میان چاه بود دیوارش رُمید و آدی بدبخت ماند زیر یی کوهی اَ خاک و سنگ، و وختی بعد اَ دو روز کشیدنش در دیه خفه شده بود و تِّلیده بود . از اُ سِرانه به بعد جواز دیکه اَ کوموشی خوشش نیمیامد و ماخواست بشه پاسبان، گوآ آخرشم شد، ولی شغلی که همه ره بطرف خودش میکشید و امروزم طرفدار زیاد داره شغل دکتریه، که البته چند تا دلیل داره اولیش امنیت مالیه که به آدم میده، ولی ما ایرانیا دکتره بعنوان نجات دهنده یِ مردم می وینیمان و بطرف کشیده میشیم، و فکر موکنیمان که مشاغل اصلی مهندسی و پزشکین، و خود منم تا موقعی که خارج رفتم اُجور فکر میکردم، در صورتی که هزاران شغل دیه رم وجود داره که میدانه اَ همه جور آدمه راضی نگا داره
اُ زماناي بچگی آقای خدابیامرزُم یی دکانی داشت خیاوان شورین، سِر کوچه یِ مدرسه آخوند، منم وختی مدرسه تعطیل میشد تصمیم میگرفتم که برم کار کنم مرد بشم، ولی هفته اول هر روز میرفتم و اَ هفته یِ دوم میشد سه روز یی وار و بعدشم دیه نیمیرفتم، ولی اُ روزائی که میرفتم برام خیلی جالب بود، کنار فروشگاي آقام یی تعمیرگائی داشتیم که مهَ از اونجانه بیشتر خوشُم میآمد، نزیکاي ظُر که میشد اِگه ناهار واینیمیسادم وا کارگرا بخورم و ماخواستیم بریمان خانه ناهار ، میدوویدم تعمیرگا و یی ذره روغن سوخته میزدم کف دسام و میمیالیدم صورتُم که کثیف بشه ، که وختی میریمان خانه نِنم برام شادی کنه، اونم خدابیامرز وختی میرسیدم خانه موگفت؛ "به به ماشالام نمیره نُن بیاروم، ولی نیمیدانم چرا فقط لُپات کثیف میشه؟"، خلاصه یادش بخیر دوران خوب و فراموش نشدنی بود، ولی تمام ایناره گفتم که به اصل خاطره برسم، ؛ اُ زمان دکانا مستراب نداشتن، و مردم بری رفع حاجت میرفتن یا مچد، یا مثد ما مدرسه یِ آخوند، هرکسی یی آفتابه ای داشت و واشش میرفت روبه مدرسه، یی وار میدیدی یی نفر که خلافه اسهال داره ، آفتابشه میگرفت و بدّو روبه مدرسه، خودشه مورت میکرد و میدوید وا هیچکسم سلام علیک نیمیکرد که کنترل اَ دسش نره. مهَ یی آدای داشتم خدا بیامرز خیلی شوخ بود و میدانسد که مهَ در بزرگی ماخوام مهندس بشم، هر وخت منه میدید که دارم میرم دس به آب موگفت؛ کجا میری؟، موگفتم خلافه دس به آب، موگفت حواصته جم کن میری مدرسه آخوند، یی وار میوینی یی عمامه ای هشتن کلّت میشی طلبه، موگفتم ؛ خوب ورش میدارم مه ماخوام بشم مهندس، موگفت نه بدبخت سنگ میشی اینه که موگفت منه بدخت سعی میکردم تا اونجانه که میشه نرم دس به آب و وختی که دیه به کله ام میرسید یواشکی میرفتم که کسی نوینه توم و همش ئی در او در می پایدم ،اَ در که وارد میشدی یی حیاط بزرگی داشت ، دِورو ورش حجره حجره بود و یی حوظ آبی وسطش بود بره روزه گرفتن و طلبه هاي جوان وا پیرن سفید و کلای سرشان مشغول مطالعه بودن، مه انگار که همه دران منه میپان ، سِرمه میدانختم پاین و بدو میرفتم گوشه یِ حیاط که یی وار یکی عمامه نیله سِرُم
11/16/2008 15:22:41
ویدئو جالب بزوان همدانی 2008-11-16-19-06-31
مسافر کشی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
تاکسی بار
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خط مریانه
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
راننده یِ کامیون
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
موتور سوار خر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ترمز دسی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
کمربند
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خزی خوزی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
لاندی ور
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ماشین دربستی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مسافر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
راننده خزی
11/16/2008 19:01:32
دکتر میرهادی 2008-11-16-23-40-00
ما که بچه بودیمان در هِمِدان، میان خیاوان میدیدی یی خانم داره را میره که همه بشش نگا میکردن، بریکه همیشه یی جور مخصوصی لباس می پوشید که وا تمام آدما فرق داشت مثلا به موآش بیگودی می بست و یی دامانی رو شلوارش می پوشید و یی بولیز آسین کوتائی رو پیرن آسین بلندش بود و زنبیل به دس و هف هشتا بچه یِ قد و نیم قد پی سِرش را میفتاد را
کسی که هِمِدانی نبود مصلماً تعجب میکرد، ولی همدانیا همه خوب میشناختنش و براش احترام زیادی قائل بودن، فقط شده بود مثل مردم، مثلا اِگه یی نفر یی ذره شلخته لباس می پوشید بشش موگفتن؛ شیه ؟ شدی دکتر میرهادی؟
اسم ئی شخص دکتر میرهادی بود، در ظاهر آدم نرمالی بنظر نیمیرسید ولی در اصل یی شخص تحصیل کرده یِ بی آلایش و بزرگی بود که کلی بچه ره در هِمِدان بدنیا آوروده بود و کلی بچه رم بزرگ کرده بود. فقط چیزی که بود فرهنگش به هِمِدان نیموخورد و مردم درکش نیمیکردن، دکتر و سنگ صبور خوبی بری خانماي هِمِدان بود، مخصوصاً طبقات کم فرهنگ، فقط بی آلایشی و سادگیش بری خیلیا غیر قابل هضم بود و همی باعث شده بود که بعضی وختا اوجو که باید احترامش نکنن.
یکی اَ کاراي جالبش که یادمه و خود مه دیدم ئی بود که یی خانمی خیاوان بوعلی جلوشه گرفت و گفت که پلوش درد موکنه، همونجا اَ زیر چادر لباس خانمه ره داد بالا و ویزیتش کرد و دولا شد زمین یی تیکه کاغذ سیگار جست و وا ماتیکش روش اسم یی دوائیه نوشت و گفت برو دوا خانه بسان بخور خوب میشی
از ئی کارا زیاد داشت ولی مهَ شخصاً خیلی چیزا که ازش میدانم دیگران برام گفتن، بنابر این اِگه کسی آشنائي کامل ازئی زن بزرگ داره برامان بفرسه که به دنیا معرفیش کنیمان، مخصوصاً دخترش وا کتابی که اشنفتم روی زندگی مادرش نوشته
روحت شاد دکتر
11/16/2008 23:39:25
اصغر آواره 2008-11-17-23-09-37
کمتر کسی که چل سال به بالا داره در هِمِدان اصغر آواره ره نیمیشناسه، روزاي جمه که مردم میرختن آخر اسفالتی ، یی نفر لابلاي مردم بود و وا حلبی یی بوقی مثد بلند گو بری خودش دروس کرده بود و آواز ماخواند و مردمه سرگرم میکرد، روزاي عادی یم اَ گاراژ اتو همدان یا ایران پیما خیاوان شورین سوار اتوبوس میشد تا پلیس را بری مردم تی یاتر می آمد و مردم سفر خوشیه شرو میکردن، وختی میرسید پلیس را اَ سر دوواره یی اتوبوس دیه سوار میشد تا هِمدان همو آش و همو کاسه. وختی شبا عروسی بود و اتوبوس یا مینی بوس کِرا میکردن بری مردم، اصغر آواره اونجانه رم دسگاي هِرهّ شه را مینداخت و مردم اَ هنرش استفاده میکردنو خودشم روزگارش میگذشت، ولی گوآ ئی آخرا معتاد شده بود و اَ زوار در رفته بود. یادُم میا یی وار یی استکانیه وا نعتبکیش هشت میان دانش، بسگی دان گُنده بود
11/17/2008 23:00:20
چفتِ چُس 2008-11-17-23-18-28
خیاوان بوعلی یی نفر بود بنده یِ خدا یی ذره قِواره مِواره نداشت،دِل گُنده و کِچل مِچَل بود، یی عَینکِ گوشت تخلیم چشمش بود به همی دلیل بشش موگفتن چفت چُس
11/17/2008 23:16:28
داستان مار خانه مان 2008-11-20-22-28-04
یی روز دِمه عرصی داشتیم وا بچا اَ سینما میرفتیمان خانه ، یی دَفه مهَ چشمُم اِفتاد سِره آلوشگوئه به یی ماری، اولش ترسیدم و ماتُوم برد, ولی خوب که پایدم دیدم اَ جاش تِکان مِکان نیموخوره، گوآ مُرده، رفتم جِلو وا یی تَرکه ای تِکانش دادم، دیدیم نه بگو، پلاستیکیه!، تازه کلّه رم نداشت، کُلی هِره زدیمان وا بچا. پیچیدمش دِورِ گردِنُم و رفتم رو به خانه
خانه مان یی جوری بود که اَ حیاط که میرفتی میان، اول یی ایوان کوچولی داشت اُ وخت یی دانه پله موخورد و از اونجانه میرفت راهرو و بقیه یِ خانه، سِره ئی ایوانه یی چیزی ازئی پوس نارگیلیا هشته بودیمان بری تمیز کردن گِل مِلِ کفشامان مثد خارجیا ، مه یی دَفه ماره ره نصمشه رد کردم زیر کفش پاک کنه و بقیه شه هشتم در، چینین مثد یی مار اَراسگانی، و دو واره زدم در رفتم سِره زمین خاکی وایسادم توپ بازی وا بچا همو وخت نِنه یِ بدبختُم که رفته بود روضه اَ را میرسه، چشمتان روز بد نوینه چشمش میفته به ماره یی هِواری میزنه و خوُوآرم اَ میان اطاق میزنه در، ولی اونم وایمیسه پشت دُر راهرو و جرأت نیموکنه بیایه درَ ، نِنَم میگه دختر جان خشگت نزنه، بپر برو یی ذره نُن و نمک بیار بیلیم جلوی ماره اوجوری بشش قسم میدیمان و نمک گیر میشه در میایه در میره پی کارش. خواره لرزان لرزان میان یی مجمه ای یی تیکه نُن سنگک و میان یی نعلبیکی نمک میریزه و همه شه میله پلویِ ماره، ماره رم اِنگار نه اِنگار اَ جاش جُم نیموخوره
نِنم میگه بدو تلفن بزن خانه یِ خاله، بگو ممد پرتقالی بقال زیر خانه شانه بیاره که اُ کو مو زیاد میره، شاید بدانه چجوری مار میگیرن
دو دی قه طول نیمیکشه که میان حیاط پُر میشه آدم، گروه گروه آدم بوده که می آمده، بریکه موگفتن خانه یِ فلانی مار دِرآمده، حالا منم اَ دنیا بی خِوَر وا رفیقام بازی میکردم، خاله میرسه و میگه که ممد پرتقالی رفته بازار، نیسش، همو وخت عمو نفتی وا چرخ دسش میرسه و ماخواسته چند تا پوُتّ نفت میان منبه خانه خالی کنه و هموجور که بطرف ذغالخانه میرفته ، خاله داد میرزنه؛ آی آقا، آی عمو نفتی، بیا عموجان تو داهاتی، نیمیترسی و بلدی، بیا تونه علی ئی ماره ره برامان بیگیر. عمو نفتی بشش بر موخوره و میگه؛ اولا که مهَ دیه داهاتی نیسم،و ده ساله آمدم شهر، اُ وخت مِگه هرکی داهاتی باشه مارگیره؟، خاله یِ خدا بیامرز میگه ؛مچیم داداجان حالا تکلیف ئی ماره شیه؟، عمو نفتی یی میپا ئی طرف و اُ طرف میوینه همه زنن، دارن میپانش. میگه وایسین کنار تا بینم شی میدانم بکنم، حالا زنا همه شان رنگشان پریده بوده و قُل هو وال.. ماخواندن، . عمو نفتی یی تیکه چوب میگیره دسش و یواش یواش میره جلو، وا چوبش یه کی میزنه به ماره میوینه تکان نیموخوره، میرخ جلوتر و گوآ میوینه که پلاستیکیه، ولی بریکه خودشه میان زنا قهرمان جلوه بده، چوبه ره میندازه زمین و یواش یواش و لرزان لرزان میره جلو، دسشه دراز موکنه و اَ دُم ماره میگیره و میگه وی ئیکه پُلاستیکه؟، همه میزنن زیر خنده و نِنه یِ بدبخت یی دفه دو قرانیش میفته و یی راس میا سراغ مهَ؛ " آتیش بسر رخته باز چه آتیشی به پا کردی؟" منم اِنگار نه اِنگار سِرمه انداختم پاین و بقیه یِ بازیمه کردم
11/20/2008 21:49:24
خرید و فروش کلیه 2008-11-21-23-19-42
تقریباً یی سال نشده که برادرُم کلیه هاش اَ کار اِفتادن، تا اُ وخت اصلاً به مسئله یِ کلیه فکر نکرده بودم، ینی کرده بودما ولی نه به ئی ترتیب، ینی وا زندگی کردن در خارج، در جائی که تقریباً اجباریه که هر کسی باید به دولت اطلاع بده که بعد اَ مرگش (مخصوصاً اِگه ناگهانی باشه)، اعضاي بدنش اهدا کنن یا نه؟، و مصلماً در ئی شرایط خرید و فروش اعضاي بدن وا بزرگترین جرما برابری میشه و پیگرد قانوني بد جوریم داره
همو روزائی که برادره حالش خِراب بود، پسرش یی وار زنگ زد و گفت؛ عمو جان ناراحت نباش که مسئله یِ کلیه یِ بابام حل شد. ازش پرسیدم؛ خوب شده؟، گفت ؛ نه، ولی یی نفر پیدا کردیمان که بشش کلیه میده، گفتم مِگه یارو علم غیب داره که میدانه که داره وا مرگ ناگهانی میمیره که ماخوا کلیه شه به شما بده؟، گفت نه عمو جان قِراره بخریمش!!!، مه هموجور ماندم، و گفتم ، مِگه میشه؟، گفت پهَ شی، گفتم خدا میدانه یی نفر که یی تیکه اَ جانشه میفورشه چقدر پول ماخوا؟، گفت ، نه بابا یا آینجا ازئی حرفا نیس، یی وار میوینی یارو دخترش عروسیشه، یا پسرش یی نفره وا ماشین هشته زیر و یا بری هزار و یی چیز دیه احتیاج به پول داره، میره کلیه شه میله بری فروش. راسش اول فکر کردم کنه هشته سِر کار، ولی بعدش دیدم نه جدی میگه، پرسیدم حالا مثلاً چنده ؟ گفت؛ پنج ـ شیش مِلیون تِمن، اصلا برام قابل قبول نبود، یی چینین چیزیه در سایت قبلی نوشتم، ( قبل ازئیکه وحشیا داغانش کنن)، اُ وخت یی هِمِدانی برام یی آدرس سایتیه فرساد که بعد اَ خواندن محتواش تازه فَمیدم دنیا دِسه کیه و مردم بد بخت میرن تهران در پشتی وزارت نفت، خیاوان گیلان اعلامیه میزنن که کلیه هاشان فروشیه، اونم بری چندر غاز که خودشانه یی عمر باید ناقص کنن، تا پنج ملیون تمن گیرشان بیا، اُ وخت در هِمدان خودمان اشنفتم دکان مکانا زیر برجاي خیاوان جهان نما ، شدن متری بیس پنج مِلیون تِمن، ینی پنج نفر اَ اعضاي خانواده باید کلیه شانه بفورشن تا یی متر از اُ دکان بخرن، حالا یا جان آدمیزاد ارزش نِداره؟، یا دکاناره به قیمت خون آدمیزاد میفورشن؟، ئی درامدا کجا میرن؟، هیچ کنترلی روی اینا هََس؟، خدا میدانه

بچقّان

11/21/2008 22:50:26
عزدواج ـ موزو انشا 2008-11-21-23-34-28

هر وقت من يک کار خوب مي کنم مامانم به من مي گويد بزرگ که شدي برايت يک زن خوب مي گيرم. تا به حال من پنج تا کار خوب کرده ام و مامانم قول پنج تايش را به من داده است. حتمن ناسرادين شاه خيلي کارهاي خوب مي کرده که مامانش به اندازه استاديوم آزادي برايش زن گرفته بود. ولي من مؤتقدم که اصولن انسان بايد زن بگيرد تا آدم بشود ، چون بابايمان هميشه مي گويد مشکلات انسان را آدم مي کند. در عزدواج تواهم خيلي مهم است يعني دو طرف بايد به هم بخورند. مثلن من و ساناز دختر خاله مان خيلي به هم مي خوريم. از لهاز فکري هم دو طرف بايد به هم بخورند، ساناز چون سه سالش است هنوز فکر ندارد که به من بخورد ولي مامانم مي گويد اين ساناز از تو بيشتر هاليش مي شود. در عزدواج سن و سال اصلن مهم نيست چه بسيار آدم هاي بزرگي بوده اند که کارشان به تلاغ کشيده شده و چه بسيار آدم هاي کوچکي که نکشيده شده. مهم اشق است ! اگر اشق باشد ديگر کسي از شوهرش سکه نمي خواهد و دايي مختار هم از زندان در مي آيد. من تا حالا کلي سکه جم کرده ام و مي خواهم همان اول قلکم را بشکنم و همه اش را به ساناز بدهم تا بعدن به زندان نروم. مهريه وشير بلال هيچ کس را خوشبخت نمي کند. همين خرج هاي ازافي باعث مي شود که زندگي سخت بشود و سر خرج عروسي دايي مختار با پدر خانومش حرفش بشود. دايي مختار مي گفت پدر خانومش چتر باز بود.خوب شايد حقوق چتر بازي خيلي کم بوده که نتوانسته خرج عروسي را بدهد. البته من و ساناز تفافق کرده ايم که بجاي شام عروسي چيپس و خلالي نمکي بدهيم. هم ارزان تر است ، هم خوشمزه تراست تازه وقتي مي خوري خش خش هم مي کند! اگر آدم زن خانه دار بگيرد خيلي بهتر است و گرنه آدم مجبور مي شود خودش خانه بگيرد. زن دايي مختار هم خانه دار نبود و دايي مختار مجبور شد يک زير زميني بگيرد. مي گفت چون رهم و اجاره بالاست آنها رفته اند پايين! اما خانوم دايي مختار هم مي خواست برود بالا! حتمن از زير زميني مي ترسيد . ساناز هم از زير زميني مي ترسد براي همين هم برايش توي باغچه يک خانه درختي درست کردم. اما ساناز از آن بالا افتاد و دستش شکست. از آن موقه خاله با من قهر است. قهر بهتر از دعواست.آدم وقتي قهر مي کند بعد آشتي مي کند ولي اگر دعوا کند بعد کتک کاري مي کند بعد خانومش مي رود دادگاه شکايت مي کند بعد مي آيند دايي مختار را مي برند زندان! البته زندان آدم را مرد مي کند.عزدواج هم آدم را مرد مي کند، اما آدم با عزدواج مرد بشود خيلي بهتر است! اين بود انشاي من

Parsa

11/21/2008 23:32:57
به سلامتیِ درخت 2008-11-21-23-40-54

به سلامتیِ درخت!


نه به خاطرِ ميوه‌ش،


به خاطرِ سايه‌ش.


به سلامتیِ ديوار!


نه به خاطرِ بلنديش،


واسه اين‌که هيچ‌وقت پشتِ آدم رو خالی نمي‌کنه.


به سلامتیِ دريا!


نه به خاطرِ بزرگيش،


واسه يک‌رنگيش.


به سلامتیِ سايه!


که هيچ‌وقت آدم رو تنها نمي‌ذاره.


به سلامتیِ پرچم ايران!


که سه‌رنگه.


تخم‌مرغ! که دورنگه.


رفيق! که يه‌رنگه.


به سلامتیِ همه اونايی که


دوسشون داريم و نمي‌دونن،


دوسمون دارن و نمي‌دونيم.


به سلامتیِ نهنگ!


که گنده‌لات درياست.


به سلامتیِ ز نجير!


نه به خاطر اين‌که درازه،


به خاطر اين‌که به هم پيوستس.


به سلامتیِ خيار!


نه به خاطر «خ»ش،


فقط به خاطر «يار»ش.


به سلامتیِ شلغم!


نه به خاطر «شل»ش،


به خاطر «غم»ش.


به سلامتیِ کرم خاکی!


نه به خاطر کرم‌بودنش،


به خاطر خاکی‌بودنش


به سلامتیِ پل عابر پياده!


که هم مردا از روش رد مي‌شن هم نامردا!


به سلامتيِ برف!


که هم روش سفيده هم توش.


به سلامتيِ رودخونه!


که اون‌جا سنگای بزرگ هوای سنگای کوچيکو دارن.


می‌خوريم به سلامتيِ گاو!


که نمي‌گه من، مي‌گه ما.


به سلامتيِ دريا!


که ماهی گنديده‌هاشو دور نمی‌ريزه.


می‌خوريم به سلامتیِ اونکه


هميشه راستشو مي‌گه.


به سلامتیِ سنگ بزرگ دريا!


که سنگای ديگه رو می‌گيره دورش.


به سلامتیِ بيل!


که هرچه ‌قدر بره تو خاک،


بازم برّاق‌تر می‌شه.


به سلامتیِ دريا!


که قربونياشو پس مي‌آره.


به سلامتیِ تابلوی ورود ممنوع!


که يه‌تنه يه اتوبان رو حريفه.


به سلامتیِ عقرب!


که به خاری تن نمی‌ده


(عرض شود که عقرب وقتی تو آتیش می‌ره و دورش همش آتيشه با نيشش خودش مي‌کُشه که کسی ناله‌هاشو نشنوه)


به سلامتیِ سرنوشت!


که نمي‌شه اونو از سر نوشت.


به سلامتیِ سيم خاردار!


که پشت و رو نداره.

11/21/2008 23:40:06
خردل 2008-12-01-00-06-59
میگن یی روز بعد اَ یی نشستی در تهران، چرچیل و استالین و روزولت ماخواستن شام بخورن، کنار میز یکی اَ سگاي چرچیل نِشده بود و میپاید، چرچیل برمیگرده و میگه؛ چجوری میشه به ئی سگه از ئی خردل تند بدیمان؟ روزولت گفت مه بلدم، یی تیکه گوشت برید و خردل رد کرد لای گوشته، و رفت طرف سگه و شرو کرد نوچ نوچ کردن، سگه یی ذره گوشته ره بو کرد و شرو کرد به خوردن تا رسید به خردله، یی دفه دانش گِزه گِز کرد و دیه نخورد.

استالین گفت ویلش کن الان مه ترتیبشه میدم وا زوان خوش نیمیشه کاریه انجام بدی، یی ذره خردل وا انگوشتش ورداشت و رفت طرف سگه، کله شه بزور گرفت و خردل تپاند میان دانش، سگه بفلاکت اَ دسش در رفت و خردل تف کرد زمین، چرچیل یی دفه زد زیر خنده و گفت هر دوتا تان دارین اشتباه موکنینان، باید کاری کنین که خودش بخوره تش، استالین گفت؛ چجور؟ چرچیل گفت؛ وایسا، بلند شد و وا چار انگوشتی رد کرد میان خردله و مالید در کون سگه، سگِ بد بخت زوزه کشان نشد یی گوشه و شرو کرد خردله ره لیس زدن، برگشت به بقیه گفت؛ دیدینان؟ چجوری میشه زوره بدون زور زدن به مردم اعمال کرد
11/30/2008 23:53:15
فرهنگ ایرانی زیر آب سد سیوند 2008-11-22-11-52-11
ایرانی بقِول خودمان جانور عجیبیه!، وختی ایرانیاي شهرای دیه دِور هم جَم میشن در ایران و مخصوصاً در خارج هَمّش سربسر همدیگر میلن، اَ رشتی بد میگن، اَ ترُک بد میگن، الالخصوص ما هِمِدانیا که اَ هیچکس خوشمان نیمیایه، وا تِمام ئی مسائل وختی کسی ماخوا به فرهنگمان دَسدرازی کنه بلانسبت تُمانشه در میاریمان. یکی اَ مسائلِ جدید اُ فیلم لعنتي 300 بود که به غرور تِمام ما ایرانیا خنجر زد، شاید اصلاً هدفشان ئی بود
الآن مسئله یِ بزرگ سد روخانه یِ سیونده، هر سایت اینترنت که به مسائل فرهنگی و ملّی ایران حسّاسه که میوینی، دلش اَ ئی کاره خونه
اوجو که میگن 40 سال پیش یی آقاي آمریکائی باسم جاستین کورتنی وا چند نفر اَ همکاراي ایرانیش میره روخانه یِ سیوند به یی جاي میرسه که بشش میگن تنگ بلاغی، آب روخانه اینجانه باریک میشه و طی هزاران سال طوایف کوچگر و همچینین پادشاهاي هخامنشی ازش گذر میکردن. بنظر ئی آمریکائیه جاي خوبیه بری احداث یی سد آب، البته اَ نظِر فنی حق داشته ولی اَ لِحاض فرهنگی و میراث فرهنگی صدمه یِ زیادی نه فِقط به ئی منطقه ، بلکم بتمام فرهنگ کهنسال ایران میزنه، البته بری آمریکائیا چیزی نیس، اُونا هر چند سال یی وار همه چیزه میرُومانن دو واره میسازن، فقط بیزنس براشان مهّمه!، حالا یی دشت بزرگی وا تمام آثار باستانیش بمانه زیر آب شی میشه؟
تعجب آور اینه که چندین سال بعد آرزوي آمریکائیه برآورده شد و سده راس راسی ساختن!، و تمام آثار باستانی که طی هزاران سال پشت سد بود بوُوآش در آمد، تازه ضررش به پاسارگادم میرسه، هزاران سال آثار مهمی زیر خاک مانده که یی روز کارشناسا یواش یواش اَ زیر خاک در بیارن و به دنیا نشان بدن که ما کی بودیم و هخامنشیا کی بودن، الآن دیه ماخوان دَس شینو نشان بدن؟ که چه شناگراي ماهرین؟، ما فرهنگمانه زیر آب غرق موکنیمان، اُ وخت انتظار داریم برامان فیلم 300 دُروس نکنن؟

بچقّان

11/22/2008 11:46:50
شیشه یِ ترشی و دو لیوان شراب 2008-11-23-00-39-29

زمانی که فکر موکنی خیلی چیزا داری در زندگیت که باید اَ پی همه شان بری، زمانی که 24 ساعت در یی روز بنظرت کم میا، یاد شیشه یِ ترشی و دو تا لیوان شراب بفت.

یی روز یی استاد فلسفه در ایتالیا داشت به بچاي کلاسش درس میداد، وختی کلاس آرام شد پرفسور یی شیشه یِ بزرگ ترشی خالی اَ میان ساکش دِر اوود و پُر کرد میانش توپ گلف بازی.

اُ وخت اَ دانشجوآش پرسید که شیشه هه پُره یا خالی؟، همه شان گفتن بله پَره

پروفسوره اُ وخت یی کیسه ای سنگ ریزه اَ ساکش در اُوود و خالیش کرد میان شیشه یِ ترشیه و لغاندش و تکانش داد تا همش رفت لابلاي توپ گلفا و جاي خالیا ره پر کرد.

دو واره اَ دانشجوا پرسید؛ که شیشه هه پرُ شده یا نه؟، همه شان گفتن بله پُر شده.

بازم پرفسور یی کیسه یِ دیه اَ ساکش دراوود و میانش پُر ماسه بود، اُنم رخت میان شیشه هه و یی تکانی دیه بشش داد و همه یِ ماسه ها رم رفتن لابلای خالي ریگا ره گرفتن.

یی وار دیه اَ بچا پرسید؛ شیشه یِ ترشیه پر شده یا نه؟، این دفه همه وا هم گفتن بله پُر پُر شده.

این دفه پرفسور دو تا لیوان شراب اَ زیر میزش کشید در و رخت میان شیشه هه که همه بچا زدن زیر خنده.

حالا پرفسور به بچا گفت؛

وختی هِره تان تمام شد، دلُم ماخوا که خوب گوش کنین بیوینین شی ماخوام بشتان بگم؛

در نِظر بیگیرین ئی شیشه یِ ترشی زندگی آدمیزاده!.

اُ توپاي گلف که رختیمان میانش چیزاي مهم زندگین مثد؛ خانواده، بچه، سلامتی، رفیق خوب، احساسات و اشتیاق، ینی چیزای مهم که اِگه بقیه یِ چیزا ره در زندگی اَ دس بدی بازم زندگیتان خالی نیس و همیشه پر میمانه.

اُ سنگ ریزه ها (ریگا) که رختیمان میان شیشه، اُنارم بری خودشان ارزش خودشانه دارن، مثد؛ خانه، ماشین، کار …..

ماسه ها رم بقیه یِ چیزا هَسن ؛ینی چیزای کوچوک و کم اهمیت.

شما اِگه میان شیشه هه اول ماسه بیریزین، دیه جائي بری سنگ ریزه ها نیمیمانه، و نه جاي توپاي گلف.

دورُس همی جریان بری زندگی آدم صادقه، ینی اِگه تمام زندگی و وختانه بیلینان اَ پی چیزاي کوچوگ، دیه وختی بری چیزاي مهم زندگی نیمیمانه.

توجه تانه بیلین بالاي چیزاي واجب زندگی که بشتان خوشی میدن، وا بچا تان بازی کنین و بششان بیشتر توجه داشته باشین، اَ خانواده لذت بورین و قدر نِنه بووُاتانه تا زمانی که زنده هَسن داشته باشین، به یار و همسر تان هر روز زندگی رسیدگی کنین و نه فقط موقعیتاي خاص، وختانه بیشتر بالاي احساسات و کل چیزائی که دوس دارین بیلین، بریکه همیشه در زندگی وخت بری خانه تمیز کردن و قِرار ملاقات کاری هَس.

یادتان باشه اول وختتانه بالاي توپاي گلف بیلین، اونا چیزاي مهم زندگین، همیشه اولویتاره حفظ کنینان بقیش فقط ماسَس.

یکی اَ دانشجوا دسشه بالا گرفت و گفت؛ په اُ دوتا لیوان شراب شی؟

پرفسور یی لبخندی زد و گفت؛ خوشالم که اینه پرسیدی

فقط بری اینه که متوجه باشین که مهم نیسش چقدر زندگیتان پُره، ولی همیشه وخت بری مصرف دو تا لیوان شراب وا یی رفیق واقعی دارین.

11/23/2008 00:38:39
کلیمیاي ایران 2008-11-23-10-12-56
rabbinoزمانی که ما مدرسه میرفتیمان، مخصوصاً دبیرستان ابن سینا وا اُ همه جَو مذهبی اسلامی که داشت، فقط مختص مسلمانا نبود و میان کلاسمان ما بودیم (مسلمان شیعه) رفیق کُرد داشتیمان که سنّی بود، آسوری داشتیمان که بعضیاشان مسیحی کاتولیک بودن ، بعضیاشان مسیحی پروتستان، ارمنی داشتیم که مسیحی اورتودوکس بود، و همچینین کلیمی یا، ینی فقط میان کلاس ما تمام ادیان یکتا پرست نماینده داشتن، ولی ما اصلاً فرقی بینشان نیمیشتیم، چون قبل اَز هر چیزی ما ایرانی بودیمان، و شاید غیرت بیشترش رو همِدانی بودنمان بود، فقط وخت ساعت تعلیمات دینی کلاس یی ذره خالی میشد

در طول تاریخ ایران ما در زمینه یِ ادیان مختلف کلاً یکی اَ بهترین کشورای آزاد منش بوده، و همیشه همه واهم در صلح و صفا زندگی کردن، و تا دخالت خارجیا هیچوخت احترامشان بری یدیدگر کم نبوده

کانال تلویزیونی اینترنتی ایتالیائی باسم رای نیوز 24 ، یی گذارشی در مِورد یهودیاي ایرن تهیه کرده که در سایت قبلیم نوشته بودیمان ، ولی وحشیا تمامشه اَ بین بردن


ترجمه یِ باز پرسی به ئی شرحه؛


بری اولین دفه یی گروه اَ روزنامه نگاراي ایتالیائی وارد مدرسه ها و بیمارستان و کنیسه هاي یکی اَ بزرگترین انجمناي یهودی دنیا در تهران شدن

در جمهوری اسلامي ایران یی چیزی حدود 25 الی 35 هزار یهودی زندگی موکنن، ئی انجمن بزرگترین انجمن یهودیا در دنیا بعد اَ اسرائیله، طبق گفته یِ خود ئی انجمن در ایران.

بیشترین یهودیاي ایران در تهران زندگی موکنن، حدود 7 هزار نفر شیراز و یی چند هزارنفری یم در اصفهان، شهری که یهودیا معتقدن که موَسساش بودن ، دقیقاً 25 قرن پیش وختی کوروش بزرگ پادشاه ایران یهودیاره اَ بردگي بابلیا نجات داد

ولی اینار وا اظهار نامه یِ آقاي احمدی نژاد سازگار نیس ، وختی که در دسامبر 2006 یی کنفرانس بین المللی تشکیل داده که کشتار همگاني یهودیاره در زمان جنگ جهاني دوم (هولوکاووست) رد کنه و جلوه یِ افسانه بشش بده و بگه که کشور اسرائیل باید اَ نقشه یِ جغرافیائی پاک بشه؟

حالا باید دید ئی یی تحریکیه یا یی بقول خودمان چشمکی به فلسطینیا؟ یا یی جرقه ای بین شیعه هاي ایران و سنی هاي فلسطینیه؟ ولی چیزی که زود معلوم شد ئی بود که حماس خیلی خوشحال شد اَ اظهار آقاي احمدی نژاد علیه یهودیا و اسرائیل. و رابطه یِ ایران وا حماس بهتر شد وختی یی هدیه یِ خوبی اَ طرف ایران به حماس رسید

انجمن یهودیاي ایران در تهران اَ هر جور توضیح و اظهار نامه خود داری کردن. تا حالا وا هم وطناي مسلمانشان وا صلح زندگی کردن و بعد اَ انقلاب اسلامي سال 1979 تا حالا آزادی مذهبی خودشانه مثد ارمنیا و زرتشتیا و مسیحیاحفظ کردن. یکی اَ 290 نماینده مجلس ایران یهودیه



درحالی که در خارج مخصوصاَ بین یهودیاي ایرانی الاصل، شرایط یهودیاي ایرانه وا یهودیاي اروپا در اولین دوران زمان جنگ جهانی دوم و نازیسم مقایسه موکنن رهبراي یهودی ایران اوجور مقایسه ای ره کاملا رد موکنن و تأکید موکنن که اِگه اَ یی طرف آقاي احمدی نژاد هولوکاسته رد موکنه از اُو طرف انجمن یهودیا در ایران کاملا خودشه حمایت شده میوینه و جریان زیر فُشار بودنشه رد موکنه


03/19/2007 20:30:00
سرلشگر رشید: ما در آستانه جنگ احتمالی قرار داریم 2008-11-23-22-35-44
یک فرمانده ارشد نظامی ایران، کاهش قیمت نفت، احتمال حادثه سازی اسرائیل و القاعده و تحولات اجتماعی را سه تهدید مهم علیه ایران توصیف کرده و گفته است "ما در آستانه جنگ احتمالی قرار داریم."

روزنامه های چاپ تهران روز یکشنبه (23 نوامبر) از قول سرلشکر غلامعلی رشید جانشین فرمانده ستاد کل نیروهای مسلح ایران نوشته اند که به دلیل وجود تهدیدات عمده باید امکانات نظامی و دفاعی را تقویت کرد.

آقای رشید، مسئله اصلی امریکا در خاورمیانه را حمله به ایران دانسته و جنگ افغانستان و عراق را یک دستگرمی عنوان کرده است.

به گفته این فرمانده نظامی، دشمن در دو مقطع زمانی قصد حمله به ایران را داشت: زمان سقوط صدام حسین در عراق و جنگ 33 روزه اسرائیل و لبنان.

گفتگو با صادق زیبا کلام ، استاد دانشگاه

 

این سخنان در حالی منتشر می شود که نیروی انتظامی به تازگی رزمایش گسترده ای در سطح شهر تهران انجام داده و فعالیت های بسیج مقاومت وابسته به سپاه پاسداران افزایش یافته است.

آقای رشید که در همایش "توسعه پایدار و ایمن با روحیه و تفکر بسیجی با رویکرد پدافند غیرعامل" سخن می گفت تاکید کرده: "ما سه منطقه آسیب پذیر شمال غرب، جنوب شرق و خوزستان را داریم که باید به آنها توجه ویژه کنیم."

آقای رشید "کاهش قیمت نفت، احتمال حادثه سازی از سوی اسرائیل والقاعده و تحولات اجتماعی" را سه تهدید عمده علیه ایران خوانده است.

اشاره آقای رشید به منطقه کردستان، سیستان و بلوچستان و خوزستان است که در آنها برخی گروه های مخالف فعالیت دارند.

آقای رشید گفته است که "جنس گروهک هایی که امروز علیه ما فعالیت می کنند بسیار با نیروهای ضد انقلابی که در ابتدای انقلاب فعالیت می کردند، فرق دارد، جنس اینها جنس القاعده است."

آقای رشید "کاهش قیمت نفت، احتمال حادثه سازی از سوی اسرائیل والقاعده و تحولات اجتماعی" را سه تهدید عمده علیه ایران خوانده است.

این فرمانده نظامی با انتقاد از ساده اندیشی در تحولات اجتماعی به عنوان سومین تهدید، پیش بینی کرده که "ممکن است حوادثی مانند 18 تیر داشته باشیم که باید در این زمینه مراقبت کنیم."

هجدهم تیر سال 1378 تعدادی از دانشجویان دانشگاه تهران به توقیف روزنامه سلام اعتراض کردند اما تعدادی از لباس شخصی ها با حمل به کوی و خوابگاه دانشگاه تهران آسیب هایی به خوابگاه و دانشجویان وارد کردند.

تعدادی از دانشجویان دستگیر و برای ماهها زندانی شدند و دادگاه کوی نیز برگزار شد اما کسی از لباس شخصی ها محاکمه نشد.

این فرمانده ارشد نظامی با اشاره به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا و انتخاب باراک اوباما گفته است: "ساده اندیشی است اگر فکر کنیم تغییر دولت در امریکا به معنی تغییر ماهیت تهدیدات علیه جمهوری اسلامی است."

به گفت آقای رشید، شکل تهدیدات علیه ایران همچنان نظامی است و "ممکن است حداکثر یک سال تغییر در روش را شاهد باشیم ولی با آشکار شدن چهره واقعی دولت آمریکا و استقرار کامل آن، ماهیت اصلی تهدیدات آنها مشخص خواهد شد."

11/23/2008 22:33:31
ممنوعيت يوگا براي مسلمانان 2008-11-23-23-19-26
روز شنبه ارشدترين سازمان مذهبي در مالزي اعلام كرد كه يوگا براي مسلمانان ممنوع است و ادامه داد كه اين ورزش جسماني هندي همراه با آموزه‌هايي از هندوئيسم است كه مي‌تواند براي اسلام خطرناك باشد.

شوراي ملي فتوا كه وظيفه قانونمند كردن چگونگي عمل مسلمانان به اعتقاداتشان را دارد، در فتوايي كه منتشر كرده، اعلام نمود كه يوگا، تنها شامل تمرين‌هاي بدني نبوده و عناصر مذهبي روحاني هندو نيز همراه با ذكر و عبادت از اجزاي آن به شمار مي‌روند.

به گزارش «آسوشيتدپرس»، «عبدالشكر حسين»، رئيس اين شورا به خبرنگاران گفت: بسياري از مسلمانان كه اين ورزش را مي‌كنند، نمي‌دانند كه هدف نهايي آن، يكي شدن با خداي يك مذهب ديگر است.

وي گفت: «ما بر اين باوريم كه يوگا، ريشه در هندوئيسم دارد؛ مجموعه‌اي از تمرينات جسماني و عناصر مذهبي مانند ذكر و عبادت با هدف رسيدن به آرامش دروني و سرانجام يكي شدن با خداست. اين جريان براي ما قابل قبول نيست، چراكه اين كار مي‌تواند باعث نابودي ايمان يك فرد مسلمان شود.»

از نظر حقوقي، فتاواي اين شورا براي مردم كشور 27 ميليون مردم مالزي كه دو سوم آن مسلمان هستند تا هنگامي كه وارد قانون نشود، الزام‌آور نيست.

«آسوشيتدپرس» صدور اين فتوا را نشانه‌اي از تقويت محافظه‌كاري در مالزي به عنوان كشوري خواند كه حدود 25 درصد مردم آن اصليت چيني و 8 درصد اصليت هندي دارند.

فتواي ممنوعيت يوگا در پي بيان مطالبي از سوي يك دانشجوي مسلمان در ماه گذشته و در سميناري اسلامي صادر شده كه در آن سمينار اين ورزش را غيراسلامي خوانده و خواستار اقدام شوراي فتوا شده بود.

گفتني است، هم‌اكنون آماري از شمار مسلماناني كه به ورزش يوگا مشغولند، در دست نيست؛ اما در بيشتر كلاس‌هاي آن مي‌توان شركت‌كنندگان مسلمان را هم ديد.
11/23/2008 23:14:22
هایپرمارکت اورانیوم، قزاقستان سرحد جدید اتمی 2008-11-24-23-50-51
حدود ده سال پیش داشت ورشکست میشد، مثل شرکت آجیپ . امروز شرکت اتمی دولت قزاقستان یکی اَ بزرگترین بازاراي اورانیومه، اِنقدر بزرگ شده که به خودش اجازه میده که رقیب شرکتاي بزرگ در ئی رشته باشه، مثل شرکت کانادائي کامِکو و استرالیائیاي ریو تینتو
بالا رفتن قیمتا اَ یی طرف و علاقه یِ شدیدی که در آسیا بری انرژی اتمی دارن و همچنین در کشوراي غربی اَ اُو طرف، و همچنین قرارداداي استراژیکی که رئیس شرکت کازاتوم پروم ، موختار دزاکیشِف، در 24 ماه اخیر بسته. باعث شدن که امروز بازوي اتمی قزاقستان قوی شده و کنترل 10% اَ وستینگهاوس که شماره یک در زمینه یِ نیروگاهاي اتمی دنیاس، دسش بفته. و یی مرکزی مدرنی بری تبدیل اورانیوم وا همکاري روسیه داشته باشه و یی مرکز غنی سازی اورانیوم را بندازه . دزاکیشفِ میگه؛ ما اجوری تمام مهر هاي تولید اتمیه داریمان. و تا سال 2015 قادر به تولید 15 هزار تُن اورانیوم هسیم و اولین تولید کننده در جهان خواهیم بود
قزاقستان یی چیزی حدود یی میلیون و شیشصد هزار تُن اورانیوم معدنی داره ـ بزرگترین معدن دنیا بعد اَ استرالیا ـ وا یی قیمت خیلی پاینی بری استخراجش، اگه قیمت بین المللي اورانیوم بالا بره یا لااقل بری مدت درازی قیمت هر انس بالاي 50 دلار بمانه، اورانیوم قزاقستان یی درآمد خیلی بزرگی بری شرکتاي مدنی خواهد بود
حالا چقدر ئی پیمان قزاقي طول میکشه؟، اتحادیه یِ ایتالیائي باسم آسپو ـ ایتالیا که کارش معالعه یِ نقطه یِ ماکزیمم ذخیره یِ انرژیه، مخصوصاً نفت، بعد اَ تحقیق و پیگیري استخراج معادن، نفت، گاز، و اورانیوم به ئی عقیدس که ئی استخراجا به حد ماکزیمم موجود رسیده. آقاي اُگو باردی، رئیس اتحادیه اعلام خطر موکنه که؛ " احتمال داره، و مدارکی در دسرس هَس که ثابت کننده یِ اینه که تا چند سال آینده مشکل بدس آوردن اورانیوم حتی بری مراکز اتمی موجود فعلی خواهیم داشت و ئی یی مسئله مهمیه که نباید ازش غفلت کنیمان"،. و در زمینه یِ مخازن سوختی گزارش میده ؛ که اِگه طبق ئی الگو جلو بریمان و تا اونجانه ئی که میشه استخراج کنیمان و هیچ محدوده ئی براش نیلیمان، بزودی وا مشکلات زیادی روبرو خواهیم شد

11/24/2008 22:58:53
پيكر كوهنورد همداني تشييع شد 2008-11-27-17-20-43

خبرگزاري فارس: پيكر خليل عبدنكويي كوهنورد همداني به همدان بازگشت و امروز از مقابل اداره كل تربيت بدني اين شهرستان تشييع شد.

 
به گزارش خبرگزاري فارس از همدان، عمليات انتقال جسد مرحوم خليل عبدنكويي از غار پراو، چهار روز پيش توسط كوهنوردان و غارنوردان كرمانشاهي و همداني آغاز شد.
با تلاش‌هاي هيئت كوهنوردي، پيكر كوهنورد همداني ساعت پنج بعداز ظهر ديروز وارد همدان شد.
يكي از مربيان كوهنوردي استان همدان در اين خصوص در گفتگو با خبرنگار فارس اظهار داشت: قرار بر اين بود كه پيكر مرحوم عبدنكويي با بالگرد و توسط سازمان هلال احمر كرمانشاه به پايين كوه منتقل شود كه متأسفانه اين كار صورت نپذيرفت.
هومن فرزانه‌كار افزود: ابتدا اين سازمان شرايط نامساعد جوي را بهانه كرد و قرار‌ بر اين شد كه با مساعد شدن هوا نسبت به انتقال جسد اقدام شود.
وي ادامه داد: علي‌رغم مساعد شدن شرايط جوي، متأسفانه اين سازمان از انتقال جسد به پايين كوه سر باز زد.
عضو گروه امداد اعزامي براي انتقال پيكر مرحوم عبدنكويي خاطر نشان كرد: بالاخره بعد از گذشت 15 روز از مرگ وي، همنوردان و دوستان كوهنورد وي با تحمل سختي‌هاي بسيار، جسد وي را به پايين كوه منتقل كردند.
مرحوم خليل عبدنكويي، كوهنورد با سابقه و عكاس همداني روز يكشنبه 19 آبان ماه در ابتداي بازگشت از انتهاي غار پراو كرمانشاه توان خود را به دليل سرمازدگي از دست داد و در حالي كه همراهش نتوانست وي را از غار بيرون بياورد، زير چاه يازدهم غار، درگذشت.
عبدنكويي مربي رسمي فدراسيون كوهنوردي كشور و عضو سابق تيم ملي هيماليانوردي، سابقه صعود به قلل مرتفع لنين، كورژانفساكا، و ارتفاعات اورست را در كارنامه خود به جاگذاشت.
11/27/2008 17:18:58
روز شکر گزاری آمریکائیا 2008-11-28-00-08-12
Thanksgiving Day
روز شکر گزاری
جشن شکر گزاری ، یی جشن بظاهر مذهبي مسیحیه که چارمین چنج شمه ماه نوامبر در آمریکا و دومین دوشمه ماه اکتبر در کانادا بمناسبت سپاسگزاری بری محصولات کشاورزي فصل اجرا میشه
اولین بار در سال 1623 وختی در ماه نوامبر محصولات خوبی گیر مستعمر نشینا آمد ویلیام برادفورد فرماندار ئی گروه مهاجر که پیلگریم بششان میگن، ئی روزه بعنوان روز شکر گزاری معرفی کرد، واَ اُ روز هرسال افتادن به جان بوقلموناي بد بخت، فقط در ئی روز در آمریکا چل ملیون بوقلمون بی زوان کشته میشه
چند روز مانده به روز شکر گزاری در کاخ سفید آقاي رئیس جمهور به دو تا بوقلمون بخشش میده که بشش،
National Thanksgiving Turkey Presentation
میگن، البته ئی برنامه اَ سال 1963 اجرا میشه ینی اَ زمان ریاست جمهوري کندی که تصمیم گرفت که دو تا بوقلموئی که اَ سال 1947 اَ طرف موَسسه یِ ملی بوقلمون بشش هدیه میشه آشپزیش نکنه ، اولش فکر میکردن که هنری ترومَن اینه برقرار کرده بود ولی بعدش فمیدن که نه
اَ سال 1989 به بعد روز اول جشن یکی از ئی بوقلمونا در ماین استریت در دیزنی لند لوس آنجلس میفته سِره دسه و همه پشت سرش دسه درمیارن، چونکه ئی جشنه دیه حالت مذهبی خودشه اَ دس داده و فقط جشن کارنوالش مانده. اَ سال 2005 یکی اَ بوقلمونا وا شرکت هواپیمائي یونایتد ایرلاینز و بیلط درجه یک اَ واشنگتون تا لوس آنجلس پرواز موکنه
اَ سال 2003 سایت اینترنت کاخ سفید یی سنجشی هشته بری مردم که اسم ئی دو تا بوقلموآره انتخاب کنن، سال اول اسمشان شد ستاره و نوار به افتخار پرچم آمریکا (چونکه در آمریکا مردمه یی جور یاد دادن که پرچم اَ نِنه شانم مهمتره)، ولی سالای بعد
Biscuit & Gravy (2004)
Marshmalliw & Yam (2005)
Flyer& Fryer (2006)
May & Flower (2007)
Pumpkin & Pecan (2008)
(آخه میگه قول بیابانو اَ بیکاری ینی آَ دس بی درد بلائی، جوال دوز میزد به بیضه هاش)
در روز شکر گزاری غدای پُر دنگ و فنگی دُروس موکنن، و اَ همه چیز مهمتر همو بوقلموي بد بخته که در ئی روز چل مِلیونشان شهید شکم ملت میشن، که البته رسمه که مثد گوشت قربانی به همساده ها و مردم بد بخت بیچاره رم بدن
روش پخت و تهیه یِ بوقلمون در آمریکا سه تاس
یک ؛ در ایالات سواحل شرقی که میان دل بوقلمونه پز موکن صده دریائی
دو ؛ ایلات جنوبی که وا نَن ذرت درسش موکنن ، میگن هرکی هرچی داره
سه ؛ ایلات شمال که وایلد رایس می پزنش
غذاي اصلی ئی روزه وا کرَن برّی می پزن وا یی جور زرشک یا تمشک هَس و سیب زمینی آمریکائی شیرین و یام و کیک کِدو رم دُروس موکنن.
در ئی روز در تمام شهرا مثد دیزنی لند در لُوس آنجلس، گاری ماری را میندازن که بالاش مجسمه هاي گُنده یِ باد شده میلن و جشن کارنوال میگیرن و رئیس جمهور باید وا سروازا غذا بخوره، حالا چه ربطی وا کشت و محصولات کشاورزی داره مه نیمیدانم، باید اَ خود آمریکائیا بپرسی، البته بغیر اَ آمریکا فقط در ایالت آزاد پورتو ریکو ئی جشن گرفته میشه
11/27/2008 23:39:13
گل ورچین اخبار ایران در تابناک 2008-11-29-11-52-17

امروز شمه، روز اول هفته داشتم در تابناک اخبار ایرانه می پایدم یی چند تاشانه گل ورچین کردم که باخوانینان




«چراغ خاموش» واقعا خاموش مي‌شود


اسب آبي، زن جوان را با لگد كشت


نجات سوسك‌ها بوسيله بالگردهاي سوئدي


گربه ايراني، برترين گربه جهان لقب گرفت


دايي: از تمام مردم ايران حلاليت مي‌طلبم


دختر جوان با رباينده اش ازدواج مي کند



11/29/2008 11:40:07
دوازه مِلیون جوان در ایران باید عروسی کنن 2008-11-29-14-39-01
matrimonioقبل اَ انقلاب جمعیت ایران اَ نِصم الآنم کمتر بود، ینی به حساب پنجا درصد ملت ایران زیر 30 سالشانه، و ایران جزء جوانترین کشوراي دنیا به حساب میا، ولی تمام ئی جوانا اول و آخر باید عروسی کنن، البته یه تعدادی ئی جرأتِ پیدا کردن ( میگم جرأت چونکه وا قیمتاي امروزی خانه ها و ئی مهریه ها جداً عروسی کردن جرأت ماخوا) ، هر وخت وا هرکی حرف میزنی میگه؛ فلانی به زمین سیا نشده چونکه پسرش زنشه طلاق داده ، حالا رم باید مَچیم چند هزار سکه یِ طلا باید بده، تا اونجانه ای که مهَ یادمه زمان ما ازئی حرفا نبود، اولا طلاق خیلی کم بود و در ثانی نرخ دخترا اِنقد بالا نبود، ممکنه بعضیا بدشان میا که نوشتم "نرخ دخترا" در ئی چینین شرایطی اسمشه شی ماخوای بیلی؟، موضوع اینه که ما همدانیا، البته همه ایرانیا ، همیشه در کارامان زیاده روی موکنیمان، نه به اُ زمانا که مهریه فقط یی جلد قرآن و یی شاخ نوات بود، و نه به الان که مسلمانتر شدیمان ولی اجاي قرآن روز بروز تعداد سکه هاي طلاره بالا می وریمان، نا گفته نمانه که کسی اُ زمانا زنشه ویل نیمیکرد میان خیاوان و وابستگیا بیشتر بود

متاسفانه وا محدودیتاي فرهنگی و مذهبی که در ایران هَس اولین قدم بری آشنا شدن جوانا وا هم عروسیه، ولی وختی عروسی موکنن و وا اخلاق یی دیگر آشنا میشن، تازه میفمن که اخلاقاشان بهم نیموخوره،و فقط چشمشان گرفته بوده و کشش جنسی بوده ولی دیه دیر شده و در اکثر موارد کارشان به طلاق میکشه، فقط اینجانه بُووای پسره در میایه، البته اِگه اوضاي مالیش خوب باشه، اِگه چیزی نداشته باشه که هیچ ، ولی اِگه یی چیزی داشته باشه که عروسان بدانن بشش بند کنن، کردارش درمیا. یی زمان بود که اگه دختره طلاق میگرفت، یی مارکی روش موخورد و بر میگشت خانه یِ بووآش تا یی زمانی مِگه یی مرد بیوه ای بیایه بسّانه تش، ولی امروزه جامعه ازو روش افتاده، دختره پوله ره میسّانه و بری خودش وا خیال راحت زندگی موکنه، تا یی شووره دیه گیرش بیا، مخصوصاً اگه پول و خانه داشته باشه بازم یی جوانی میایه میسّانه تش، ولی پسره فقط بری مدت کمی که وا دختره زندگی کرده ، هستی و نیستی شه باید بده بره و دیه جرأت نیموکنه به هیچ دختری نزیک بشه، او وخت چجور ماخوای که جوانامان جرأت کنن به عروسی کردن. از طرفی دیه مشکل مسکن چیز کمی نیس و کی ماخوا حلش کنه؟، امروزه ئی مسئله انقد مهم شده که امام جمّه یِ هِمِدان در گفتگوئی وا خبرگذاری فارس خواستار ئی شده که مسئولا یی سِری امکانات بری جوانا ایجاد کنن. ولی متاسفانه وا پاین آوردن مهریه یِ دختر نیس که مشکل برطرف میشه، از همه مهمتر مسئله یِ فرهنگیه و دختر و پسر باید قبل اَ ازدواج به اخلاق هم کاملاً آشنا باشن.








11/29/2008 13:43:43
معرکه گیر 2008-11-30-00-32-42

زمانی که ما بچه بودیمان دو جور وسیله یِ تفریح داشتیمان، یکیش گِرگِره بود و یکیش تیرکمان. تیرکمان ساخت خودمان بود، اول میرفتیم باغ و صحرا یی دوشاخ دبشی دُروس میکردیمان، اُ وخت میرفتیمان دِور میدان زیر دالان راسه یِ ذغالیا یی لاستیک چسبانی بود که نواراي کشی خوبی داشت دانه ای یه قِران یا ده شاي.یی سِری مهاجر بودن در هِمدان که گوآ اینا اَ آذربایجان روسیه مهاجرت کرده بودن و کارشان ئی بود که وا تیوب و لاستیک ماشین و کامیون کفش گالیش دُروس کنن، یکیشان زیر اُ دالان راسه یِ ذغالیا بود که تخصص خوبی در زمینه یِ کش تیرکمان داشت


یی روز منو اِمیر پسر همسادمان و مرضا پسر آدایم داشتیم میرفتیمان میدان کش تیرکمان بخریمان، اُ جو که صداش می آمد و معلوم بود، قِرار بود وا بچاي کوچه یِ بالا جنگ کنیمان، به ئی دلیل بود که باید همه مان تیرکمان خوب داشته باشیمان و هم ریگ وسنگ زیادی جم میکردیمان، خلاصه داشتیم میرفتیمان میدان یی دفه دیدیمان که محوطه یِ بنی صدر معرکه بود. ( محوطه یِ بنی صدر روبروی مچد میرزا تقی، تِک شیرخورشید بود، یی جا فراخی بود که عرص به عرص میشد آمفی تئاتر هِمِدان). اُ روزم ما اَ دور دیدیمان که کورور کورور آدم داره میره اُ طرف، مارم مثد 99% همدانیا کنجکاو رفتیمان بینیمان چه خَورّه؟، وختی رسیدیم دیدیمان یی آدم رقّوي لاغر مردنی، وا چشماي غول و لب و دان کبود و ریش بلند پته پیس، معرکه گرفته و داره مار درمیاره، مارم بزور یی جائی پیدا کردیمان و نشدیمان رو زمین تماشا، وسیله یِ معرکه گیری آقا یی چارپایه یِ کوچولی بود که خودش نشده بود روش که بسگی عملی بود خسته میشد، و یی ترکه یَ چوبی گرفته بود دسش و آسیناي پیرنشه که سیا بود داده بود بالا، دساش تمامش خال کوبی بود و یی دسمال یزدی بسده بود مُچ دسش، پاشنه کفششه خوابانده بود و کِرته کِرت میکرد، ئی طرفم یی گونی هشته بود که تا نصمه میانش خرت و پرت بود و جلوش یی جوه ئی بود که درش کِشوئی واز میشد مثد جعوه واکس سروازا ، یی نوچه ای یم داشت که وا کلا دِور میزد و مثد تِلِکه گیرا دی قه به دی قه پول جم میکرد


میان ئی هین و مین صداي داد وبیداد یی کماج فروشی که وا ممد گزی دعواش شده بود میآمد، گوآ سِره مشتری دعواشان شده بود، معرکه گیره رم تا دید سِرو صدا میا بریکه توجه یِ مردم به اُ طرف جلب نشه ، یی دفه گفت؛ بری سلامتي اوسّاي مارگیر صلوات، ملت همه وا عجله یی صلواتی فرسادن که زود بینن ماره شی شد؟. مارگیره همش حرف میزد و همه ره هشته بود سِره کار، تعریف میکرد که یی وار آمده بودن سراغش که بره جولان بریکه اَ خانه یِ یی نفر مار درآمده بود، موگفت ماره اِنقد بزرگ بود که وختی اَ لابلاي چوبا و تیر طاق دِرآمده بود و رفته بود سِره حِوض آب بخوره، نصمش بازم مانده بود میان طاق، موگفت؛ که رفته بود اَ نزیک و یی وِردی براش خوانده بود و ماره سِر شده بود و انداخته بودنش میان یی گونی و وا فرقون برده بودنش حصار ویلش کرده بودن بره پی کارش چونکه اِگه موکشتنش جفتش میآمد سراغشان؟ خدا ندار چینین وا آب وتاب تعریف میکرد که موگفتی الآن میان اُ جعوه هه جفت اُ ماره ره هشته، هرچی بیشتر تعریف میکرد همه ره بیشتر کنجکاو میکرد که بینن شی در میاره، حیوانی یی پسر بچه ای که خِلافه شاشش میآمد نیمیرفت مچد کارشه بکنه میترسید که اَ نمایش جا بمانه و اَ ترس ایکه نشاشه زیرش بوبولیشه چینین قرص وا دوتا انگوشتش گرفته بود. هموجور مجلسه گرم کرده بود و دل مردمه خالی کرده بود و به نوچش گفت بری دفه یِ آخر یی دِوری بزنه و یی پول دیه ای بسانه و مارم مجبور شدیمان پول کِش تیرکمانه بدیمان مار درآر، خلاصه غرق در سخنرانی معرکه گیر بوریمان و انقد که تمرکز داشتیمان که دانمانم مانده بود واز واز، انگار که گوشمان میان دانمانه


یی دفه آقا نِشد رو دوتا کُنده هاش و چشماشه بسد و زیر لب یی چیزائی خواند و یواش یواش دِر جعوه ره شرو کرد واز کردن، یی سکوتی خیاوانه گرفته بود که اِگه یی کوری ازونجانه رد میشد اصلا فکر نیمیکرد اونجانه آدم باشه، فقط صداي تپش قلب مردم شنیده میشد، وختی در جَعوه هه واز شد یارو دسشه کرد میان جَعوه و یی توله ماری دِراُود که میمانسد مارمیلیک یا کِرم بسگی کوچول بود، یی دفه همه مردم زدن زیر خنده، یارو معرکه گیره رم براش مهم نبود چون امروزم کارش را افتاده بود، فقط سِره ما کلا رفد که ندانستیمان کِش تیرکمان بخریمان

11/30/2008 00:28:07
مخابرات 2008-11-30-11-39-53

وختی پول تلفن میایه ، یی وار میوینی قبضش دیر میرسه، یا گَم میشه، یی وخت میوینی طرف یادش میرشه پولشه بده،یی وار میوینی مشکل داره و پول نداره، آدم که نکشته، نوع برخورد اداره مخابرات وا طلبکارش اَ کشور تا کشور فرق موکنه


مثلا در اروپا، ایتالیا، فرض موکنیمان روز دهم آخرین روز پرداخت پولشه، یارو یادش میره 25 ماه پولشه میده، در ئی شرایط باید یی درصد کوچوگی بری دیر کرد ئی چند روز بده که اونم روي قبض بعدی حساب میشه، حالا یارو روز بیست و پنجمم نیمیده، اُ وخت تلفنش یی طرفه میشه، ینی میدانه فقط جواب تلفنه بده ولی خودش نیمیدانه زنگ بزنه، و اَ مردم، کسی متوجه ئی جریان نیمیشه، فقط موقعی که یارو خودش ماخوا زنگ بزنه، یی صداي ضبط شده ای میگه؛ "مشترک محترم، بدلیل مشکلات اداری تلفن زدن اَزئی دستگاه فعلا غیر ممکن می باشد، لطفاً برای حل این مشکل با شرکت مخابرات تماس بگیرید" اینم تا یکی دو ماه میره جلو، اُ وخت یی نامه یِ سفارشی میایه و 15 روز وخت میده که پوله ره بدن، بعدش اگه ندن دیه تلفنه کلا قط میشه، و اگه تازه پولشم بدن دیه نیمیشه و باید یی قرار داد جدیدی بوندی، و اگه اصلا پول قبلیه ندی، از نظر قانونی مخابرات دنبالشه میگیره


چند وخت پیشا اَ خارج بری کار به یکی اَ تجار خوب و سالم و بزرگ تهران زنگ زدم یی دفه یی صدا ضبط شده ای گفت؛ این تلفن بدلیل ندادن پول قطع می باشد، یا یی جمله ای مثد ئی، منم راسش ناراحت شدم، گفتم بیوین بنده یِ خدا دیه پول تلفنشم نداره بده، ولی حالا بچا مخابرات داره آبروشه میوره؟، یقین خیلی اوضاش خرابه؟، زنگ زدم به یکی دیه که رفیق مشترک دوتا مان بود، بعد از احوالپرسی، راجبه ئی حاج آقا پرسیدم، گفت؛ خوبه ماشالام، تازه دبی بوده، داره ساختمان جدیدشم تمام موکنه، چرا؟، دیه جریانه براش تعریف کردم، اونم زد زیر خنده، و گفت؛ والا حاجی الان اگه باخوا مخابراته وا جا و جلالش میخره، بعضی وختا خط تلفن بهم موخوره، ممکنه خط حاجی وا یی نفر اشتباه شده باشه، ولی در ایران اگه پول تلفنه دیر بدی آبروت میره چون هر کس اَ هرجا به ئی شماره زنگ بزنه صدای ضبط شده میگه که طرف پولشه نداده،


حالا در ایتالیا حتی اِگه پول تلفنم نداده باشی و مخابرات بیا اُجو آبروته بوره، بدلیل افشاي مسائل شخصی، میدانی اَ شرکت مخابرات تقاضاي خسارت بکنی


خیلی دلُم ماخوا بینم در همِدان، اداره یِ مخابرات به زوان خودمان شی میگه؟، مثلا میگه؛ ئی خطا خورده هه پول تلفنشه نداده، مارم جانشه اسّاندیمان تلفنشه قطع کردیمان تا دندش نرم بشه، ولی اِگه گیر خودمان بفته تُمّانه شه در میاریمان

11/30/2008 11:06:52
علی پیر هانی دومین مرد چند زوانه یِ دنیا ، 19 زوان ، آب الوند خورده -19-





- خودتان را برای خوانندگان ما معرفی كنید

علی پیرهانی متولد 1364 شهر همدان و دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد در رشته زبان.

- كمی راجع به خانواده خودتان توضیح دهید

پدر و مادر هر دو بازنشسته هستند و دو برادر بزرگتر از خودم به نام های رضا و عادل دارم اما مثل من به زبان علاقه شدید ندارند.

- یادگیری زبان را از کی و چگونه آغاز کرده اید؟

از سن 5 سالگی و بدون اینکه استادی داشته باشم، شروع کردم.

- دلیل علاقه خودتون به یادگیری زبان را برای دوستان بیان کنید؟

همیشه دوست داشتم با اکثر انسان های کره خاکی در همه اقصی نقاط جهان آشنا شوم و از آنها یاد بگیرم. دوست داشتم از فرهنگ های مختلف اطلاع داشته باشم به خاطر همین یادگیری زبان را بهترین وسیله برای رسیدن به هدف خویش انتخاب کردم.

- یادگیری کدامیک از زبان ها را اول شروع کردید و چرا؟

فرانسه. ابتدا الفاظ را دست و پا شکسته و تنها به صورت کاراکتر و شکل ظاهری شان در ذهنم ثبت می کردم و سپس سعی می کردم یک فرم کلی در ذهنم بسازم.

- زبان مورد پسند خودتان چیست؟

آلمانی و فرانسه را بیشتر دوست دارم.

- 19 زبانی که یاد گرفته اید و تدریس می کنید، کدامند؟

فرانسه، آلمانی،اسپانیایی، ایتالیایی، انگلیسی، هندی، هلندی، رومانیایی، سوئدی،روسی، عربی، عبری، ترکی، پهلوی، پرتغالی، اسپرانتو، فنلاندی، سواحیلی، یونانی

- در روز چند ساعت را برای مطالعه زبان اختصاص می دهید؟

12 ساعت

- در حال حاضر به چه فعالیت هایی مشغول هستید؟

در حال حاضر سیستم آموزشی جدید یادگیری زبان را طراحی می کنم و در کنار آن به کار ترجمه کتاب مشغول هستم.

- اصلی ترین عامل موفقیت خود را چه می دانید؟

تلاش و باز هم تلاش

- چه کسانی در موفقیت شما نقش داشته اند؟

اول لطف خداوند بزرگ بوده ، سپس راهنمایی های بزرگان.

- نوآوری شما در یادگیری زبان چه بوده است؟

با سیستم آموزشی من، هر دانشجو می تواند هر زبانی را که بخواهد در مدت چهار ماه یاد بگیرد.

- آیا همگان می توانند زبان را یاد بگیرند؟

بله. کافی است کمی علاقه داشته باشی و تلاش کنی.

- برنامه تان برای ادامه راه چیست؟

تصمیم دارم در زمینه های فرهنگی بیشتر کار کنم به عنوان مثال در حال حاضر مشغول مطالعه عمیق فلسفه غرب و مقایسه آن با نهج البلاغه هستم.

- آیا دوست ندارید نفر اول چند زبانه دنیا باشید؟

چرا، دوست دارم و در کنار فعالیت های دیگری که انجام می دهم به یادگیری زبان های دیگر دنیا نیز مشغول هستم.

- هم اکنون نفر اول چند زبانه دنیا کیست؟ با چند زبان؟

آقای جک ریچارد آمریکایی هم اکنون نفر اول چند زبانه دنیاست. او مسلط به 23 زبان دنیاست.

- آقای تابحال با نفر اول چند زبانه دنیا مواجه شده اید؟

به صورت حضوری نه، اما طی تماس تفلنی که داشتیم جک ریچارد از اینکه مرا پشت سر خود می دید، ابراز خوشحالی کرد و از من خواست که تمام تلاش خود را بکنم تا به او برسم. این را هم بگویم که آقای جک ریچارد 63 ساله هستند و من هنوز وقت دارم تا رکورد او را بشکنم.

- شما تدریس هم می کنید؟

بله. چند روز هفته به زادگاه خود می روم و به صورت خصوصی تدریس می کنم. در تهران نیز شاگردانی زیاد دارم که در زبان های مختلف برایشان تدریس می کنم.

- آیا فكر می كنید در آینده می توانید شغل مناسبی داشته باشید؟

نمی دانم. هنوز دوست دارم یاد بگیرم و در کنار یادگیری به صورت پراکنده در زمینه های مختلف کار می کنم به خاطر همین نمی دانم در آینده شغل ثابتی خواهم داشت یا نه؟

- از رابطه خود با خدا بگویید.

همه چیز را مدیون خدا می دانم. چطور می توانم در حد فهم دینی خود رابطه بندگی با معبود خویش نداشته باشم. در همه حال تسلیم خواست و اراده خالق یکتا هستم و در همه کارهایم به او توکل می کنم.

- آیا مرد دوم چند زبانه بودن دنیا، در زندگی شخصی، رفتار با پدر و مادر و دوستانتان تغییری ایجاد کرده است؟

خیر. من همیشه مطیع پدر و مادرم بوده ام و همیشه به آنها احترام می گذارم و در حال حاضر نیز با وجوداینکه باید برای تحصیل و انجام برخی کارها در تهران باشم، اما سه روز هفته را در کنار والدین خود هستم.

رابطه ام با دوستانم تغییری نکرده است اما محدودتر شده است چرا که دیگر وقتی برایم نمی ماند که با همه دوستانم مثل سابق رابطه داشته باشم.

- شما چندین سال پیش یعنی زمانی که 14 ساله بودید نهج البلاغه حضرت علی (ع) را به سه زبان فرانسوی، آلمانی و انگلیسی ترجمه کردید، چرا؟

در ابتدا دلیل این تصمیم را مطالعه کتاب «پیغمبر و دیوانه» می دانم. شنیده بودم که این کتاب یک نمونه برداری ساده از نهج البلاغه است. این کتاب را مطالعه کردم سپس تصمیم گرفتم به مطالعه نهج البلاغه بپردازم در همان زمان بود که شیفته حکمت های آموزنده امام علی (ع) شدم و تصمیم گرفتم نهج البلاغه به صورت ساده و شیوا به زبان های دیگر ترجمه کنم تا دیگران نیز از این حکمت ها پند گیرند.

- شما قبل از مصاحبه درخواستی از من داشتید، اگر دوست دارید آن درخواست را برای دوستان آریایی هم تکرار کنید

علی پیرهانی سکوت می کند!

«سکوت علی پیرهانی را به حساب رضایت می گذارم و آن درخواست را خودم برای دوستان آریایی بازگو می کنم. علی پیرهانی قبل از مصاحبه به من گفت که در همدان به صورت رایگان برای نوجوانانی که امکان مالی برای شرکت در کلاس های کنکور را ندارند، زبان های انگلیسی و عربی تدریس می کند و از من خواست که اگر بتوانم به او کمک کنم تا این امکان در تهران نیز برایش مهیا شود»

- آیا فکر نمی کنید این کار شما از ثمرات ترجمه و مطالعه نهج البلاغه مولایمان علی (ع) باشد؟

قطعا همین طور است. اما من هنوز در اول راهم و باید بیشتر به فکر این عزیزان باشم.

- در مورد کلماتی که می گویم اولین چیزی که به ذهن تان می رسد بگویید؟

خدا= همه چیز من

استعداد= قبول ندارم فقط تلاش باید کرد

پدر و مادر= برایم عزیزند

نهج البلاغه= برادر قرآن و استاد اخلاق من

دوست= خوبش خوب است

ایران= مرز پرگهر و سرزمین دلیران

همدان= ابوعلی سینا

راز موفقیت= تلاش

فرار مغزها= تأسف

تفریح=تفریحات سالم خوب است

فوتبال= علاقه ندارم

رنگ = سفید رنگ پاکی است

عدد شانس = 7

غذای لذیذ= کباب

علی پیرهانی= زبان

زبان= عشق من
11/30/2008 12:32:33
زوان مادری 2008-11-30-15-36-48

تقریبا بیشتر بازدید کننداي سایتمان میدانن که یی مشت بی فرهنگ محتوي سایتمانه اَ بین بردن، جزء چیزائی که اَ بین رفتن یی نامه ای بود که یی هِمِداني گُلی که 50 سال اَ همِدان دور بوده نوشته بود، خوشبختانه وختی داشتم نامه هاي قبلیه می پایدم، دیدم که نامه یِ دکتر علی شریفی پاک نشده، و دوواره میلمش میان سایت، موضوع اینجانس که هرکی اَ هِمدان دوره مخصوصاً اِگه سالیان سال، بیشتر قدر همدان و زوانشه میدانه نسبت که کسانائی که امروزه در هِمِدان جوکاندن و براشان شده، آخه مِگه میشه هِمِدانی باشی و همدانی بلد نباشی حرف بزنی؟، اصلاً یی چینین چیزی میشه؟


نامه یِ دکتر شریفی به ئی شرخه


سِلام آب الوند خورا


مهَ بَده پنجاه سال که اَ هِمِدان دور اِفتادم اِفتخار مُکنم که زوان مادریم یادُم نرفته. فرنگییااِفادشان همیشه به اینه که زوان محلیشانه زنده نِگه داشتن. مهَ خودوم وختی وا یکی هِمِدانی بَلغور مُِکنم روحُم شاد میشه. چَن سال پیش یی سِری آمدم هِمِدان دیدم جوانا دارن جونَم جونَم میگن، دلُم کِباب شد! بگو برار هِمِدان ما جزء قدیمی ترین شَراي دنیاس، زوان ماره اسگندر و چنگیز نِدانستن اَ بین بورن، حیف نیس جواناي ما تهجه قشنگ هِمِدانی اَ یادشان بره و جاشه زوان تهرانی بیگیره؟ تازه میگن لهجه جونم جونم اَ قرتی بازیاي فِتحلیشاه قاجار بوده


مهَ دو تا عکس ضمیمه مُکنم مال سال 1335، اولی تیم فوتبال دبیرستان پهلوي سابق با ناظم دبیرستان آقاي نراقی و عکس دوم کلاس پنجم با دبیر تاریخ آقاي رضوی در همو سال در دبیرستان پهلوي سابق


آلمان فروردین 1387 دکتر علی شریفی


footbal


klasse_5

11/30/2008 15:25:58
سپهر فضائی آمریکا شی شد؟ 2008-11-30-22-36-29

galileo


رئیس جمهور آمریکا عوض شد، بوش و حزب جمهوریخواها فعلا تا چند سال میشن حزب مخالف، ولی حالا باید دید آقاي اوباما رئیس جمهور جدید دیدش در مورد سیاست خارجی و مخصوصاً سیاست نظامي خارجیش شیه، تا قبل اَ خراب شدن شوروی فقط در دنیا دو تا مملکت بودن که بری دنیا تصمیم میگرفتن ، فضانورد بازی در میوودن، به همدیگر و به دنیا قدرت نمائی میکردن، چینم با اُ چشماي بادامی میدّووید پشت سرشان، وختی دیوار برلین رومانده شد و رسماً شوروی نابود شد، آمریکا فکر کرد که وا تجزیه شدن روسیه، قدرتش در دنیا بیشتر میشه، ولی تا زمانی که کلینتن، و دموکراتا در آمریکا سِر کار بودن، زیاد خودشانه گُم نکردن، ولی تا بوش آمد شرو کرد دنیاره بهم رختن، یازه سپتامبر پیش آمد، جنگ افغانستان و عراق برنامه ریزی شد، ولی اَ همه بدتر ئی بود که دیه به کره یِ زمین راضی نبود و روز 31 اُوت 2006 اعلام کرد که هر کشوری روي زمین صحب خاک خودشه، ولی فضاي دور زمین مخصوصاً اَ نِظر سوق الجیشی متعلق به آمریکاس، و اَ نقطه ضعف روسیه استفاده کرد و دوتا قِرار داد در اروپاي شرقی بسد، یکی وا لهستان و یکی وا جمهوري چک، البته بدون ایکه اصلاً اتحادیه یِ اروپا و روسیه خِوَربشن، قِرار داد وا چک ئی بود که یی سیتوم رادار در کشورشان بیلن و در لهستان 10 دا موشک هدف گیر جا کنن، بهانه شم ئی بود که اِگه اَ ایران یا کره یِ شمالی موشک هسته ای بلند شه بدانن میان هوا بزنن. معاون مجلس روسیه (دُوما) لیوبُو اسلیسکا، میگه؛ پهَ حالا شی شده که دیوار برلینه بردن مرز روسیه و روسیه ره جزء کشوراي خطر ناک قِرار دادن؟. نماینده یِ بی طرف مجلس روس دیمیتری راگوزین میگه؛ ناتو گفته که ممکنه یی سِری موشک اَ جنوب آسیا بطرف اروپا بیان، په اِگه اُوجوره پچا ئی موشکاره اَ جاي لهستان نیمیورن قفقاز؟. موضو اینه که بری موشک ایران نیس و احداث ئی موشکا اگه بری موشکاي هسته ای روسیه رم که باشه، چجوری ممکنه 10 دا موشک بدانن جلوی 4000 موشک هسته اي روسیه ره بیگیرن؟، اینم که نیس، پهَ بری شیه؟، مشاوراي بوش خوب فکر کرده بودن، ترس آمریکا ازینه که روسیه و چین قدرت فضائیه اَ دسش درآرن، چونکه زمانی که بوش اعلام کرد که فضا اِنه یِ آمریکاس، طولی نکشید که رئیس جمهور روسیه پوتین و رئیس جمهور چین هو جینتاوو روز 27 مارس 2007 یی قِراردادی بری همکاري و توسعه یِ دو جانبه در زمینه یِ تکنولوژي نظامي فضائی بستن، از او طرف اروپا یی سیستوم فضائی دُروس کرده به اسم گالیله، که بزودی مفرسه فضا و تشکیل شده اَ 30 تا ماهواره که دِور زمین میچرخن و همزمان تمام کره یِ زمینه کنترل موکنن و میشه جانشین جی پی اِس آمریکائیا


البته چون در آینده اقتصاد هر کشوری بفضا و ارتباطات بستگی داره ، ترس بوش بی ربط نبوده، و هدفش ئی بوده که تمام راکتائی که اَ ایران و چین و بقیه یِ کشوراي آسیائی بفضا فرساده میشن بزنه داغان کنه که قدرت فضارفقط بدس خودش باشه، و الآن سوآل اینه؛ اوباما شی ماخوا بُکنه؟، سیاست بوشه در ئی زمینه ادامه میده؟


مثلماً خیلیا به ئی مسئله شک دارن و چون آمریکاره دوس دارن براشان قابل قبول نیس چیزی که مهَ نوشتم ولی یخورده که فکر کنن و بینن کشور ایرانی که وا تمام خوبیا و بدیاش، که به آفتابه ساز معروف بود حالا راکت میفرسه فضا، حتی اگه بصورت خیلی ابتدائیم که باشه میشه مایه یِ وحشت بری ابرقدرتا و افتخار بری ما ایرانیا بچقان

11/30/2008 21:37:24
بالخره بوش به اشتباه خودش اعتراف کرد 2008-12-02-14-31-54

بعد اَ نابود کردن یی مملکتی و به زمین سیا نشاندن یی ملتی، جناب جورج بوش اعتراف کرد که کارش در مورد جنگ وا عراق اشتبا بوده وصدام حسین رفیق جانجاني آمریکا سلاح کشت جمعی نداشته، ولی حالا که دیه شی؟


تکلیف اُ همه کشته یِ عراقی و سروازاي خودش شیه؟، ینی در دنیا یی دادگاهی نیس که ئی کاره بررسی کنه و مسئولاي ئی جنگ ملت کشه و مسئولاي جنگ ایران و عراق که باعث کشتن اُ همه جوان اَ دو طرف شد به سزاي اعمالشان برسانه؟

12/02/2008 14:28:12
شهر ونیز در ایتالیا وا جا وجلالش رفت زیر آب a

در دنیا کسی نیس که دلش نخوا شهر ونیزه در ایتالیا ره بیوینه، یا دلشان ماخوا اونجانه زندگی کنن، ولی بیشتر کسائی که ونیز کار مکنن، اونجانه زندگی نیموکنن، اکثراً در شهر مستره خانه دارن که فقط 10 دقیقه را بیشتر نیس.

تا زمانی که هوا خوبه اونجانه بهشته ولی وختی هوا خرابه وباران ماران میایه، یی وار میوینی تمام شهره آب ورمیداره، دیروز بازم یی چینین وضعی پیش آمده بود و سطح آب دریا 165 سانتی متر آمده بود بالا ، که تمام ونیزه آب ویلان ورداشته بود، البته اونا عادت دارن، ولی حالا شما فکر کنینان هِمِدانه آب ورداره و میان بازار و دکان موکانا یی متر آب باشه، تکلیف قالیا شیه؟ حالا فعلا ئی عسکاره بپاینان



 

12/02/2008 23:10:24
سومین بمب اتم دنیا 2008-12-03-23-29-25
اتهام یی کُنه سرواز آمریکائی؛ آمریکا سومین بمب اتمشه زد

گزارش اتهام یی کُنه سروز آمریکائی که در عملیات "دزرت استروم " در عراق شرکت کرده و دولت آمریکاره متهم کرده که در یی منطقه یِ عراق بین بصره و مرز ایران یی بمب اتم نفوذی به قدرت 5 کیلو تن استفاده کرده

بری کنترل ئی اظهار نامه راینیوز 24 کانال تلویزیونی ماهوار اي ایتالیائی، ئی در اُ در زد تا بینه در جنگ اول بین عراق و آمریکا در منطقه یی زلزله ای شنیده شده یا نه. بعد از جستجو در اینترنت تمام مدارک بایگاني " مرکز بین المللی زلزله شناسی" بلاخره موفق به پیدا کردن مدارکی شد که در نقطه ای که سروازه گفته دروس روز آخر جنگ یی زلزله ای بقدرت 5 کیلوتُن ضبط شده
حالا وا ئی نشانه لازم به یی سری تحقیقات هَس که گروه راینیوز 24 داره دنبال موکنه و ماخوا روزنامه نگاراي کشوراي دیه ره درش شریک کنه و همچینین مراکز زلزله شناسي که ئی زلزله ره ضبط کردن و بعداً ازشان اطلاعات بیشتری در زمینه یِ امواج زلزله خواهیم گرفت و سازماني بین المللی که زیر کنترل گرفتن اتمه
گروه خبری ما تصمیم گرفت به بخش ئی مصاحبه ها که در ویدئو میوینینان بریکه در بصره شرایط مردم و شیوع بیماری سرطان به حد غیر قابل کنترل رسیده و مسئول غده شناسی (اونکولوژیک) بیمارستان بصره دکتر جواد ال علی اعلام کرده که مرگ سرطانی که در سال 1989 32 نفر بوده (ینی قبل اُ جنگ) و در سال 2002 به بیشتر اَ 600 نفر رسیده
البته ارتش آمریکا بر ئی عقیدس که اتهام ئی سروازه بی دلیله و در عراق فقط اَ اسلحه هاي قانونی استفاده شده

بچقان

Maurizio Torrealta
12/03/2008 22:24:56
یی روزنامه اسرائیلی نوشته که اسرائیل داره خودشه آماده موکنه بری بمباران ایران حتی بدون اجازه آمریکا 2008-12-04-23-17-48
روزنامه یِ جروزالم پست هفته یِ پیش نوشته که رئیس برنامه یِ اتمی ایران محمد رضا آقازاده تأیید کرده که جمهوري اسلامي ایران بیشتر اَ پنج هزار سانتریفوژ (گریز از مرکز تفکیکی) داره که در حال حاظر در مرکز اتمي نطنز در فعالیتن و ایران به کار غنی سازي اورانیومش ادامه میده
جروزالم پست ادامه میده؛ اینم یکی اَ دلایلیه که نیروهاي امنیتی اسرائیل دارن یی برنامه ای تنظیم موکنن که بدون همکاری آمریکا به ایران حمله کنن، و میگه که اسرائیل ترجیح میده ئی حمله ره وا آمریکا هماهنگ کنه ولی مسئولاي دم دسگاي دفاعی گفتن که اسرائیل داره خودشه بری چند نوع مختلف حمله آماده موکنه
اُجو که مسئولاي اسرائیلی میگن ، حمله به ایران بدون هماهنگی وا آمریکا که کنترل هواي عراق دسشه کار راحتی نیس ولی غیر ممکنم نیس و یکی از ئی رئیسا میگه که در یی چینین حمله ای ریسک خیلی زیادی داریمان. ئی روزنامه ادامه میده که ؛ اخیراً در اخباراي مختلف اسرائیل میگن که رئیس جمهور آمریکا جورج بوش اجازه یِ حمله به ایرانه نداده و همچنین یی مقاله یِ روزنامه یِ گووُآردین انگلیسه یاد آوری موکنه که درش نوشته شده بود که رهبر اسرائیل اهود اُلمرت ماه مه یِ گذشته اَ آمریکا اجازه یِ حمله به ایرانه خواسته بود که آمریکا جوابشه رد کرده بود
روزنامه یِ اُورشلیم یاد اَ یی خِوری موکنه که در دِفنس نیوز قید شده که راجبه اسلحه دادن آمریکا به اسرائیله، مخصوصاً یی سیستُم رادار که جهت دفاع موشکی به اسرائیل داده، رو ئی مسئله روزنامه یِ تایم یی چیزائی نوشته و میگه که آمریکائیا ماخوان وا ئی رادارا هواي اسرائیله کنترل کنن که یی وار اسرائیل بی خِوری به ایران حمله نکنه


12/04/2008 22:56:34
مراسم حج امسال 2008-12-05-12-55-46

هر ساله دو مِلیون مسلمان اَ تمام دنیا بری انجام مراسم حج واجب به مکه میرن، مسلماً هر مسلمان واقعی آرزوشه که در زندگیش لااقل یی وارم که شده به مکه بره، متاسفانه خیلی آدما فقط اَ پی کسب اسم حاجی هَسن، و محتواي واقعی ئی زیارت مهم براشان مفهومی نداره، ینی یارو نزول خوره میره مکه و میا بازم کارشه موکنه، یی نفر کلا ورداره اونم هموجور، اُ وخت میشنفی که میگه ؛ به اُ مکه ای رفتم اوجور و اجور، آخه مکه زد کمرت، اَ جات وخنی زادی، پچا دروغ میگی؟، البته خوشبختانه درصد ئی نابسم اله ها کمه، ولی اُوجو که میگن، اونائی که واقعاً اعتقاد دارن، آدمه خیلی آرامش میده
خدا بیامرز بووآی مارم چل سال پیش مشرف شده بود، البته بازم تکرارش کرد، ولی دفه یِ اول که رفت، مکه اُجو نبود که وا مدارس و ادارات برن، تعداد مکه رو خیلی کم بود، مکه اُجو برج و ساختمان نداشت، بری حجاج چادر میزدن، گوآ الان امکانات خیلی بیشتر شده، البته میگن عربا عوض نشدن و بعضی وختا رابطه شان وا ایرانیا خوب نیس، ولی مکه که اِنه یِ اونا نیسش که، مکه متعلق به تمام مسلماناي دنیاس، حالا ماخوا شیعه باشه یا سنی. یادم میا وختی بووآی خدابیامرزم می آمد یی کرور آدم رفتیمان کوریجان پیشوازش، اُ وخت اَ خیاوان شورین شرو کردن قربانی کشتن تا در خانمان، مارم یی هفته تمام مدرسه نرفتیمان. بالاخره مه فکر موکنم قدیما بیشتر ارزش مکه بری مردم آشکار بود تا الآن که بچه مدرسه هاره میورن، فقط امیدوارم که ئی جوان موانا لیاقت حفظ اُ مکه ای رفتن داشته باشن
جهت دیدن عسکاي امسال

بچقان

12/05/2008 12:30:27
آزمایش موشک آمریکائی بر علیه موشکاي ایران و کره 2008-12-05-23-52-26
2008_07_iran_missile_missili

آمریکا یی آزمایش موشکی ضد موشک ، وا موفقیقت انجام داد، در اصل ئی موشکا جوری ساخته شدن که در حمله یِ موشکی ایران و یا کره شمالی میدانن موشکاره میان هوا بزنن

ئی موشک ضد موشک بصورت آزمایشی اَ پایگاي آمریکائی در واندن برگ در کالیفرنیا اشانده شد و موشک هدفش اَ جزیره یِ کودیک در آلاسکا پریده بود. ئی آزمایش هشتمین آزمایش موفق، بین 13 دا بوده که اَ سال 1999 تا حالا آمریکا انجام داده ، و یی رقمی حدود صد میلیارد دلار تا حالا خرج کرده

شرکت بوئینگ آمریکا یی سیستومی را اندازی کرده و یی موشکائی ساخته که درست علیه موشکاي تهران و پیونگ یانگ کره ای که کلاهک شیمیائی یا اتمی داشته باشن عمل موکنه، در ئی آزمایش رابطه یِ بین فاصله و زمان پرتاب بین دو تا موشکم محاسبه شده بود، ینی موشک دشمنشان نیم ساعت زودتر اشانده شده بود

راینیوز 24
12/05/2008 23:17:32
برج میلاد افتتاح شد 2008-12-06-16-46-11



اشنفتم که برج میلاد تهران تکمیل شده، و حرف اَ مجلس افتتاحیشه، ایشالام که مِوارکه، یاد چل سال پیشا افتادم که میدان آزادی دُروس شد که او وختا بشش موگفتن شهیاد(یادگاری شا بود)، ولی زمانی که را اِفتاد انتقادات بجاي مردم پشت سرش بود، و موگفتن که ما در مملکت مدرسه و بیمارستان نداریمان، داهاتامان آب برق ندارن ، شما ماخواینان به خارجیا شی نشان بدینان؟ البته اُ زمان راس موگفتن یارو میدیدی مثلاً اَ داهات کیشین میان برف و سرما تا بچه یِ مریضشه میرساند دکتر، بچه هه میان را میمرد اُوخت بری ما یادگاری میساختن؟، یادم میا خیلی اَ مردم زمسّان ذغال نداشتن خودشانِ گرم کنن. چند تائی همکلاس داشتم که یی جفت کفش پلاستیکی بری عیدشان اَ اول خیاوان اکباتان میخریدن چار تِمن و پنج قِران و زمسان و تاوسان پاشان بود تاوسان پاشان می پخت و زمسان انگوشتشان اَ سرما سیا میشد، اما پولاي نفت میشد شهیاد، ولی الحمدواله دیه اُجور نیسش، مردم همه وضعشان خوب شده، قیمت خانه در تِهران اَ پاریس و رُم گرانتر شده، خوب حالا یی برجیم بسازیمان شی میشه؟ یقین پول زیاد داریمان، آره ما اینیمان!، تا چشم اونائی که ندارن و نیمیدانن بیوینن کور، دِندشانم تازه نَرم، هر چند نظِر شخصي مهَ اینه که اجاي برج بهتر بود در تِهران مثلاً یی مرکز تحقیقاتی پزشکی را اندازی میکردن که بشه یکی اَ بزرگترین مراکز تحقیقاتي دنیا، که همه دکترا اَ تمام دنیا بیاین ایران چیز یادبیگیرن، تا مخصوصاً در ئی شرایط بدبینی که در دنیا نسبت به اسلام را انداختن نشان میدادیمان که در اسلام قبل اَ هر تجملاتی به ملت فکر موکنن



جهت تور برج؛

بچقان










حالا وا برجاي دنیارم مقایسه شد، در مَنا که بشه شی؟ به مردم شی میرسه؟




12/06/2008 16:19:58
غریبه 2008-12-07-11-49-33






یی زمان رسم بود که مردم بچاشانه بری درس خواندن بفرسن خارج، دو جور آدم میرفتن خارج، یی گروه اونائی بودن که خیلی درس خوان بود، که معمولا بری تخصص میرفتن، یکی دیه گروه کسائی بود که ایران براشان جا نبود (البته در ایران نسبت به تعداد جوانا دانشگا کم داشتیمان)، ئی گروه که مارم ماشام اله اکبر جزشان بودیمان هدفش خوش گذرانی و گرفتن یی مدرکی اَ خارج بود

در دهه یِ آخر قبل اَ انقلاب تعداد خارج برو زیاد شده بود تا زد و انقلاب شد، و بعدش بیشتر جوانائی که خارج بودن بدلیل نداشتن پولبری ادامه یِ تحصیل مجبور به کار شدن و تقریباً بیشترشان یواش یواش بری خودشان خانه زندگی دُروس کردن و ماندگار خارج شدن، در هر کشوری شرایط دانشجوا فرق داشت؛ یی جور کشور داریمان مثد آمریکا و انگلیس و تا حدی فرانسه ، اینا کشورائی هسن که سابقه یِ مهاجرت به ئی کشورا زیاده و یی سِری دیه کشور داریمان که بعد اَ انقلاب مهاجرت ایرانیا به اونجانه زیاد شده مثدِ؛ کانادا و سوئد. در کشوراي آمریکا و انگلیس و کانادا، مهاجراي کشورا معمولا فقط بین خودشان رفت و آمد دارن، و گروه دُروس موکنن و انجمن تشکیل میدن، ینی مثلاَ در آمریکا بری هر عید میدی و جشنی همه ایرانیا دور هم جم میشن و مراسماشانه انجام میدن، و دقیقاً زندگی وآداب و رسوم ایرانه دارن ولی در کشوراي کوچوکتر مثد ایتالیا که قبل اَ انقلاب تعداد ایرانیای مقیم اونجانه انگوشت شمار بودن و سابقه یِ مهاجرت نبود شرایط فرق داشت، نا گفته نمانه که در دانشگاي زوان شهر پروجا که همه اولش بری زوان اونجانه میرن ، مثلا سال آخر قبل انقلاب تعداد ایرانیائی که اسم نوشته بودن در یک سال به 100 نفرم نیمیرسید ولی سال بعد انقلاب فقط در ترم سه ماهه ِ اولش بیشتر اَ 500 تا ایرانی اسم نوشته بودن و بچا شوخی میکردن و موگفتن ؛ هرکی یی دانه مسلسل ژ 3 فروخته آمده ایتالیا!. و میشه گفت که بعد تقریباً همه شان مقیم ایتالیا شدن و برخلاف کشوراي دیه که همه وا خانواده میرفتن و همه جور آدم میانشان بود ینی پیر، جوان، تحصیل کرده، کارگر و غیره و غیره، در ایتالیا فقط دانشجو بودن و سندشان اَ 18 سال تا 22 سال بود ینی الآن همه شان دِورو ور 50 سال دارن و خیلیاشان اُ موقه ها مجبور به گرفتن زن ایتالیائی شدن، حالا یا بریکه وخت عروسیشان رسیده بود یا بریکه اَ ایتالیا نندازنشان درَ. سالاي اول انقلاب هرکی درس ماخواند اجازه اقامت داشت ولی هر کی نیماخواند مینداختنش در و ئی مسئله باعث شد که کلُی اَ بچا وا دختراي ایتالیائی ازدواج کردن و اکثر ئی دخترا اَ مناطق جنوبی ایتالیا می آمدن که خوشانم در دانشگاهاي مرکزی و شمالی غریبه بودن، متاشفانه در سالاي اخیر خیلی از ئی عروسیا به طلاق کشیده شد. ولی مسئله ای که هَس چون رشد فکری تمام ئی دانشجواي ایرانی در ئی کشور بوده و هیچگونه رابطه ای بطور مستقیم وا ایران و ایرانی نداشتن و اشخاص سند بالا وا فرهنگ ایرانی میانشان نبوده خواه ناخواه همه یِ ایرانیاي مقیم در ایتالیا در فرهنگ ایتالیا حل شدن و فقط تنها موقعیتی که اَ ایران یاد موکنن جشن نوروز خودمانه، یاگینه به کلیه یِ جشنا و سنتاي ایتالیائی آشنائی داشته و عادت کرده و اجراشان موکنن

خود منم جزء ئی گروه ایرانیا هَسم ولی تنها دلخوشیم اینه که بچام به زوان خودمان آشنائی دارن و فارسی حرف زدنشان فقط به گویش خودمانه، اونم شاید بری اینه که نِنه شان بچه یِ هِمِدانه، ولی چیزی که منه زجر میده که در ئی کشور اِگه یی ایرانی بیمیره تکلیفش شیه؟، کوجانه و چجوری ماخوان خاکش کنن؟، مراسم عزاداریه براش چه کسی و کوجانه ماخوا بیگیره؟، فقط در شهر رُم یکی اَ قشنگترین مچداي دنیاره ساختن ولی بقیه یِ شهرا شی؟ البته ئی یکی اَ مشگلاي ایرانیا در ایتالیاس ولی مسئله یِ مهمتر اینه که بچاي ایرانی که اینجانه به دنیا آمده نود درصدشان فارسی بلد نیسن و مطمئناً بعد اَ مرگ پدر ومادراشان بغیر اَ اسم و یا اسم فامیل چیزی اَ ایرانی بودن براشان نیمیمانه

خود ایرانیاي ایتالیا که ما باشیمان هر چیزی که اَ ایران و فرهنگ و آداب و رسوم ایرانی داشتیم یادمانه، ولی مربوط میشه به سی سال پیش و به بیشتر عادات و طرز فکر ایرانی امروزی برامان غریبَس. مثلاً دیشب یکی اَ رفیقای خوبمان اَ آمریکا اسم یی سایتیه فرساده بود که میشد ازش فیلم ایرانی خالی کنی و به ما پیشنهاد داد که فیلم دایره زنگیه بپایمان و مارم پایدیمان، فیلم جالبی بود هرچند کارگردانیش جوری بود که از بس دوربین تکان موخورد که آدم سرگیجه میگرفت. ولی بحث ئی نبود معمولا در یی فیلمی از زندگی عادی مردم اُ محل و کشور صحبت میشه، و نسبت به چیزائی که مه اَ مردم زمان خودُم یادمه زندگی امروزی هیچ رابطه ای وا اُ زمان نداره دیه و ئی فیلمه اثر ناجوری روی مهَ داشت، به چند دلیل، البته ما شهرستانی بودیمان و کم محدویتائی نداشتیمان ، ولی بازم او جو دیه شورشه اینا در اوُودن، دیه احترام محترام بری همدیگر نیس، دخترا هرچند حجاب دارن ولی روشان خیلی زیاد شده و زدن رو دسِ پسرا، مردم کارشان شده تظاهر و هر کاری موکنن فقط بری تظاهره و نشان دادن به دیگرانه ، ینی اِگه یی نفر موَمنه فقط بری اینه که دیگران اوجو فکر کنن و در اصل اَ گَبر کافر ترتره، مردم دو رو شدن و نسبت به همدیگر رو راس نیسن. موضوع اینه که اگه تمام ئی خصوصیاتِ خوبه اَ یی ملتی بیگیری هویت خودشه اَ میده و یواش یواش اُ جامعه نابود میشه.

کسائی که مثد ماها در کشوری مثد ایتالیا بزرگ شدن، بدلیل ریشه یِ فرهنگی هیچوخت صد در صد ایتالیائی نیمیشن ولی ایرانیم نیسن و هرچی اَ مردم ایران یادشانه اُ چیزائین که مربوط میشن به سی چل سال پیش، بدبختی اینجاس که اگه اینا برن ایران احساس غریبگی موکنن، و در دنیا و زندگی هیچ چیزی بدتر اَز او نیسش که آدم در خانه و زادگاه خودش احساس غریبگی بکنه


12/07/2008 11:49:00
افتخار ایران 2008-12-08-11-48-32

یی وار دو سه سال پیش یکی اَ رفیقامان که اروپا زندگی موکنه رفته بود ایران ، وختی برگشت یی داستان جالبی برام تعریف کرد که الآنم که یادُم میا خودِوم مثد چلا میزنم زیر خنده، جریان ازئی قرار بوده که یی کشاورزی نیمیدانم شمال یا کوجا؟ یی تیکه زمین داشته که افتاده میان ساختمان سازی، میان بشش دو و نیم میلیارد تِمن پول میدن، اینم پوله ره میله بانگ و بری خودشو زنش یی مکه ای میخره (آخه ئی دِوره زمانه حاجی شدنم باید بخری) ، خلاصه میره مکه و برمیگرده و دوسه وار شابدوالعظیم و قم و مشَد و خانه مانه شه رنگ موکنه و گوآ بیست سی مِلیون تمن براش خرج ورمیداره. مِگه ئی بد بخت چقدر خرج زندگیش میشده؟، یی سال میگذره و میره بانگ میوینه چند صد مِلیون تمن پول رو پولش رفته، ناراحت میشه و در میایه دَر و میره یی بنگاي ماشین فروشی در تِهران، که ئی بنگائیه میشه برادر رفیق ما و میگه آقا ماشین کله اسبی دارینان؟، اونم یی لبخندی میزنه و میگه ؛ بله چطور مَگه؟، میگه هیچی والا مه هفتاشه ماخوام، اینم سِره وضع یارو ره میپا و میگه؛ برادر مِگه پولشه داری؟، اینم نامردی نیموکنه و یی گونی پول میریزه رومیزش و میگه بشمار و هرچی ماخوای وردار!، اینم خجالت زده میشموره و یی رسیدی بشش میده و میگه برو سه چار روز دیه بیا، فقط به مهَ بگو چه رنگی ماخواي؟، یی ذره فکر موکنه و میگه؛ سبز. سه چار روز دیه یارو میا و میگه؛ ماشینام شی شد؟، بنگائیه میگه حاظرن، اینم سند و کلیداش، یارو میگه؛ مه که بلد نیسم !، اینم میگه په بری شی خریدی؟، میگه؛ والا مه پنج تا بچه دارم ، بنگائیه میگه خوب ، پچا هفتا خریدی؟، میگه یکی بری خودوم و یکی بری ننه یِ بچام، پنج تاشم بری بچه مچا، بنگائیه میگه خوب بگو اونائی که بلدن بیان بورَن، میگه؛ والا ما هیچکداممان رانندگی بلد نیسیمان ، فقط دوتا پسر بزرگام به ترکتور بردن خبرَن، بنگائیه میگه خوب پچا ماشین خریدی؟ میگه؛ والا نیمیدانم پولامه شی کنم، ماخوام به صنعت کشور کمک کنم

آدم وختی ایناره میشنفه نیمیدانه شی بگه، ولی اِگه ئی جریانِ در تابناک باخوانینان متوجه میشین که اُوجور پول جُستن اوجورم خرج میشه

بچقان






12/08/2008 11:20:59
ماشین جدید فِراری مدل :کالیفرنیا 2008-12-08-15-53-01
کارخانه یِ ماشین سازي فِراري که مرکزش شهر مودِنا در ایتالیاس یی ماشینی ساخته که در دنیا همه حسرتشه موخورن، در اصل یی ماشین کوپه ـ کابیرولت پر قدرتیه که در 3،7 ثانیه اَ صفر تا 100 کیلومتر می رسه، کوپه به اصطلاح به ماشیناي دو در اسپرت میگن و کابیرولت ینی ماشین رو واز. معمولا ماشین کابیرولت اونه که طاقشان یا پارچه ایه که بشش سافت تاپ میگن و یا جنسش یلاستیک یا فلزه که بشش هارد تاپ میگن، و ئی طاقا وختی واز میشن مثد آکاردئون جم میشن عقب ماشین ولی کوپه ـ کابیرو ماشینیه که یی طاق محکمی داره که در 15 ثانیه میان صندوق عقبش قایم میشه

طراحي ئی ماشینه وا شرکت طاحي پینین فارینا بوده که اَ سال 1930 در شهر تورینو بهترین ماشیناي اسپرته طراحی کرده، ولی اَ نِظر فنی خیلی جالبه، شاسیش اَ آلمینیوم درُوس شده و موتورش برعکس 90 در صد فراریا جلو قرار گرفته و دیفرنسیالش عقبه که 53% وزنشه میندازه عقب ماشین، طولش 4 متر و 56 سانتی متره و عرضش 1 متر و نود سانته، موتورش که 8 سیلندر خورجینیه و 4300 حجمشه، 465 اسب قدرتشه در 7500 دور در دقیقه.وا 13 لیتر بنزین 100 کیلوکتر را میره، یی گیبربکس 7 دنده داره که اَ ماشیناي فرمولا 1 میا که هم اتوماتیکه و هم بصورت پی در پی کار موکنه و دسه دندهاش مثد دو تا قاشق پشت فرمانش قرار گرفته و اِگه تخته گاز بری سرعتش به 310 کیلومتر میرسه، کمکاش سیسُتم مولتی لینکه و ترمزش ساخت کارخانه یِ برمبو در شهر برگامو ایتالیاس که بهترین و قوی ترین سیستم ترمز بری ماشیناي مساوقه ای دنیا می سازه و دیسک ترمزش کربوسرامیکه بریکه هم داغ نیموکنه و هم سابیده نیمیشه



















12/08/2008 15:42:22
دعا در کلیساي آمریکا بری نجات ماشیناشان 2008-12-09-13-37-13









آمریکائیاي شهر دیترویت پایتخت ماشین سازي آمریکا، منتظر یی معجزن که دولت جدید آمریکا به کارخانه هاي ماشین سازی کمک کنه که ماشیناي اس یو وی " اسپرت یوتیلیتی ویکل" یا بقول خودمان جیپ میپ از رده خارج نشن، به ئی منظور در کلیساي بزرگ گریتر گراس روز یی شمه سه تا ازئی ماشیناره بردن میان کلیسا و براشان دعا خواندن


"We're gonna make it"


ینی موفق میشیمان، ئی دعائی که ماخواندن و چپ میزدن


کشیش پروتستان ئی کلیسا چارلز الیس اَ خدا خواست که شهرونداي دیترویده کمک کنه که از ئی گرفتاری نجات پیدا کنن.


روز یی شمه ده ها نفر اَ مسئولاي سه تا کارخانه یِ ماشین سازی آمریکا آمده بودن، از جمله، جنرال هولیفیلد، معاون کل یکی اَ سندیکاهاي کارگرا و گفت ؛ ما همه کاری که ممکن بود بکنیمان کردیمان ، حالا دیه نوبت خداس









12/09/2008 13:35:12
از اُ سگ سرماهاي هِمِدان 2008-12-11-11-02-29
امروز صحبی داشتم اَ خانه میآمدم در که پسرمه بورم مدرسه و خودمم برم پی روزی، راسش هوا سرد بود و یی ذره ای چایدَم ، یی دفه رفتم میان فکر هِمِدان و بچگی، چینین غرق فکر بودم که حتی چراغ قرمز سِره چارا سبز شده بود مهَ اصلا نفمیده بودم، فقط اشنفتم که ماشیناي پشت سِرُم بوق بوق موکنن و گوا چندتائیشان که خیلی عجله داشتن و وا درو دیوار دعوا داشتن ، یی اظهار محبتی ام به خوار مادرمان کردن، بگذریم، یادم آمد که صحب زود وا صداي قُل و قُلِ سماور و رادیو که شیر خدا ماخواند اَ خواب بیدار میشدیم، یواشکی کَله مانه اَ زیر لاحاف کُرسی مث گربه گیجه در میوودیم و اول کاری که میکردیم اَ پنجره می پایدیمان دَر بینیم دنیا چه خَورّه؟، روي شیشه ها نقش درخترا وا یخ نقاشی شده بود، آقاي خدابیامرزُم موگفت وخی پسر برف آمده برو را برف میان حیاط وا کن، بچاي همساد برف رو بانشانم روفتن!، تو بازم خوابی؟، البته بنده خدا اینه موگفت که ما رو غیرت بیایمان وخیزمان و بچه نِنه بارنیایمان، یاگینه کسی بود که برفاي بانمانه بیریزه پاین. ما شانسی داشتیمان ئی بود که خلافه، مسترابمان میان ساختمان بود، البته مدل تابساّنی شم داشتیمان گوشه حیاط، ولی شیرش یخ میزد و غیر قابل استفاده بود،تازه اگر ام ئی جرأتِ داشتیمان که بریم، باسن زوان بسته در یی لحظه اَ سرما یخ میزد، اُ وخت بیا و دِروسش کن!، اکثر خاناي هِمِدان فقط یی دانه خلافه، مستراب داشتن اونم گوشه یِ حیاط و اولین کاری که صحب زود میکردن ئی بود که وا پارو یی راي آدم رو تا براش واز کنن

یادمه ، نِنه یِ خدابیامرزم، اولین کاری که میکرد موقه یِ نمازش ئی بود که چکمه ِ ماره وا یی جفت جوراب پشمی دسباف خانگی بیله زیر کرسی که تا موقه یِ رفتن مدرسه گرم بشه، مارم خلاصه به فلاکت اَ خواب وخمیزادیمان، هموجور که نشده بودیم زیر کُرسی یی چای شیرین و نُن و پندیری موخوردیمان و وخمیزادیمان پی کارمان، آقاي خدابیامرز موگفت؛ پسر برو یی آبی بزن سِرو صورتت تمیز بشه، میدانی که تو وختی خوابی موشا میان میشاشن رو صورتت، وخی بدو، مارم می رفتیم دروغی یی پشگه ای آب میزدیمان صورتمان و تمام شد و رفت، اُ وخت جوراب پشمیه ره اَ زیر کُرسی در میودیمان و میپوشیدمان و زیر شلواریه ره میشتیمان میان جورابه و یی بولیز پشمی دسباف خانگی ام میپوشیدیمان تنمان رو بولیز زیریه، (آخه اَ دِسه سرما باید سه چارتا بولیز پشمی روهم روهم می پوشیدیمان)، رو اونارم یی کتی که یخه شه وا یلاستیک سفید دوخته بودیمان میپوشیدیم و یا علی. گفتم یخه یِ پلاستیک سفید شاید خیلیا ندانن اُ شیه؟، او وختا ما باید کت می پوشیدیمان مدرسه ،چه زمسان و چه تاوسان، قانون بود که روي کتا مان باید وا پارچه یِ سفید یی یخه ای بدوزن که همیشه تمیز باشه و کثیفیش زود دیده بشه، بسگی یخه یِ بچا قاتماقه داشت!، اُ وخت ننِه هاي بدبخت بریکه هر روز اوناره نشورن وا پلاستیک سفید دُروس میکردن که بری تمیز کردنش راحت باشه، فوقش یی اخت توفه له ئی مینداختن روش و وا گوشه یِ چادرشان تمیزش میکردن

جالب بود که اَ روز اول مدرسه اُ کته ره می پوشیدیمان تا روز آخر، حالا چند دفه زیر بغلش میدرید و می دوختیمش بمانه، مسئله یِ مهم زمسان بود که کاپشن ماپشن وجود نداشت، فقط زیر کته سه تا چارتا بولیز پشمی می پوشیدیمان، اُ وخت کته تنگِ تنگ می چسبید به جانمان، بری اُ بود که همش میدّرید، یی جیبش پُر بود می ز و نخود کیشمیج و یی جیبش دسمال چلم و دماغ و هموجور باف وای میساد

خلاصه بری مدرسه رفتن کتمانه می پوشیدیم و چکمه هه ره اَ زیر کرسی در میوودیم و میان ایوان می پوشیدیمان پامان، معمولا چون زیر چکمه جوراب پشمی می پوشیدیمان یکی دو شماره بزرگتر می خریدیم، یاگینه اصلا وا اُ جورابا پامان نیمی رفت!. چکمه هه اولش داغ داغ بود و مزّه میداد ولی تا پاته می یشتی میان حیاط یخ میکرد، پلاستیک بود دیه ویلان مانده هه!، فقط جورابه اجازه نیمیداد که زود حسش کنیم، تا می رسیدیمان سِره کوچه جورابه رم دیه افاقه نیمیکرد و انگوشتاي پامان میفتادن تلاتُم، حالا اِگه چکمه هه سولاخ نبود یی ذره دوام میوودیمان ولی دیه تا می رسیدیمان مدرسه، پامان میفتاد زوقه زوق، چینین بود که اگه دو سه ساعت هموجور می رفتیمان جلو، انگوشتامان سیا میشد، ولی خداخواهی میرسیدیمان مدرسه و یی ذره ئی گرم میشد. البته گرم کردن مدرسه خودش داستانی بود که یی وار دیه میگم، ولی منظورُم بچاي امروزیه که باید وا ماشین برن مدرسه، تازه اونم اگه باخاری ماشین خوب کار نکنه واوایلاس


12/11/2008 10:37:29
باخارو نفتی هِمدان کار 2008-12-11-12-25-30
اَ سرماي هِمدان نوشته بودم یاد باخارو نفتی دبیرستان ابن سینا افتادم، آخه جزء صنایع هِمِدان باخارو نفتیم بود که ما بعد اَ آفتابه بشش افتخار میکردیمان، در اصل یی بشگه مانندی بود که یی دری اَ پَلو یا اَ بالاش داشت، اَ پاینشم یی لوله یِ باریک بری ورود نفت میانش بود، یی پوت نفتم بیرونش بود و کاربراتور ماربراتور نداشت، فقط یی شیری داشت که نفت چیکه چیکه اَ میانش میرخت میان یی قیف مانندی و از اُ لوله باریکه میرفت میان باخارو بری سوخت، مثل همه یِ باخاروا لوله یِ دودم داشت. صحب اول وخت، فَراشّاي دبیرستان ابن سینا (اُ وختا که هنوز شوفاژ نبود)، باید تمام باخارواي کلاساره پرُ نفت میکردن، اُ روزائی که درس سخت داشتیمان یا تست بود، یکی اَ بچا، زودتر میرفت شیره نفتِ تا آخر واز میکرد تا میان باخارو دو سه انگوشت نفت جم بشه، با وجودیکه روشن بود شعله و حرارتش زیاد نیمیشد، فقط دود میکرد که اونم اَ لوله هه میکشید بالا، وختی دبیرمان می آمد، ما فقط چشممان به باخارو بود و خدا خدا میکردیمان که آتیش بیگیره، البته میان کلاس چند تا بچه ننه ام بودن که دلشان ماخواست به دبیره بگن، ولی جرأت نیمیکردن، یی نیم ساعتی که میگذشت، بخارو هه یواش یواش داغ میکرد. یادمه زمسان که میشد دوسه تا نیمکتِ کلاسه جابجا میکردن تا جاي باخارو بشه، که معمولاً وسط کلاس بود، اُ وخت دبیرا بریکه گرمشان بشه مینشدن پلوی باخارو، خلاصه میگفتم یی نیم ساعتی که میگذشت، اُ نفته که میانش بود، میفتاد جوشیدن و حرارت باخارو یی دفه میرفت بالا، و اگه شیرشم می بستی باز میانش پُر بود نفت!، یی دفه میدی دیوارهاي بخارو سرخ میشدن و گُووه گُُووِش در می آمد ، ولی اینم چیزی نبود، سه چار دقی قه بعدش یی دفه میترکید، درش میپرید بالا، لوله هاش میکندن و میفتادن زمین، دود تمام کلاسه ور میداشت و همه فِرار میان راهرو، ما رم که کارگرداناي جریان بودیمان زودتر کتاب متابمانه جم وجور کرده بودیمان و میزدیمان در و میرفتیمان سِره زمین بَسگت ،فوتوال بازی وا توپ کوچوگ

ئی داستان یی مدتی ادامه داشت و هر کلاسی که اُ روز امتحان سخت داشتن باخاروش آتیش میگرفت، تا یی روز ما امتحان ثُلث دوم داشتیمان، طبق معمول یکی اَ بچا که اَ همه زودتر می آمد، نفت باخارو ره زیاد کرده بود، مارم که خیالمان راحت بود که امتحان بهم موخوره شب قبلش رفتیمان سینما، فکر موکنم فیلم ده مرد خبیث بود، ئی رفیقمان که زود آمده بود نفته ره قِشنگ تا یی ربع ساعت واز هشته بود. اُ طفلک زودتر میآمد مدرسه بریکه خانه شان سرد بود، می آمد مدرسه خودشه گرم کنه و یی درسشم مورور کنه. چه سِرتانه درد بیارم، تا دبیرمان سوَالاره داد یی دفه باخارو ترکید، همه خوشحال و فِرار روبرو راهرو، ما داشتیمان تیم فوتواله مشخص میکردیمان که کیا بازی کنن که یی دفه فَراش مدرسه آمد و گفت بیاینان بالا که ماخوانتان، راسش اولش فکر کردیمان که گند کارمان دِرآمد و اشناخته شدیمان، ولی از اُ بدتر بود!، تمام پنجره هاره واز هشته بودن و وا سرماي 30 درجه زیر صفر ازومان امتحان گرفتن




12/11/2008 12:17:49
گفتار کوتاهي در باب تاريخچه زبان و گويش در ايران زمين 2008-12-11-22-59-49









گفتار کوتاهي در باب تاريخچه زبان و گويش در ايران زمين:



بسياري از زبان شناسان امروزه بر اين باورند که زبان فارسي داراي سه دوره کلي مي باشد که عبارت است از: 1) فارسي باستان يا زبان کهن هخامنشي


2) فارسي ميانه که شامل زبانهاي پهلوي اشکاني و پهلوي ساساني است ( ريشه فارسي دري نيز مربوط به دوران ساساني است)


3) زبان فارسي جديد که ادامه همان فارسي دري پس از اسلام مي باشد


اما مهمترين دوره که براي ما حائز اهميت مي باشد فارسي ميانه و يا پهلوي است چرا که زبان يا گويش همداني و به عبارتي کاملتر تمامي زبانها و گويشهايي که امروزه در گستره ايران فرهنگي بزرگ تکلم مي شود برگرفته از اين زبان مي باشد به همين منظور بهتر است که در ابتدا اشاره مختصري به اين زبان بنماييم


به گفته استاد فريدون جنيدي (زبان پهلوي , مادر زبانهاي مردمان ايران از کردستان , بلوچستان ,ديلم مازندران , گيلان , خوزستان , خراسان و پارت , آذربايجان و ماد , اراک و پارس , بلخ , سغد و خوارزم و سمرقند و کومش لرستان و بختياري سپاهان و کرمان و مکران وکوهستان و يزد است و مادران ايراني هر کدام در گوشه اي از اين مرز بيمرز بگونه اي فرزندان خويش را با نغمه هاي اين زبان پرورش مي دهند )


در باب زبان پهلوي بايد گفت :


« پهلو »به معناي کوهستان است و اولين مسکن آرياييان نيز د کوهستان ها بوده چرا که پيش از شش هزار سال پيش در کوهستان ها مي زيستند و پس از کشف قنات بود که توانستند در دشتهاي خشک آن زمان سکنا گزينند لذا پهلوي را به بياني ديگر به معني ايراني و آريائي مي شناسند از سوي ديگر گروهي از نويسندگان اين زبان را منسوب به منطقه پهله که شامل پنج منطقه آذربايجان , همدان , ماه نهاوند , ري و اصفهان مي دانند به عقيده برخي از ايران شناسان غربي پهلوي صورت ديگري از واژه پرتو يا همان پارتي يا اشکاني است که البته در دوران ساسانيان در دربار نيز به اين زبان تکلم ميکردند و به همين دليل اين زبان به فارسي درباري يا دري نيز معروف است


در ادامه اين نوشته به تفصيل اشاره خواهيم نمود که گويش همداني برگرفته از فارسي پهلوي و يکي از اصيل ترين نمونه هاي بازمانده از گويشهاي گذشته ايران زمين است


پيشينه همدان و تاثير آن بر گويش امروزي همدان


استان تاريخي همدان با بيش از۳ هزار سال تاريخ که به راستي شايسته لقب پايتخت فرهنگ و تمدن


مي باشد از دير باز داراي فرهنگ غني اي بوده که دگرگوني هاي اتفاق افتاده در اين منطقه غالبا تاثير چنداني بر فرهنگ عامه مردم آن نداشته است


منطقه همدان در دوران پيش از اسلام «ماد»، در دوران ميانه «ايالت جبال» (کوهستان)، و در دوره ي سلجوقي به بعد «عراق عجم» ناميده مي‌شده است.


نتيجه و برآيند همجواري با مناطق زاگرس و بين النهرين از يك طرف و مركز كويري و مسطح ايران از سوي ديگر، در طول تاريخ همدان را دستخوش تحولات مختلفي نموده که اين تحولات، همدان را که زماني پايتخت حكومت هاي پارسي قبل و بعد از اسلام بوده است، به يكي از مهد هاي تمدن ايران بدل ساخته است و گويش همداني به عنوان يكي از زيرمجموعه هاي زبان پارسي باستان ( در دوران هخامنشي ) , فارسي ميانه (در دوران اشکاني و ساساني ) و پهلوي به عنوان ابزار ارتباطي مردم اين منطقه از گذشته دور تاكنون از اين تاريخ پر تحول اثر گرفته است.


پرويز اذکايي در کتاب همدان نامه خود حدود مادستان را اين گونه عنوان كرده است ( ماد بزرگ از حدود ري و قزوين تا اصفهان و از آنجا تا كرمانشاه و از ماسبذان تا حدود زنجان و ماه نشان است كه امروز شامل آذربايجان، كردستان، لرستان، كرمانشاه و همدان مي باشد).


وي همدان را ميانگاه زبان فهلوي دانسته و آورده است: (ميان گاه طيف زباني فهلوي همانا مركز ايالت ماد، يابه قول طوسي سلماني بلاد فهله يا قهستان همدان است و اين شهر به مثابه چهار راه بزرگ غرب ايران زمين و نقش معدل بين لهجه ها را ايفا مي كند).


گويش همداني در گذر تاريخ


چنان که هايدگر، فيلسوف آلماني مي گويد: زبان خانه هستي است، بر اين مبنا ردپاي هويت تاريخي ساكنان دامنه هاي الوند را بايد در زبان و گويش آنان جست و جو كرد


گويش همداني به عنوان ميراث قرون و يكي از تجلي هاي زيبا در عرصه زبان و فرهنگ امروز تحت تأثير عوامل مختلف فرهنگي و اجتماعي روبه اضمحلال قرار گرفته است. و بايد گفت اين گويش تجلي تاريخ ديريني است كه شايد در دهه هاي آينده سخنوري نداشته باشد. اين گويش غني و زيبا اينك روزگار خوشي نمي گذراند و تحت تأثير تسلط زبان اداري دستخوش انحطاط شده است.


اين لهجه كه زماني ابزار ارتباط بياني همه فارسي زبانان همدان بوده است اينك بيشتر به عنوان لهجه سالمندان و تنها در برخي از محله ها و مناطق قديمي شنيده مي شود.


آثار و ردپاهايي از گويش ها و زبان هاي لري، كردي، عربي و تركي با لهجه مختلف در گويش همداني بازتاب يافته است و براين مبنا گويش همداني را مي توان حد وسط يا ميان گاه گويش هاي غرب، مركز، شمال غربي و جنوب غربي فلات ايران دانست.


به گفته زبان شناسان، ايرانيان باستان به ۵ زبان سخن مي گفته اند: دري، خوزي، سرياني، پارسي و پهلوي كه گويش همداني به دليل قدمت تاريخي آن به عنوان يادگاري زنده از برخي از آنها همچنان بر زبان مردم همدان جاري است که در مناطق شرقي بيشتر به فارسي دري و در مناطق غربي به پهلوي سخن مي گفته اند


پرويز اذكايي يكي از زبان شناسان در كتاب همدان نامه، گويش هاي فهلوي را به ۴ گروه تقسيم كرده و اظهار داشته است: از جمله گويش هاي فهلوي، آذري فهلوي است كه شامل شاخه شمال مادي ميانه است.


وي اضافه مي كند: دومين گويش، رازي يا راجي است كه در مناطقي همچون ري رواج داشته و حتي اشعاري باباطاهر را به اين گويش منسوب مي کنند.


گويش همداني يکي از گويش‌هاي فارسي است که در استان همدان واقع در منطقه غرب ايران صحبت


مي‌شود.


زبان مشترک مردم اين منطقه فهلوي مي باشد که بازمانده زبان پهلوي در گويش مردم اين منطقه است و آثار ادبي آن را (فهلويات) گفته‌اند، که شامل سروده‌ها يا ترانه هايي مي‌‌باشد. پهلوي اساساً گويشي است ويژه مردم مغرب و جنوب غربي ايران زمين، در مقابل گويش «دري» که ويژهٔ مردم مشرق و خراسان است. سبک ادبي مشهور به «سبک عراقي هم ‌ارز با سبک خراساني و در حقيقت همان سبک فهلوي و در حقيقت دنبالهٔ طبيعي آن مي باشد


چنان که شمس‌الدين محمدبن قيس رازي، آورده است:


«كافة اهل عراق را از عالم و عامي و شريف و وضيع به انشا و انشاد ابيات فهلوي مشعوف يافتم و به اصغا ‌و استماع ملحونان آن مولع ديدم. بل كي هيچ لحن لطيف و تأليف شريف از طرق اقوال عربي و اغزال دري و ترانه هاي معجز و داستانها، مهيج ، ‌اعطاف ايشان را چان در نمي‌جنبانيد و دل و طبع ايشان را چنان در اهتراز نمي‌آورد»


پس از اسلام تا پيدايش نخستين آثار منثور و منظوم فارسي دري (سده هاي ۴ و ۵ ق)، ادب خواص همدان نزديک به زبان عربي هم‌روند با ادب فهلوي بيان مي‌گرديد. اديبان همدان تا پايان سده ششم و يا به عبارتي تا هجوم مغول (۶۱۷ ق) و حتي پس از آن هم کم و بيش اشعار و ترانه‌هاي فهلوي، يعني به زبان کهن و بومي نياکان خويش سروده‌اند.


مهمترين ويژگي آواشناسي گويش همداني بطوركلي همان به كسر تلفظ كردن واژه‌هاست که مي تواند آن را متاثر از موارد مختلفي دانست از جمله اينکه به گفته‌ي آقاي فريدون بدره‌اي (معلول هماهنگي يافتن مصّوتهاست كه ازمباحث زبان شناسي امروزه است. اين عامل در همه‌ي زبان ها كم و بيش مؤثر است، بخصوص در زبان تركي، كه از ويژگيهاي آواشناسي و ساختمان زباني آن بشمار مي‌آيد. پس چون اين عنصر زباني گويش همدان چنانكه اشاره رفت تأثير فراوان داشته و مي توان گفت آن «ويژگي» آواشناسي گويش همداني خصوصيت ذاتي آن نبوده باشد، محتمل و ممكن است كه متأثر ازاين ويژگي زبان تركي باشد) البته برخي نيز آن را ناشي از تاثير فرهنگ يهودي مي دانند.


موارد تاثير گذار بر گويش همداني


1 ) از سده‌هاي پنجم و ششم که مصادف است با دوران تسلط ترکان بر برخي ولايات ايران واژه‌هايي از زبان ترکي نيز در گويش شهري و روستايي همدان وارد گشته، و بايد گفت که زبان روستانشينان اين منطقه غالبا ترکي است. ورود اين عناصر عموماً نتيجه تسلط فزاينده ترکان در ايران زمين از سده ۵ و ۶ خصوصا تسلط سياسي و اجتماعي ترکان سلجوقي بر عراق عجم مي باشد که در نزديک به يک قرن (سده۶) همدان پايتخت و توابع آن هر يک در اختيار يکي از سرکردگان سلجوقي و جولانگاه‌هاي نظامي آنان بر يکديگر بوده از سوي ديگر در گذشته زبان بازاريان اين منطقه بيشتر ترکي بوده و امروزه نيز در بخشهاي مرکزي شهر با اين زبان آشنايي دارند


2 ) وجود و رسوخ عنصر يهودي نيز در گويش و لهجه همداني مشاهده مي گردد چنان که مشهور است اين قوم درنگهداري آداب و سنن خود سعي بسياري داشته و گويا درمورد زبان محلي نيز که بدان تکلم مي کرده اند بي تأثير نبوده خصو صا آن که جريان‌هاي اقتصادي و معاملات تجاري اغلب در اين منطقه توسط آنان صورت مي‌‌گرفته است. چنان که مهم‌ترين (راستا بازار) کنوني شهر و يکي دو محله ديگر به نام آنان موسوم بوده است براي نمونه ،يكي از مهم‌ترين ويژگي هاي آواشناسي گويش همدان در حال حاضر به كسر كردن هنگام تلفظ واژه‌ها وتغييرات حاصل از آن است. اين وضع سابقا در لهجه يهوديان همدان عموميت داشته و به اعتقاد بسياري از محققين گويش مردم همدان و زبان كليميان همدان زبان «فهلوي»بود در اين زبان هنگام تلفظ واژه ها يا كلمات به آنها كسره مي داده اند و كليميان به اين زبان اصولا زبان «راجي» ميگفته اند و اين زبان هنوز در برخـي خانواده هاي كليمي تكلم ميگردد اطلاعاتي در مورد تاريخچه بوجود آمدن اين زبان در دست نيست ولي عده اي بر اين عقيده اند كه اين زبان در زمان مغولها بوجود آمده است ولي با توجه به شباهتي كه اين زبان با زبان هموطنان زرتشتي دارد گمان ميرود كه تاريخچه اين زبان به زمان ورود يهوديان به ايران باز گردد. برخي نيز معتقدند كه علت پيدايش و ابداع اين امکان گفتگوي خصوصي بين دو يا چند نفر بوده و نميخواستند كه كسي متوجه گفتگوي بين آنها گردد


3 ) پس از حمله اعراب نيز برخي از واژه هاي عربي وارد آن شده است


12/11/2008 22:55:26
شهردار همدان استعفا داد 2008-12-12-17-54-39 نسخه چاپي ارسال به دوستان

پس از يك سال و در آستانه زمستان
شهردار همدان استعفا داد

خبرگزاري فارس: حسين عليقلي‌زاده پس از يك سال تصدي شهرداري همدان و در آستانه فرا رسيدن فصل سرما در همدان استعفا داد.




به گزارش خبرگزاري فارس از همدان، شب گذشته شوراي شهر همدان با استعفاي شهردار همدان موافقت كرد و سيدمسعود عسگريان را با شش رأي از 9 رأي به عنوان شهردار همدان انتخاب كرد و تا زمان تأييد حكم از سوي وزارت كشور، سيدمصطفي رسولي به عنوان سرپرست شهرداري منصوب شد.
بدين ترتيب در شرايطي كه كم‌كم همدان فصل سرما را احساس مي‌كند و لزوم آمادگي بيشتر شهرداري در اين برهه به شدت احساس مي‌شود كرسي شهرداري به سرپرست واگذار شد تا همه منتظر تأييد حكم شهردار جديد باشند.
سال گذشته نيز همدان با انتخاب شوراي شهر، شش ماه بدون شهردار و با سرپرستي اداره شد و در نهايت در ابتداي آبان عليقلي‌زاده به سمت شهردار همدان انتخاب شد تا در آغاز راه با بارش برف شديد همدان كه تاكنون با آن مواجه نشده بود، با مشكلات متعددي كه ناشي از انتصاب مديراني غير بومي و نا آشنا با شرايط اقليمي همدان در سمت‌هايي مهم نظير مديريت خدمات شهري بود، مواجه شود و بدين ترتيب در ابتداي راه با كوچه‌هاي برف گرفته و خيابان‌هاي يخ زده همدان مستأصل ماند.
آغاز به كار فعاليت شهردار همدان تاكنون با انتقادهاي پي‌درپي از سوي مطبوعات، رسانه‌ها و مسئولان متعددي مواجه شده است كه از جمله آنها موضوع پروازي بودن شهردار و مديران وي، انتصابات وي و مديريت شهري و... بود كه يكي از آنها انتقاد شديدالحن حاجي‌بابايي نماينده مردم همدان در مجلس شوراي اسلامي در سخنراني پيش از خطبه‌هاي نماز جمعه روز قدس همدان بود كه در خصوص كم كاري ساخت و سازهاي شهرداري از جمله تعلل در ساخت پل‌هاي زيرگذر از شهردار همدان سخن گفت.
در همين خصوص رئيس شوراي شهر همدان در گفتگو با خبرنگار فارس در همدان در خصوص علت استعفاي شهردار همدان گفت: به دنبال مشكلاتي كه عليقلي‌زاده در همدان داشت و با توجه به اينكه خانواده وي حاضر به زندگي در شهر همدان نشدند، همچنين مشكلاتي كه در طول يك سال گذشته به دليل جا‌به‌جايي برخي مديران در شهرداري براي شهردار پيش آمد، وي استعفاي خود را تقديم شوراي شهر كرد.
سيداحمد حسني‌حلم خاطرنشان كرد: عدم همراهي و همكاري بعضي از افراد در شهرداري و مخالفت شوراي شهر با برخي از پيشنهادهايي كه شهردار به شورا ارائه مي‌داد كه البته اين مخالفت‌ها قانوني هم بود، منجر به استعفاي عليقلي‌زاده و باز كردن راه براي انتخاب شهردار بعدي شد.
وي در خصوص همكاري نكردن برخي مديران در شهرداري و جا‌به‌جا شدن آنها توسط شهردار نيز گفت: من اسم باند‌بازي را روي اين عمل نمي‌گذارم، بلكه معتقدم از اختيارات هر مديري است كه نيروهايي را كه با وي همسو و همراه نباشند جا‌به‌جا كند كه اين امر نه تنها در شهرداري بلكه در همه ارگان‌ها اتفاق مي‌افتد.
رئيس شوراي شهر همدان افزود: اما با پيش آمدن موضوع جا‌به‌جايي‌ها ممكن است كه گاهي مقاومت‌هايي نيز در بدنه آن نهاد مربوطه در مقابل مدير و رئيس به وجود آيد كه تلاش و همراهي بيشتري را براي حمايت از آن مدير براي ارائه خدمات مي‌طلبد.
وي همچنين با اشاره به اينكه شهردار مستعفي يك سري برنامه‌هاي زيرساختي را در دستور كار داشت، افزود: عليقلي‌زاده اجراي برخي از اين برنامه‌ها را نيز آغاز كرده بود و معتقد هستم كه وي تلاش خود را كرد و انتظار شوراي شهر اين بود كه شهردار سابق زمان بيشتري را براي انجام امور مختلف صرف كند و مشكلات كوچكي نيز در سر راه وي بود كه چنانچه به آنها توجه مي‌كرد مي‌توانست خدمات بيشتري را به شهروندان همداني ارائه داده و مدت مديريتش نيز طولاني شود.
حسني‌حلم در پاسخ به اين سئوال كه چنانچه شوراي شهر پيش از استعفاي شهردار نسبت به عملكرد وي شفاف‌سازي مي‌كرد نيازي به استعفاي وي نبود، اظهار داشت: ما از خبرنگاران مي‌ترسيم و خيلي وقت‌ها خبرنگاران صحبت‌هاي مطرح شده را چند پهلو نوشته و ذهنيات خود را نيز در نوشته دخيل مي‌كنند و چنانچه خبرنگاران اينگونه برخورد نكنند ما مديران نيز با آنها ارتباط برقرار كرده و شفاف‌سازي مي‌كنيم.
وي همچنين با معرفي شهردار جديد همدان گفت: منتظر دريافت حكم مديريت وي از وزارت كشور هستيم و تا زمان اعلام حكم شهردار، سرپرست، شهرداري را اداره مي‌كند.
12/12/2008 17:52:28
بگزارش خبرگزاری فارس هر ساله 600 میلیارد دلار در ایران خرج اعتیاده -600-

به حق چیزاي نشنفته!، مِگه دِرآمد ایران چقده که ملتش بری دِمه دودشان سالی 600 میلیارد دلار خرج موکنن، یا ایکه کلمه یِ میلیارد بری مردم شده شَبدَر که روزنامه نگارا در هر زمینه ای بکارش میورن، مگه تولید ناخالص کشوراي دنیا چقده؟


اِّگه خرج اِنزرو فِنزر مردم اِنقده دولت باید به قیمت خونشم که شده جلوشه بیگیره ، بریکه نصم گسناي دنیا وا ئی پول دارا میشن و جواناي ایرانم اَ مرگ نجات پیدا موکنن


بچقان





مدير كل پيشگيري ستاد مبارزه با مواد مخدر:

26 درصد مصرف‌كنندگان مواد مخدر، كراك مصرف مي‌كنند

خبرگزاري فارس: مدير كل فرهنگي و پيشگيري ستاد مبارزه با مواد مخدر كشور گفت: در حال حاضر 26 درصد مصرف‌كنندگان مواد مخدر در كشور كراك مصرف مي‌كنند كه بسيار نگران‌كننده است.





به گزارش خبرگزاري فارس از همدان، هومن نارنجي‌ها امروز در همايش اعتياد، سياست‌ها و راهكارها در همدان با بيان اينكه بعد از انقلاب در راستاي ساماندهي معتادها گام‌هاي موثري برداشته شده است، تصريح كرد: متاسفانه در حال حاضر با افزايش مواد مخدر به كشور رو به رو هستيم، به طوري كه سالانه قاچاقچيان بيش از 600 ميليارد دلار از اين راه در كشور ما سود مي‌برند.
وي با بيان اينكه كراك براي اولين بار در سال 83 وارد كشور شد، افزود: متاسفانه اين ماده تاثيرات منفي بسياري در بين مصرف‌كنندگان دارد به طوري كه اكثر كساني كه فوت مي‌كنند ناشي از مصرف اين ماده مخدر است.
نارنجي‌ها با اشاره به توليدات مواد مخدر افغانستان اظهار داشت: متاسفانه توليد مواد مخدر در افغانستان بعد از حمله آمريكا به اين كشور نه تنها كاهش نيافت بلكه در دو سال اخير 41 درصد رشد داشته است.
وي با بيان اينكه افغانستان سالانه 11 هزار تن توليد ترياك دارد، خاطرنشان كرد: متاسفانه ايران اولين مرز وارد‌كننده اين مواد مخدر است و سالانه ضرر‌هاي فراواني را در اين راستا پرداخت مي‌كنيم.
مديركل فرهنگي و پيشگيري ستاد مبارزه با مواد مخدر كشور با اشاره به اينكه سالانه هزينه‌هاي فراواني براي مبارزه با مواد مخدر انجام مي‌كنيم، متذكر شد: اگر بتوانيم در بخش پيشگيري سرمايه‌گذاري كنيم به طور حتم نتايج بهتري به دست خواهيم آورد.
وي تاكيد كرد: بايد بازار تقاضا را تا جايي كه مي‌توانيم كاهش دهيم تا نوجوانان متقاضي مصرف نباشند.
نارنجي‌ها با بيان اينكه باور پيشگيرانه مديران در كشور بسيار ضعيف است، خاطرنشان كرد: تا زماني كه همه مديران ما به طور يكدست در اين راه قدم نگذارند، موفقيتي نخواهيم داشت.
وي با بيان اينكه الگوي مصرف علل اعتياد و ميزان تقاضا در استان‌ها با هم متفاوت است، گفت: كليد حل اين مسئله، پيشگيري است و در حال حاضر قاطعيت خوبي در نظام براي جلوگيري از مواد مخدر وجود دارد كه بايد با آگاه‌سازي مردم در اين راه قدم برداريم.
اين مقام مسئول از آغاز طرح پيشگيري از اعتياد در ادارات دولتي خبر داد و گفت: اگر بتوانيم اين مسئله را از بدنه ادارات حذف كنيم به طور حتم حذف مواد مخدر از زندگي مردم كار آساني خواهد بود.
نارنجي‌ها با بيان اينكه براي پيشگيري از مواد مخدر 04/0 دلار است متذكر شد اين رقم در كشور ما بسيار ناچيز است چرا كه در ساير كشورها اين ميزان بالاي 15 دلار است.
وي بودجه پيشگيري در بخش مواد مخدر را در سال جاري 13 ميليارد دلار بيان كرد و اضافه كرد: بايد از بودجه‌ها و امكانات موجود حداكثر استفاده را ببريم تا بتوانيم در اجراي برنامه‌هايمان موفق باشيم.
وي خطاب به خانواد‌ه‌ها گفت: با فرزندانتان هميشه در مورد اعتياد صحبت كنيد، هيچگاه نگذاريد آنها احساس تنهايي كنند چرا كه مشكلات فراواني را باعث خواهد شد.
مدير كل پيشگيري و فرهنگي ستاد مبارزه با مواد مخدر كشور با بيان اينكه 60 درصد اعتياد در نوجوانان زير 17 سال است، تصويب كرد: امسال به 15 ميليون دانش‌آموز در كشور آموزش‌هاي پيشگيري را ارايه خواهيم داد.
نارنجي‌ها اضافه كرد: متاسفانه 50 درصد جامعه ايراني پنج سال ديرتر از اعتياد بستگان و فرزندان خود آگاه مي‌شوند كه اين امر باعث شده هيچگاه در كنترل مواد مخدر موفق نباشيم.
وي تاكيد كرد: اگر براي پيشگيري از اعتياد قدم بر نداريم، آينده ويراني خواهيم داشت.
نارنجي‌ها به ارايه راهكارهايي در راستاي پيشگيري از مواد مخدر پرداخت و افزود: مهارت‌هاي زندگي، مسئوليت‌پذيري، اشتغال و ارتباط دوستانه در پيشگيري از مواد مخدر در بين خانواده‌ها بسيار اثر‌گذار خواهد بود.
نارنجي‌ها با بيان اينكه اعتياد بيماري يك بعدي نيست، خاطرنشان كرد: متاسفانه اعتياد روان اجتماعي، اقتصادي و سياسي كشورها را به هم مي‌ريزد كه بايد به طور دسته‌جمعي براي اين مشكل برنامه‌ريزي كرد.
وي تاكيد كرد: معتاد در نظام جمهوري اسلامي مجرم است ولي اگر داوطلبانه به مراكز درماني مراجعه كنند بيمار محسوب مي‌شوند و كليه امكانات را به صورت رايگان براي ترك اعتياد دريافت خواهند كرد.

12/12/2008 18:09:24
خبرنگار خیالی 2008-12-13-09-54-05



امروزم داشتم مثد هر روز اخباراي دنیاره در رسانه هاي ایرانی و خارجی می پایدم، یی دفه در تابتاک یی خبری خواندم که واقعاً جا خوردم، در تابناک نوشته که؛ بارش سیل آسا ایتالیاره غرق کرد و شهر دار رُم جانیّ دالمانّو گفته که انگار زلزله یِ 8 درجه ای آمده رُم، یی دفه یاد ایرانیائی که بچه مچه یا فامیلشان در ایتالیاس افتادم که اِگه یی چینین خبریه باخوانن زَله تِرَک میشن، و واقعا اگه خودم در ئی مملکت زندگی نیمی کردم اُجور که وا آب و تاب نوشته بودن باورُم میشد، مثلماً امسال یی باران بی سابقه ای در ایتالیا آمده در حوالی رُم 30 هزار هکتار زمین زیر آبه ، (خوب مثلمه که باران آمده وا آبپاش که آب نشاندن) و سطح آب روخانه یِ تیبر یا بقول ایتالیائیا تِوره، تا 14 مترم رسیده و باعث یی مقدار نگرانی مسئولای شهر شده ولی دو متری روخانه زندگی مردم بحالت عادی پیش میره و اصلاً ممکنه خیلیا که در رُم زندگی موکنن اصلاً متوجه هیچی نشن، فقط دیشب یی جوان ایرلندی رفته لب آب سرش گیج رفته افتاده اَ یی پُلی پاین و غرق شده ولی چون اُ رفیقش که واشش بوده بخاطر مست بودن بستری بیمارستان شده احتمال میره که خود اُ جوانه رم مست بوده. بنابراین هیچ رابطه ای وا سیل نداشته، اگه بشه اسمشه سیل هَشت؟، یی مسئله یِ دیه اینه که در سرچشمه هاي روخانه نزیک شهر ویتربو چون روخانه سد بندی نداره مسئولین ده تا خانواره که رو هم چل نفر میشن ازشان دعوت کردن که خانه هاشانه فقط بخاطر امنیت ترک کنن، که اونم بدون مشگل انجام شد و گوآ امروز بر میگردن سِره خانه زندگیشان. در جنوب ایتالیا ، مخصوصاَ سیسیل و کالابریا، یی ذره هوا خرابه و یی بنده ی ِ خدائی تا میوینه که یی درختی افتاده رو ماشینش همونجا سکته موکنه و میمیره، اینم وا سیل هیچ رابطه ای نداشته و خبر دیه که در کوه آتشفشان اِتنا چند تا پیشاهنگ وا مربیاشان بدلیل مه و کولاک برف مانده بودن در پناهگاه که اونارم برگشتن خانه مانه شان. فکر موکنم که اینا چیزائین که هر روز در هر گوشه دنیا اتفاق میفتن و جزئی اَ مشکلات زندگی عادی در زمسان هَسن، ولی که یی روزنامه نگاری اوجو وا آب وتاب بینویسه مهَ دلیلی درش نیمیوینم، اینم میمانه مثد روزناماي خارجی که تا یی بدبخت مسلمانیه حتی بجرم مرغ دُزدی بیگیرن فوراَ مینویسن که یی تروریست اسلامی دستگیر شد!. ولی وظیفه یِ یی روزنامه نگاره که اول هراطلاعاتی که داره خودش روش مطالعه کنه او وخت به خورد مردم بده



مقاله یِ تابناک بچقان



مقاه یِ راینیوز ایتالیا بچقان



12/13/2008 09:28:17
دِور میدان 2008-12-13-10-32-09






کسانائی که سندشان چل به بالاس خوب یادشانه که وختی مُگفتی میدان ، ینی مرکز تجمع و زندگی هِمدان،

روزاي جمه بعد از ظهر وسط میدان پر میشد آدم، یی عده می نِشدن لب آب پاشانه می شستن، یی نفر وضو می گرفت، یی عده وا زن وبچه زیر درختا می نشدن عصرانه خوردن، میدان به اُو قدِش یی هِمدانیه میان خودش جا میداد. میدیدی یارو کاپشن و شلوار پاچّه گشادِ لی (جین) می پوشید و سیگار وینستون سه خط میشت میان جیبش و کفش لِژ دار پاشنه بلند می پوشید و شانشه میان آب حوض خیس میکرد و موآشه شانه میکرد تا بره زیر درختا و لابلاي گُلا یی عسک فِوری وا پُلاروید توسط عکاس بیگیره.

میان هفته ولی جریان فرق داشت و فقط محل عبور مردم بود که مثلاَ اَ خیاوان شورین به عباسواده باید اَ وسط میدان رد میشدن، چینین بود که اُ اول خط کشی عابر پیاده رم بود، میدیدی یی جوانی که اَ داهات ماهاتاي اطراف آمده بود ، مینشد لب آب یا دراز میکشد زیر درخترا تا روزش بگذره، یی ذره اُ طرفتر میدیدی پیره مرده داره سیگارشه می پیچه و غرق در خاطراتِ زندگیشه .باغبانه یی کُلا تکزاسی حصیری هشته کَلّشو داره وا شِلِنگ آبیاری موکنه، میلیچا میان درختاي جوان ازئی شاخ و بَلگ به اُ شاخ و بَلگ میپرَن و جیکِ جیک موکنن، ماهیاي قرمز لاي لُهما تخم میلَن (حوضه یی ماهیاي قرمزی داشت قد یی کوسه). ولی بعضی وختا دلِ آدم میگرفت بریکه میدیدی؛ یی زنی بنده خدا وا شوورش چوتلی نشده و یی بچه ای میان بغلش وا رنگ پریده خوابیده و بووآهه یی پالت زرد رنگ عسک رادیولوژی دسشه، فقط خدا میدانسد بچه هه چشه؟، اینا آدمائی بودن که وسط میدان میدیدی و اُو وسطه بری خوش دنیائی بود

بیشتر رفت و آمد میان هفته اَ پیاده رو و دِره دکاناش بود، مثلا اَ خیاوان شورین که میآمدی دِِسِ راس ، اول بانگ ملی بود و میدیدی که مردم هموجور میرن و میان، یکی خوشحال بود، یکی میان فکر، یکی کاغذ ماغذ دسش بود و یکی یی دسمالی پول میبرد بانگ، اول پله ها رم بچائی بودن که نفری یی طبقی داشتن و روش بلیط اعانه ملی و آدامس خروس نشان و مینو می فروختن، اُ قدیما مدیما آرد نخود وا شانسیم داشتن، ولی چیزی که همیشه بود قمار سه تا ورق بود که داهاتیاي بنده یِ خدا همیشه بدام کُلا وردارا میفتادن

اول خیاوان اکباتان اولین چیزی که به دماغت موخورد بوي سیب زمینی سرداشی بود. رو آتیش یی حلبی مخروطی شکل سوراخ داری بود که سیب زمینی می چیدن روش و اونه وا نُن سنگک و گِوجه به مردُم میفروختن و یی جیگیریم پاین ترش بود. اَ خیاوان اکباتان که رد میشدی، زیر مَحضر غفارزاده، یی کیوسکی بود که قیچی و قلمتراش و فندک و تسبیح و ازئی اِته اشغالا میفروخت، از اونجانه هموجور دکاناي جورواجور بود تا راسه یِ ذغالیا که بوی مرغ و کفترا اَز اُ دور حس میشد، یی ذره جلوتر بوتیک اجناس خارجی و بعدش لوازم خانگی فروشی بود، هر دو قدم به دو قدم یی گدائی نشده بود و یا یی طبق بیلیط بخت آزمائی فروشی بود، یاُدُوم میا یی بنده یِ خدائی بود که یی پا نداشت و سه چرخه شه دور میدان پارک میکرد و بیلیط اعانه ملی میفروخت . قسمت خیاوان باباطاهر به عباسواد زیاد یادُم نیس ولی یی پتو فروشی و یی کفاشی و آجیل فروشی خوبی بود، و یی کیوسک آبمیوه فروشیم اول عباسواد بود، طرفِ عباسواد به بوعلی بغیر اَ سینما الوند و کفاشی و هتل چیز دیه یادُم نیمیا، ولی چیزی که خوب یادمه، پاسباناي اول خیابان بوعلی بودن که هر عابر پیاده ای اَ قرمز رد میشد یی چَکی بشش میزدن، آخه تنها چراغ قرمز همدان دِور میدان بود اونم نه بری چهار راي ماشینا ، هشته بودنش بری عابر پیاده، منم اونه خوب یادمه بریکه؛ ده دوازه سالم بود، یی وار بدوُ میرفتم که برسم برم سینما، سِرم به شمارش پول گرم بود، اَ چراغ قرمز رد شدم، خدا نِدار پاسوانه یی چَکی بشُم زد که گوشُم الآنم گُووه گُوو موکنه!، خلاصه اِگه بی خطر اَ خیاوان بوعلی رد میشدی، اولین چیزی که به مشامت موخورد بویِ فرنی داغ بود، یی کیوسکیم بود که چنجه هاي خوبی داشت، یی ذره جلوتر چلو کبابی و آجیل فروشی و رادیو سازی ادیسون بود تا میرسیدی اول سنگیر، اونجانه رم اِگه گَسنه بودی اَ دل ضعفه میمردی، اول سنگیر یی کبابی بود، روبروش کیوسک کباب پیسّه یِ دا محرم بود و تِک عکاسی سیدّی، جیگری و جیزیل و بیزیل فروشی بود، حالا ماخوام بینم کی مردش بود گُسنه از اونجانه رد بشه؟، اُ وخت دکان اشغال خارجی فروشی ارزان بود و سینما تاج و چلو کبابی و کافه نادری و عرق فروشی، اینا کُل چیزائیه که مهَ اَ میدان یادمه، حالا اِگه هِمدانیاي اصیل ما، چیزی در ئی مِورد یادشان میایه برامان بینویسن تا بری همیشه در تاریخ شهرمان بمانه.


زنده و پیروز باد هِمِدان
12/13/2008 10:19:29
استان همدان اولين استان آلوده به اعتياد در كشور است 2008-12-13-21-16-16




براساس نظر سنجي ناجا

استان همدان اولين استان آلوده به اعتياد در كشور است

خبرگزاري فارس‌: فرمانده انتظامي استان همدان گفت: براساس نظرسنجي ناجا استان همدان اولين استان آلوده به اعتياد در كشور است.







به گزارش خبرگزاري فارس از همدان، علي روستايي امروز در اتاق فكر اعتياد استان همدان از اعتياد به عنوان يك آسيب اجتماعي نام برد واظهار داشت: اگر به موقع به فكر راه حلي براي اعتياد در استان نباشيم‌، اعتياد به يك آسيب اجتماعي تبديل خواهد شد كه اثرات منفي بسياري از جمله قتل‌، بزهكاري و بيماري را به دنبال خواهد داشت.
وي با بيان اينكه رويكرد ناجا در سال‌هاي قبل در برخورد با معتادان يك برخورد قهري و زندان بود ادامه داد: متأسفانه اين برخورد نه تنها جواب نداد بلكه آسيب‌هاي فراواني به دنبال داشت كه از سال گذشته رويكرد ناجا در برخورد با معتادان يك رويكرد نرم شده است و به معتاد به عنوان يك بيمار نگريسته مي‌شود.
روستايي با بيان اينكه اين رويكرد ناجا بسيار اثر گذار بود افزود: با هدايت معتادان به اردوگاه‌هاي ترك اعتياد بسياري از معتادان موفق به ترك مي شدند كه در استان همدان از 700 نفري كه به اردوگاه بازپروري ارجاع شد 400 نفر موفق به ترك اعتياد شدند.
وي در عين حال با انتقاد از حمايت نكردن مسئولان از اين اردوگاه‌ها خاطرنشان كرد: با اين كه دومين اردوگاه ترك اعتياد كشور بعد از تهران در استان همدان ايجاد شد، اما به دليل حمايت نكردن مسئولان اين اردوگاه را جمع آوري كرديم.
فرمانده انتظامي استان همدان با بيان اينكه مطالبات مردم از پليس برخورد با اعتياد و عرضه كننده گان مواد مخدر و اراذل و اوباش است تصريح كرد: براساس آمارهاي ارائه شده بيش از 100 هزار معتاد در استان همدان وجود دارد كه اين مسئله زنگ خطر را براي مسئولان به صدا درآورده و مردم را هم نگران كرده است كه بايد هرچه سريعتر در اين حوزه كاري جدي انجام دهيم.
روستايي با بيان اينكه ناجا امسال توجه جدي به تشكل‌هاي غير دولتي در حوزه پيشگيري از اعتياد دارد گفت: براساس برآوردهاي صورت گرفته تشكل‌ها پارسال بسيار موفق عمل كردند، لذا امسال توجه جدي به انها خواهيم داشت .
وي با بيان اينكه دولت حريف اعتياد نيست مگر با حمايت مردم و تشكل‌هاي غير دولتي اضافه كرد: در حال حاضر چراغ خطر اعتياد در استان همدان روشن شده و بدون كمك نخبگان و مردم نمي‌توانيم اين چراغ را خاموش كنيم.
روستايي با اشاره به افزايش اعتبارات حوزه پيشگيري در اعتياد تأكيد كرد: تشكل‌ها با همت در جهت مبارزه با اعتياد باري را از دوش دولت بردارند تا جامعه‌اي عاري از اعتياد داشته باشيم.
معاون سياسي اجتماعي فرماندار همدان در اين نشست با تأكيد براينكه در مبارزه با مواد مخدر بايد مشاركت همه مردم مد نظر باشد گفت: در حاضر اعتياد به يكي از دغدغه هاي خانواده‌ها تبديل شده است كه بايد اين مسئله به طور جدي در رأس برنامه‌هاي مسئولان قرار گيرد.
عبدالحسين مرادي افزود: بايد با انجام پژوهش‌هاي مكرر بهترين راه حا را در برخود با مواد مخدر و اعتياد را پيدا كنيم



.
12/13/2008 21:09:41
تُرکه در قطار 2008-12-13-23-42-44
تُرکه میان کوپه یِ قِطار وا یی زن غریبه همسفر بوده، شب خانمه میره تخت بالائی ماخوابه و تُرکه تخت پاینی،نصمه شب خانمه میگه؛ سردمه، کاشگا شما میدانسدینان برین اَ مأمور قِطار بری مهَ یی پتوئی بیگیرین؟. تُرکه میگه؛ خانم دلت ماخوا امشب مثدِ زن و شوهر باشیمان تا دوتایمان گرممان بشه؟ خانمه که چینین بگی نِگی از ئی پیشنهاد بدش نیامده بود، میگه باشه حاظرم، تُرکه خوب په حالا که اُجو شد وخی برو خودت یی پتوئی بسان ، بری منم یی چائی بیار که گرم بشم



ارسال؛ س. ا
12/13/2008 23:34:51
یی دختر روسی بعنوان قشنگترین دختر دنیا شناخته شد 2008-12-14-14-54-00



امروز یی دختر روسی بعنوان قشنگترین دختر دنیا شناخته شد در شهر جوانِزبورگ (آفریقاي جنوبی) تمام دختراي شایسته یِ دنیا رقابت داشتن و یی دختر روسی باسم کزنیا سوکینووا نفر اول شد و نفر دوم یی دختر هندی شد، البته 108 تا دختر اَ تمام دنیا شرکت کرده بودن که بین 17 تا 25 سالشان بود، و همه شان وا لباساي طراحاي آفریقاي جنوبی و جامائیکا حاظر شده بودن

خوُآرُوم بشه، ماشالامش بشه، خدا بوخجتش





12/14/2008 14:44:21
بی بی سی؛ یی خبرنگار عراقی وا کفش افتاد به جان بوش 2008-12-14-22-20-33








در جریان نشست مطبوعاتی جورج بوش با نوری مالکی در بغداد، یک خبرنگار عراقی کفش های خود را به سمت رئیس جمهوری آمریکا پرتاب کرد.


این همان کاری بود که عراقی ها پس از سقوط صدام با مجسمه رهبر سرنگون شده کردند. این عراقی همچنین جورج بوش را در حین پرتاب کفش های خود "سگ" نامید. این کفش ها به رهبران آمریکا و عراق اصابت نکرد.


نیروهای امنیتی بلافاصله این مرد عراقی را با خود بردند.


جورج بوش، رئیس جمهوری آمریکا که امروز به بغداد سفر کرده، گفت که جنگ عراق هنوز پایان نیافته و هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن در عراق وجود دارد.


آقای بوش در بغداد با جلال طالبانی، رئیس جمهوری و نوری مالکی نخست وزیر عراق دیدار داشته است.


این سفر آقای بوش در پایان دوران ریاست جمهوری او صورت می گیرد. او در ماه ژانویه جای خود را به باراک اوباما می دهد.


در این سفر جورج بوش و نوری مالکی توافق نامه امنیتی میان دو کشور را امضا کردند.


دیدار با طالبانی


جورج بوش پس از ورود به بغداد با جلال طالبانی، رئیس جمهوری عراق مذاکره کرد.


به گفته خبرنگاران در مذاکرات بوش در عراق، نحوه خروج نیروهای آمریکایی از این کشور طبق موافقتنامه امنیتی دو کشور، مطرح شده است.


جورج بوش گفت عملیات در عراق کاری مشکل ولی برای امنیت آمریکا و جهان ضروری بوده است.


طبق جدول زمانی مورد توافق، کلیه سربازان آمریکایی تا سه سال دیگر از عراق خارج خواهند شد.


این چهارمین سفر جورج بوش به عراق و احتمالا آخرین سفر او در سمت رئیس جمهوری آمریکاست.

خبرنگاران می گویند از تصمیم بحث انگیز آقای بوش برای حمله به عراق در سال 2003 و هرج و مرج ناشی از آن، به عنوان مهمترین خصیصه دوران ریاست جمهوری وی یاد خواهد شد.



12/14/2008 22:17:44
هف سال حبس بری روزنامه نگار عراقی که وا کفشاش بوشه توش گرفت 2008-12-15-23-15-27
اَ دیروز تا امروز 70 تا ویدئو رو یوتوب هَشن و 600 هزار ملت تماشاش کردن، چند تا تلویزیون مختلف صحنه ره ضبط کردن و خیلی سریع رو وب هَشتنش. در حالی که هواداري بوش تعریفشه موکنن که جاخالي خوبی داده بیشتر ملت روزنامه نگاره ره بعنوان یی قهرمان اشناختن

هف سال حبس

Tariq Harb

وکیل جزائی عراقی میگه که مسئولای دولت عراق دارن پی یی حکمی میگردن تا روزنامه نگاره ره 7 سال حبسش کنن، در صورتی که بری بیشتر ملت یی قهرمانه. میگن اِگه یی دفه بدون پیش بینی حمله کرده باشه ینی رو عصبانیت ،ممکنه دو سال براش ببرن یا شاید فقط یی جریمه بشش بدن

دویست تا وکیل آماده یِ دفاع اَ روزنامه نگار

بیشتر اَ 200 تا وکیل عراقی و کشوراي دیه اعلام کردن که حاظرن مجانی اَ منتظر الزیدی روزنامه نگار عراقی دفا کنن، اینه وکیل مدافع صدام حسین گفته خلیل الدولیمی، و اضافه کرده که پایه یِ دفاع ما رو ئی بحثه که آمریکائیا عراقه اشغال کردن و ئی بعنوان یی دفاع اَ آب و خاکمانه

راهپیمائی بری دفاع اَ روزنامه نگاره

به گفته یِ بی بی سی اون لاین ،هزاران نفر بری هوا داری اَ روزنامه نگاره رختن میان خیاوان ، مخصوصاَ در محله یِ صدر که منطقه یِ شیعه نشین بغداده. مردم میان خیاوان هوار میزدن که منتظر یی قهرمانه. و تلویزیون البغدادیه خواستار آزادي روزنامه نگارش شده و گفته که ؛ اُ از آزادی خودش استفاده کرده و نظرش در مورد بوش گفته.

دختر قذافی خواستار یی مدالی بری روزنامه نگاره شده

یی سازمان خیریه که رئیسش دختر قذافی رهبر لیبیه، خواستار شده که یی مدالی به روزنامه نگاره بدن و اعلام کرده که وا ئی شجاعتش اَ حقوق بشر در مقابل آمریکا دفاع کرده.



ولی خودمانیمان اِگه حتی یی لِنگه کفشم به کله یِ بوش موخورد دل چند مِلیون نفر در دنیا خُنک میشد؟
12/15/2008 22:34:37
چوسِنه و سیرسیگ و خِرخاکی سرخ کرده بری شام عید 2008-12-17-10-25-22
هفته یِ دیه عید مسیحیاس و بمناسبتِ تولد حضرت مسیح جشنه ، در هر کشور دنیا یی جور جشن میگیرن، و بیشترشان فقط فکر بخورن بخورن، ولی اَ همه یِ اینا بدتر تر ، ژاپونیاي گِل پلّیده هَسن که میگی بلکم اَ قحطی میان و بَسگی نیده بدی یَن، هر چی سیرسیگ و چوسنه و چوسنه یِ پی ین و خِرخاکی و کِرم و مِلِخو هزار پایو و هر خَرهّ ای که اَ زیر خاک درمیا سرخش موکنن و بعنوان بهترین غذاي شب عیدیشان موخورن، اُ وخت بری آش تیغ دوراغ و سِره داشی و اِشگنه ماره مسخره موکمنن، درد بخورین هِی









12/17/2008 10:20:06
تازمانی که علی قورتی مربی تیم ملی مانه آخرمان از ئی بهتر نیمیشه 2008-12-17-23-22-17
ماشلام تیم ملی فوتوالِ کشورمان به رتبه یِ عالی چل سوم در دنیا دست پیدا کرده، اله اکبر وا ئی مربیش، باید خداره شکر کنیمان که ازئی بدتر تر نشه، یی عمره ما داریمان میگیمان؛ آقا جان ئی علی قورتی، معذرت ماخوام حاج علی قورتی، بری ما مربی نیمشه، چند تا از ئی بچه جوان مواناي هِمدان پریدن گُردمان که فلان و بهمان

تیم ملی مان در اولین بازی بین المللیش، اَ زمانی که آقا اَ مکه تشریف آوردن شکست خورد، آقا اِنقد اَ خودش مرسیه که نگو، اَ روئم که نیمیره، چیزی نمانده که سال آینده (12 ژوئن 2008) خودشه بری انتخابات ریاست جمهوری کاندید کنه، ئی نی ده بدیدا رم همش میگن؛ در تیماي خارجی بازی کرده و فلان وبهمان، انگا اُ تیمی آقا میانش بوده چه تیمیه؟

چار پنج هزار بازیکن درجه یِ یک در دنیا بازی موکنن، مخصوصاَ در تیماي خوب اروپائی مثد، اینتر، یوونتوس، میلان، رآل مادرید، و منچستر و غیره و غیره، میان اینا یی چندتا تیم آلمانم هَس که ئی علی آقا اونجانه بازی کرده، ولی چون ما ایرانیا نی ده بدیمان، حالا فکر موکنیمان بینی ئی کیه؟، پشت سِرشم چند نفر وایسادن، کردنش بری ما خدا، حالا آمدن تیم ملیه دادن دسش، اونم تیمه ره پلمانده رفته پی کارش، فقط خدا بداد تیم ملی و هوا داراش برسه، مخصوصاً اونائی که در زندگی دلشانه به ئی چیزا خوش موکنن.

بچقان
12/17/2008 22:57:32
مستراب 2008-12-19-23-17-56
خِلافه ، مستراب

در فرهنگ ما، وختی ئی کلمه ره بکار میوری باید حتماً یا قبلش ، یا بعدش بگی خلافه، انگار که داری فُش خوارمادر میدی، در صورتی که اِگه ئی مکان مهم وجود نداشت تکلیف شی بود؟، اصلاً زندگی بشر پیش میرفت؟، فقط کافیه فکر کنیمان در خانه مانه ها (خلافه) مستراب نباشه شی میشه؟

البته ما در هِمدان حق داریمان اَ (خلافه) مستراب بدمان بیا، بریکه، در خانه هاي قدیم هِمدان، بدترین جاي خانه (خلافه) مسترابش بود، یی جاي نسار، تاریک، که فقط اَ پایدنش، می جست بالا، یا شاش بند می شدیمان

اُ قدیم مدیما، هِمدان همه یِ خانه ها حیاط داشتن، بیشتر خانه ها درونی اندرونی داشتن، شانشین داشتن، سه یزان و تِنِوی داشتن، ولی بدترین جاي خانه ها چه اِنه یِ پولدارا و چه انِه یِ بیچارا میشد (خلافه) مسترابشان، بری ساختنش یی اطاقکی گوشه یِ حیاط دُروس میکردن که بری وردش باید اَ سه چارتا پله بری بالا، وا دو تا تِله سنگ یی چاله ای میساختن که می مانِسد قبر بچه، به اندازه یِ تقریباً سی سانت در هشتاد سانت، چینین بود که اِگه حواصته جم نیمیکردی وا پا میرفتی میانش، هر چند خیلی وختا دَسّه کلید و کیف پول و خیلی چیزاي دیه میفتادن میانش. ئی (خلافه) مسترابا، اَ پاینشان واز بودن، و هرچی اَ چاله هه میرخت جم میشد اُ زیره، و خود بخود وا آفتاب خشک میشد، اُ وخت خرکدارا وا الاغ می آمدن و وا بیل بار میکردن رو گوآله یِ خراشان و می بردنشان صحرا و موقه یِ برگشت میان همو گوآله هه پُر میکردن خیار و بر میگشتن شَر. بگذریم ، گوشه یِ حیاط تا محتویِ مسترابا خشگ بشه، میانش یی مشت مرغ و خروس می چرّید و بزرگ میشد، اُ وخت بشش موگفتن مرغ خانگی، قیمتشم اَ مرغاي دیه گرانتر بود، چونگه غذاي خانگی موخورد

حالا ئی مرغ و خروسا و بعضی وختا مرغ آبی سرشانه بخوره، اُ پشه هائی که اونجانه می نِشدن و بعدش می آمدن میان خانه و رو سفره مفره یِ غذاي مردم اَ همه بدتر بود، اُ وخت تا یکی ماخواست انتقاد کنه، مردم موگفتن؛ سِره خور، برو بینیمان تونم بری ما فوفول بازی درمیاری، ماشلام بیوین بچامانه همه شان سالم و سِره حالَن. ولی نیموگفتن که بچاشان اَ طب روده می مردن، تازه اینم باز چیز بدی نبود، وختی زمسان میشد، یک سوز بد کردتاری اَ میان چاله هه می آمد که نگو، مردم به هزار تا درد گرفتار می شدن

مثلا فرض کن، هِمدان وا چل درجه زیر صفر که آب آفتابه میانش یخ میزد، وا اُ سرما باید اَ زیر کرسی وخمیزادی ، رویِ برف و یخ، خرط خرط کنان آفتابه به دس میرفتی تا (خلافه) مستراب، اِگه اَ پله سُر نیموخوردی و سالم میرسیدی بالا، و ماخواستی چوتلی بینیشی، باید حواصته بازم جم میکردی که وا دمپائی اُتافوکو پات سُر نخوره بری میان چال،چراغشم که نور نداشت، بدکردارا کوچوکترین و کم مصرفترین لامپه میشتن بری (خلافه) مستراب و چشم آدم هیچ جاره نیمیدید، اصلا نِشدن رو اُ چال مستراب خودش یی هنری بود، اِگه موفق میشدی کارته بوکنی و سوز و سرماي میان چال و آب یخ آفتابه، اَ کمر به پاین فلجت نیمیکردن و بر میگشتی، دو سه ساعت باید باسن مبارکه میشتی زیر کُرسی تا یخش آب بشه، ماخوام بینم جواناي امروز اصلا جرأت وارد شده به یی چینین (خلافه) مسترابیه دارن؟

آفتابه ره که دیه نِگو، اُ وختا آفتابه ها یا آهنی بودن ، یا خانواده هاي نسبتاً پولدار آفتابه یِ مِسی داشتن که در هر دو صورتش سنگین بودن، یارو وا آفتابه میرفت (خلافه) مستراب، (خلافه) خودشه می شست؛ می آمد در دساشه می شست،یی مشت آب میان دانش قِر قِره میکرد، دس نماز می گرفت، بازم آفتابه هه نصمش پُر بود آب، میگی بلکم آبش برکت میکرد، یا مردم خودشانه گربه شور میکردن؟

نا گفته نمانه که آفتابه خودش داستاناي زیادی داره که بعداً مفصل راجبش صحبت موکنیمان




بچقان

،،
12/19/2008 22:19:49
مد کفش 2008-12-20-10-12-43
از اُ روزی که روزنامه نگار عراقی دق دلِ خودشه رو بوش خالی کرد، در دنیای اسلام و غیر اسلام به عنوان قهرمان شناخته شد و یی نوع جدیدی تظاهرات و ابراز علاقه به بوش در دنیا مد کرده و اونم اینه که مردم دنیا هر جا عکس و یا سمبلی اَ بوش می وینن وا تا کفش میفتن به جانش

او عملی که روزنامه نگار انجام داد چینین از اُ ته دل مردم ظلم دیده یِ دنیا درمیامد، یی سِری عکس ازئی طرف اُ طرف جم کردیمان میندازیمان تا بپاینان

ولی اِگه ماخواینان یی ذره هِره بزنین و شمارم دق دلتانه رو ئی مرتکه خالی کنینان ، اینجانه ره

بچقانینان



امیدوارم توش شما از اُ بهتر باشه




در مصر






در عراق






در لبنان




در لندن




در لندن




در فلسطین




در ترکیه
12/20/2008 09:47:20
و اما کُرسی 2008-12-20-10-41-48
کرُسی، یی کلمه یِ خیلی عجیب بری امروزیا ولی پر از خاطرات و شور زندگی بری سی چل ساله ها به بالا

یی زمان در هِمدان خانه ای نبود که کرسی نباشه، زندگی همدان در زمسّان خلاصه میشد به یی اطاقی وا هف هشتا کوچ کلفت، یی کُرسی وسطش و یی سفره ای روش بری آش خوردن، فقط در خانه هاي جدید تر و مرفعتر یی چراغ علادین وا کتری آب جوش بالاش اضافه میشد.

کُرسی اِگه زوان داشت و میدانست حرف بزنه؟، نِصم زندگي هِمدانیا به هم میرخت، داستانا و اتفاقا که زیر کرسی پیش نیامده بود

هر خانه ای همدان هف هشتا بچه دُروس میکردن، اونم بری اطمینان، بری روز نِوادا، بریکه در طول زندگی، مخصوصاً در دِوران کودکی حتما دو سه تا شان به شکلاي مختلف اَ بین میرفتن، یکی میان حوض خفه میشد، یکی دواي عوضی میدادن بشش کردارش در میامد، یکی میرفت زیر ماشین، یکی میفتاد چاه، یکی اَ پشت بان میفتاد کلّش داغان میشد و یکی کُرسی میگرفتش (منظور گاز کربنیک کرسیه) و نفله میشد، مثلماً هر خانه ای یکی دوتا از ئی جریانا میانش پیش آمده بود و به همین دلیل بری راحتی خاطر، هر شب یی بچه ای دُروس میکردن، اونم زمسان و زیر کرسی بد کردار. و در هر خانواده ای سه چارتا سجل (شناسنامه) داشتن. وختی یی بچه ای میمرد، نیمیرفتن شناسنامه شه باطل کنن، همو بین برادرا تقصیم میشد، و اگه یی دانه زیادی میآمد میشتنش بری بچه ای میان راه بود، یارو میدیدی حالا تازه به دنیا نیامده سندش دو سالس!، و برعکس ئی جریانم بود، چونکه وختی یی بچه ای بدنیا می آمد تا چند ماه براش سجل نیمیگرفتن، چون ممکن بود اَ بین بره. در ثانی اِگه نیمیمرد بلاخره یکی اَ برادرا میمرد که بشش یی سجلدی برسه

منظور حالا ئی بود که از اُ همه بچه بالاخره چار پنجتاشان جان سالم بدر می بردن و اُ وختا مثد امروزیا نبود که بچا بری خودشان اطاق داشته باشن، همه وا هم زیر کرسی بودن، بری احترام بهترین پایه یِ کُرسی(قسمت بالاي اطاق) انه یِ بووآي خانه بود، اُ یکی پایه که نزیک سمار و مطبخ بود، میشد اِنه یِ نِنه، ولی هیچوقت نِنه و بووآ روبري هم نبودن، و پایه یِ کرسی شان همیشه به هم نزیک بود، بریکه شب بدانن زیرآبی برن. اَ چارتا پایه یِ کرسی دو تاش میمانسد بری بقیه یِ بچا، ولی چون همیشه یی نفر اَ فامیل خراب میشد خانه، تمام بچا مجبور می شدن که همه شان وا هم بینیشن یی پایه

میز غذاخوری که دیه نبود، همو رو کرسی یی سفره ای مینداختن و روش غذا موخوردن، کاسه یِ آش و یا آبگوشتم بری صرفه جوئی دو نفر یکی بود البته صرفه جوئی اَ جاي رو کرسی، و اکثراً دو تا بچه وا هم دعواشان میشد. خود اُ غذا هه رم زیر کرسی دُروس میکردن، ینی قسمت وسطی کُرسی یی زنجیلی بود وا چنگک که بشش یی دانه دیگه لاله جینی آویزان میکردن که میانش غذا وا ذغال کرسی بپزه، ولی بوی آبگوشت تُرپ و جوراب بزرگا و باد شکم بچا همه وا وهم میشد کُکتل

بعد اَ شام ، سینجید و می یز و کیشمیج و گردو موخوردن اونم بریکه مهمان داشتن، و موقه یِ خواب که میشد، دیه اوجو نبود که لباس خواب بپوشن، هموجور که نِشده بودن یی مُتکائی میشن زیر سرشان و زیر کرسی ماخوابیدن، اُ مهمانه رم وختی میرسید شلوارشه در می یوود خودش یی زیر شلواری زیر شلوارش داشت و همو جور می نشد و وخت خواب به اونم یی متُکائی میدادن و ماخوابید، حالا دیه زیر کُرسی در طول شب چه اتفاقاتی میفتاد بمانه، بیخود نبود که خارجیا فکر موکنن ما بمب شیمیائی داریمان

یی وار یکی اَ رفیقام تعریف میکرد و موگفت؛ وختی با زنم عقد کرده بودم یی روز ناهار خانه یِ قاین باوا دعوت داشتم، مهَ نشده بودم یی پایه یِ کرسی، زنم و قاین ننم یی پایه یِ دیه ، ولی قایننه یی جور نِشده بود که افتاده بود وسط ما دوتا، بعد اَ ناهار رادیو روشن بود و گلهاي رنگارنگ پخش میکرد، قاین باوا وا صداي گلپایگانی و گرماي کرسی، خوابش برده بود، قایننه هموجور که نِشده بود تِکشه داده بود به پشتی و بظاهر خوابش برده بود، منم دل بدلُم نبود که یی جوری خودمه به زنم بچسبانم، یواش یواش پامه سُر دادم طرفش و بلاخره پاهامان بهم خورد، مهَ لبخند می زدم و اُ لبخند میزد، خیلی مزه میداد، یی دفه زنم وخزاد بره خلافه مستراب، همو لحظه قایننه یی چشم خُله ای بشُم انداخت، نه بگو اُ پاي قایننه بود مهَ می مالیدم، خیلی خجالت کشیدم،دلُم ماخواست زمین واز بشه برم میانش، از اُ به بعد زیر هر کُرسی که مینشدم، پامه میشتم زیر باسنم که خداي نکرده به کسی نمالم.


12/20/2008 10:18:29
حِوُض آب 2008-12-20-21-30-47
امروزه اِگه تمام خاناي هِمدانه بگردی یی حِووضِ آبم نیمیجوری، در صورتی که همدانی جماعت بدون حِووض نیمیدانسد زندگی کنه!، ینی تمام زندگی هِمِدانیا مخصوصاً زناشان دِور و وِره حوض می چرخید

وسط حیاط هر خانه ای یی حِوضی بود که یا وا دَلو رسمان پرش می کردن و یا وا تُرومّه و سالاي آخر بعضیا موتور آب هشته بودن. اُ اولا حِوضا همه شان سنگی بود که یواش یواش به سیمانی تبدیل شد، وسط هر حوضی یی دانه ففاّره داشت که عرص به عرص بری خوشگلی وازش میکردن تا آبشه بشانه هِوا و شِرپه شِرپ بوکنه و دو سه تا ماهی قرمز میانش بچخرن

زناي هِمدان از اُ صحبی که وخمیزادن وا حِوض سِروکار داشتن تا شب، ظرفاشانه میانش می شستن، رخت و لباساشانه میانش می شستن، میوه شانه میانش می شستن، اُ زمانا مسئله یِ بهداشت نبود فقط کافی بود آبش کُر باشه، ولی خدا میدانه چقدر لُهم و کثافت و مو ته حِوضه جم میشد، هر روز وا یی چیزی به اسم لُهم کش ته حوضِه ره تمیزش میکردن، لُهم کش در اصل یی لوله ای بود که وا حلبی می ساختنش، در قسمت پاینیش یی ذره کشاد میشد، وختی ماخواستن ردش کنن میان حِوض دسشانه میشتن بالاش تا فُشار هوا نیله آب بره میانش، وختی میرسید ته حوض دسشانه ور میداشتن و فشار سطح حوض باعث میشد که خود بخود آب بره میانش و تمام کثافتاي ته حوضه بکشه بالا ، اُ وخت دوواره دسشانه میشتن بالای لُهم کش تا موقه یِ کشیدن در آبش خالی نشه و بعد خالیش میکردن میان باغچه ای یا جای دیه، هر دو سه ماه یی وار آب حِوضه ره خالی میکردن، بری خالی کردنش یا خودشان وا سلط خالیش میکردن یا یی عده بودن که میان کوچه و خیاوان می چرخیدن و هِوار میزدن" آب حِووض"، که فقط کارشان ئی بود که آب حوضه ره خالی کنن (زمسانا میشدن برف رو) و بعدش یا با دَلو رسمان و یا وا ترُمّه پُرش کنن، پر کردنش زیاد مسئله نبود، ولی خالی کردنش واویلا بود، حوضاي جدید زیرآب داشت، اول ماهیاره میگرفتن و اُوخت زیرابه ره که میزدن آبش میرفت، ولی نودو نه درصد حِوضا زیرآب نداشت، وختی آبش خالی میشد، یا وا جارو کُلّه و یا وا سیم ظرفشوئی و اسپرون و ئی آخرا وا تاید میفتادن به جانش تا سبزه هاشه بشورن، اُو وخت یی ساعت بشش آفتاب میدادن تا حسابی سبزه هاش بره و بعد پُرش میکردن. یی وار یادمه در خانه یِ ما واز بود حِوضه ره تازه پُر کرده بودیمان یی سِگی زوان بسته داشت رد میشد و تشنه بود، تا سِرمان گرم شد یی دَفه تپید میان حیاط، شِرپ شِرپ آبشه خورد و رفت در!، چشمتان روز بد نوینه نِنه یِ خدا بیامرز دید، هیچی دیه مجبور شدیمان حِوضه ره دوواره خالی کنیمان

البته تاوسان حِوض صفاي خودشه داشت ولی زمسّانا میشد درد سَر، بعضی خانه هاي شیک و پوک اُ زمان یی حِوض زمسانی میان زیر زمینشان یا سیزانشان داشتن که بشش حِوض خانه موگفتن، و در زمسان حوض بزرگه ره خالی میکردن و یی تخته حِوض میکشدن روش و راحت میشدن، ولی اونائی که حِوض خانه نداشتن خیلی براشان مشگل بود. حالا میگینان تخته حِوض شیه دیه؟؛ بری جلوگیری اَ یخ زدن حِوض، نجار وا تخته یی جوه یِ بزرگی دُروس میکرد دُروس قد حِوضه و فقط یی دری براش دُروس میکرد به اندازه یِ هفتاد، هشتاد سانت که بشه اَ بالاش وازش کنی و بدیش کنار و اَ آب حوض استفاده کنی، اُوخت رو تخته هه گونی و بعضی وختا کاه میرختن که وا سگ سرماي همدان آبه یخ نزنه حِوضه بترکه و آبش بره، البته تخته یِ حِوض خودش مشکلاتِ خودشه داشت، وختی برف می آمد (بعضی وختا تا یی متر)، باید برفه ره میدان کنار، دِره تخته هه ره که اکثراً یخ میزد واز میکردن، یخ حوضِ میشگستن تا بشه اَ آبش استفاده کنی، یا مثلا وا اُ سرما میانش رخت و لباس آب بکشن، او زمان که ماشین رخشوئی نبود، اگه دره حِوض میشتی واز یی وار میدیدی یی بچه ای میفتاد میانش میمرد، چیزی که بری خانواده یِ خودمان پیش آمد و قبل اَ بدنیا آمدن مهَ یی دختری به اسم افسانه داشتیمان که طفلک میان حِوض خفه شده بود

هوا که گرم میشد، دواره رو حِوضه واز میکردن، دور و ورش تمام گلداناي شمدانی میشتن، او تخته یِ حِوضه رم میبرنش کنار بقچه، زیر سایه قشنگ می چیدن و روش دو سه قالیچه یِ داهاتی باف مینداختن و تقریبا میشه گفت بیشتر وختشانه رو اُ میگذراندن، عرص به عرص بقچه مقچه هاره آب میدان، ففاره ره واز میکردن که آب بشانه بالا و حیاطه آب و جارو میکردن ، سماوره روشن میکردن، اول شب یی چراغ مهتابی که فقط مخصوص تاوسان بود و سیمش اَ لابلاي درختا رد میشد بالاش روشن میکردن

عرصا، فقط بوی نَم و رطوبت حیاط و بقچه و عطر گلای داوودی و گُل محمدی و اطلسی و پرواز پرستو ها میان آسمان و صداي بازی بچا میان کوچه خودش قد یی دنیا صفا داشت

یادُم میا وختی خیلی کوچوگ بودیمان تاوسانا ظُر به ظُر میان حِوض آب میفتادیمان، ولی فقط بری اجازه گرفتن باید یی ساعت به نِنه مان التماس میکردیمان، خلاصه بعد اَ ناهار اجازه صادر میشد، ولی انقد سِرو صدا میکردیمان که آقاي خدا بیامرزه که زیر درخت خوابیده بود قُشقوُن می شد، اُ وخت نِنه بدخت بریکه صداي بوُوآ در نیایه، وا جارو میفتاد به جانمان تا درایمان درَ

هنوزم شکل و تِکه تَر اُ کرماي ریز ریز قرمز رنگ که مثد فنر میان آب حِوض واز و بسته میشدن یادمه، یاد کودکی و پدر و مادر همیشه بخیر


12/20/2008 21:22:06
قرار داد ایران و ونزوئلا 2008-12-21-12-05-18
یی گزارش محرمانه سازمان سیا؛

چاوز رئیس جمهور ونزوئلا توسط پروازاي مسافر بری جهت حمل مواد ممنوعه به احمدی نژاد کمک موکنه

مائوریدزیو مولیناری، از نیویورک بری روزنامه لا استامبا ، تورینو ، ایتالیا



طبق قراردای که احمدی نژاد وا چاوز بسته، تهران اَ زیر کنترل سازمان ملل در میره و اَ هواپیماهاي مسافربری کمپانی ونزوئلائی که چاوز در اختیارش گذاشته استفاده موکنه و ئی وسیله بری نفوذ در کشوراي آمریکاي جنوبیم هَس

ئی گذارشیه که مأموراي مخفی کشوراي غربی پیدا کردن که نشان میده که احمدی نژاد وا خیلی اَ کشوراي آمریکاي لاتین قرارداد بسته

پیمانی که ایران وا ونزوئلا بسته طبق ئی گزارش که روزنامه ي لا استامپا بررسی کرده، مربوط میشه به ایکه چاوز اجازه میده به احمدی نژاد که اَ هواپیماهاي غیر نظامی ونزوئلا استفاده کنه و ایرانم در عوض کمک نظامی به اونا بوکنه

ایران داره اَ هواپیماهاي شرکت کَُن ویاسا رو خط تهران ـ دمشق ـ کاراکاس استفاده موکنه بری چند نکته یِ مختلف؛

قبل اَ هرچیزی بری حمل اسباب اثاثیه جهت تحقیقات علمی در مرکز تحقیقاتی دمشق . مخصوصاً ماشیناي سی اِن سی، کامپیوتر بری کنترل موشک و مواد لازم جهت توسعه یِ موشک مخصوصاً در موتورش

ارسال ئی وسایل توسط گروه صنعتي شهید باکری انجام میشه که دو سال پیش، دسامبر 2006 اَ طرف شوراي امنیت سازمان ملل (1337) بخاطر تحقیق و توسعه و ساخت موشک رفته جزء لیست سیاه

سوریه مثد تمام کشورا طبق تصویب سازمان ملل، نیمیدانه اَ ایران تکنولوژي موشکی بخره، ولی بوسیله یِ هواپیماهاي کَن ویاسا ئی کار انجام پذیره و اَ زیر کنترل در میره

سابقه یِ قبلی که در ارسال ئی تکنولوژیا به سوریه وجود داره، مسئولاي امنیتِ غربیه به فکر وا میداره، بریکه فکر موکنن که تهران وا ضمانت هواپیماهاي کاراکاس میدانه ئی کاره براحتی انجام بده و براحتی مشگل واردات ـ صادراته حل کنه ، مخصوصاً که اَ دس ترکیه در میره. چند ماه پیش سرویس گمرکی آنکارا 22 تا ازئی ماشیناي سی اِن سی ساخت شرکت چینی

"Shenyang Machine Tool"

که بری ایران بود که گوآ چند تاشان میرفتن سوریه گرفت

بعد از ئی جریان بود که احمدی نژاد اَ چاوز کمک خواست، و بری اینم بود که روابط وا ترکیه زیاد جالب نبود بعد ازئیکه ماه مه 2007 یی قطار ایرانی که راه ترکیه به سوریه میرفت بعلت خرابی ریل قطار چپ کرد و میانش اسلحه کشف شد که میرفت بری حزب اله و ترکیه خیلی زورش آمد و همو موقع فرمانده یِ پاسداران رحیم صفوی عوض شد و جاش محمد جعفری آمد

هدف پیدا کردن یی راهه دیه بری رسیدن به خاکسوریه احمد نژاده به ئی فکر انداخت که هواپیماهاي مسافربری ونزوئلائی بهترین و ساده راه دم دسشه، و چاوز روی خوش نشان داد و بجاش اَ ایران یی سِری کمک گرفت، مثد؛ تعهد ایران بری فرسادن تعلیم دهند هاي نظامی به کاراکاس جهت آموزش به پلیس مخفي ونزوئلا ، که ئی جریان قابل تائیده چونکه ایران دس کم 10 دا فرمانده نظامی اَ گروه "نیروهاي القدُس" پاسداران به کاراکاس فرساده و بری چاوز خیلی مهمه که پلیس مخفیش بدانه علیه مخالفاش آماده باشه

یی نکته دیه ازئی پیمان تهران ـ کاراکاس قابل لمسه که شرکت کُن ویاسا ، اسباب اساس نظامي بطرف ایران میوره که شرکتاي مربوط به پاسداران به دلیل تحریم سازمان ملل نیمیدانن انجام بدن، و تمام ئی زیر آبی رفتنا سرویساي سکرت غربیه به فکر انداخت که حمل و نقل افراد و مواد خط؛ تهران ـ دمشق ـ کاراکاسه زیر نظر بیگیرن و متوجه شدن که بیشتر مربوط میشه چیزاي ممنوعه و تحریم اَ طرف سازمان ملل. و بین مسافرائی که در ئی خط رفت و آمد داشتن ، رهبراي نظامی سوریه و ونزوئلا دیده شدن که مخصوصاَ در مانوور نظامی پاسداران در جولاي شرکت داشتن

بری تائید جریانی که ایران جهت بیرون رفتن اَ ایزوله شدن بین المللی رو به آمریکاي جنوبی انداخته باید توجه به سخنرانی نایب رئیس پاسداران پرویز دادووی کرد که میگه؛ باید به روابط اقتصادی و همکاری صنعتی وا کشوراي انقلابی ارجعیت داد.

هفتا کشور آمریکاي جنوبی؛ ونزوئلا، کوبا، اکووادور، بولیوی، هندوراس، نیکاراگوئه و جمهوری دومنیکان که یی تعاونی سیاسی دارن، بر علیه تحریم ایران جهت انرژی اتمی روز پنج شمه گذشته یی نمایشگاهی در تهران تشکیل دادن
12/21/2008 11:15:54
چارصد هزار یورو خاویار بری خانه یِ سالمندان 2008-12-21-15-47-23
پلیساي جنگل باني ایتالیائی، اتفاقی در شمال ایتالیا یی ماشین لهستانیه کنترل کردن و 40 کیلو خاویار بلوگاي قاچاق میانش پیدا کردن، ئی خاویاراي روسی که ئی روزا (شب عید مسیحیا)، هر کیلوش ده هزار یورو فروش میره، یی جا هدیه شد به خانه سالمندان شهرداری و امروز یی شمه روز تعطیلی موقتاً یی ذره ازش خوردن و بقیه شم قِراره شب عید به سالمندان بدن. ئی اولین دفَس که مواد غذائی مصادره شده ره اجایکه بیلن اَ بین بره و بیریزن دور، بعنوان امور خیریه ازش استغاده موکنن و به یی کسائی میدن که لااقل قبل از مردنشان بری یی وارم که شده مثد ثروتمندا عید بیگیرن
12/21/2008 15:32:45
یی لوله یِ سدی در مریلند، واشینگتون دی سی اِشگست 2008-12-23-23-18-44
یی لوله یِ سدی در مریلند، نزیک واشیگتون دی سی اِشگست و 2 متر آب یی جاده ئیه وا جا و جلالش ور داشت و زمین و زمانه بهم زد، حداقل 12 نفره مأمورا اَ میان ماشینا تا حالا نجات دادن، حالا دیه خدا میدانه شی ماخوا بشه؟




بچقان






12/23/2008 23:14:33
راه آهن تهران ـ همدان 4 سال آينده به بهره برداري مي‌رسد -4-

خبرگزاري فارس: مدير پروژه راه آهن تهران ـ همدان گفت: در صورت تأمين اعتبار، راه آهن تهران ـ همدان در سال 1391 به بهره‌برداري خواهد رسيد.




به گزارش خبرگزاري فارس از همدان، مهندس احمد معدن‌نطق شب گذشته در ادامه برنامه تور يك روزه بازديد از پروژه‌هاي عمراني در دست اجراي شهرستان همدان در جمع خبرنگاران اظهار داشت: راه آهن همدان - تهران در چهار قطعه به طول 267 كيلو متر در حال انجام است كه به همت استاندار و نمايندگان همدان رشد سريعي يافته است.
وي آزاد‌سازي مسير راه آهن را از مشكلات عمده اين پروژه عنوان كرد و گفت: در اوايل كار بيشتر مناطق آزاد نبود، ولي با برطرف شدن اين مشكل پيشرفت خوبي حاصل شده است.
معدن‌نطق اضافه كرد: براي اين پروژه 600 ميليارد تومان اعتبار در نظر گرفته شده است كه فقط 5 ميليارد تومان آن هزينه شده است و پيشرفت فيزيكي قطعه چهار 40 درصد بوده و ساير قطعه‌ها نيز 30 درصد پيشرفت داشته است.
كارشناس عمراني فرماندار همدان نيز در خصوص مركز تخصصي مكانيك آيت الله موسوي همداني گفت: مركز تخصصي آموزش مكانيك آيت الله موسوي همداني در دوفاز در حال اجرا است و اقدامات اوليه مركز سنجش فني نيز در كنار آن شروع شده است.
رضا زماني افزود: فاز اول اين پروژه با اعتباري بالغ بر 7ميليارد ريال از محل اعتبارات دور اول سفر رياست جمهوري در مساحتي به وسعت 35 هزار متر مربع زمين تملك شده در حال اجرا است.
وي اضافه كرد: فاز دوم اين پروژه نيز شامل ساختمان اداري، خوابگاه و موتورخانه در زميني به مساحت 8هزار متر مربع زير بنا و با اعتباري بالغ بر 250 ميليون تومان در حال اجرا است و همچنين مركز سنجش فني نيز با 25 هزار متر مربع زير بنا و با هزينه‌اي بالغ بر 250 ميليون تومان در حال ساخت است كه زير بنا و فنداسيون آن به اتمام رسيده است.
كارشناس عمراني فرماندار همدان همچنين با اشاره به پروژه مسير روشنايي دانشگاه آزاد اظهار داشت: اين پروژه نيز به طول 2هزار و 100 متر با 47اصله پايه‌هاي روشنايي اجرا شده است.
زماني گفت: براي اين پروژه 138 ميليون تومان از محل اعتبارات استاني توسط اداره راه و ترابري هزينه شده است كه در مدت سه ماه انجام و در طول اين مسير از 49 چراغ روشنايي استفاده شده است.
فرماندار همدان نيز در اين برنامه با اشاره به مجموعه گلزار شهدا اظهار داشت: اين پروژه با هدف ساماندهي گلزار شهدا از سال 85 شروع شده و به عنوان بزرگترين گلزار شهداي استان نيز محسوب مي‌شود.
علي‌اكبر فاميل‌كريمي تصريح كرد: سايت گلزار شهدا در 5 ‌هزار متر مربع شامل پنج فاز است و از 45 نماد در آن استفاده شده كه هر نماد نيز به ‌مدت يك هفته كار برده است.
وي با اشاره به ميزان هزينه‌هاي پروژه گلزار شهدا افزود: براي اين منظور 20 ميليارد ريال اعتبار اختصاص يافته كه پرداخت شده است.
در ادامه اين برنامه مجري تصفيه خانه فاضلاب همدان نيز گفت: كار اجراي پروژه تصفيه خانه فاضلاب همدان از 24 دي‌ماه سال 84 شروع و به مدت 36 ماه نيز عقد قرار داد شده است و در صورت تأمين اعتبار بخش مايع آن در نيمه اول سال آينده به بهره‌برداري خواهد رسيد.
محمدرضا محمدي افزود: براي اجرا و تكميل اين پروژه 22 ميليارد تومان هزينه شده و 13 ميليارد تومان نيز لازم است تا به اتمام برسد.
وي گفت: اين پروژه شامل واحدهاي آشغال‌گير دانه‌ريز، واحد دانه‌گير شن و ماسه، واحد كلرزني، واحد تغليظ، واحد مواد غير قابل ته‌نشيني است و در زمينه تداركات، نصب تجهيزات و بهره‌برداري از آنها 73 درصد پيشرفت داشته است.
ناظر پروژه تقاطع غير همسطح فرهنگيان نيز با اشاره به اهداف اين پروژه گفت: براي كاهش ترافيك شهرك مدني، كوي فرهنگيان و جاده ورودي تهران به همدان اين پروژه در حال اجرا است كه شامل سه پل M1 به طول 200 متر و عرض 40 متر كه 26 درصد نيز پيشرفت فيزيكي داشته و پل‌هاي L و R نيز هر كدام به طول 200 متر و عرض 10 متر در حال احداث هستند.
مسعود بهرامي افزود: پل‌هاي L و R به عنوان پل‌هاي راست‌گرد و چپ‌گرد در حال احداث هستند كه به خاطر آزاد‌سازي زمين‌هاي آن پيشرفت پروژه با مشكل روبه رو شده است و البته اين مانع نيز در حال برطرف شدن است.
وي ادامه داد: براي تحويل اين پروژه 25 ميليارد تومان برآورد هزينه شده است كه تنها 3ميليارد و 700 ميليون تومان آن هزينه شده است و براي ساخت عرشه‌هاي آن نيز 8ميليارد تومان به شركت ماشين سازي اراك پرداخت مي‌شود.
مدير‌سايت پتروشيمي هگمتانه نيز از توليد گرانول و پي‌وي‌سي در اين سايت خبر داد و افزود: اين دو ماده از ماده‌هاي گرانبهايي هستند كه در پتروشيمي هگمتانه بيشتر براي مصارف پزشكي توليد خواهد شد.
امير نيكو‌سخن ادامه داد: اين پروژه توسط سه بخش خصوصي، دولتي و خارجي ساخته مي‌شود و سالانه 36 هزار تن پودر و 9 هزار تن گرانول توليد مي‌كند.
وي افزود: اين پروژه تاكنون 83 درصد پيشرفت فيزيكي داشته و در سال آينده نيز به بهره‌برداري خواهد رسيد.
از پروژه‌هايي كه در اين تور يك‌روزه مورد بازديد خبرنگاران و دانشجويان قرار گرفت پروژه ترمينال مسافربري فرودگاه همدان بود كه با 420 نفر ظرفيت و پرواز E300 داراي سه سالن است كه در دو طبقه به اضافه باند در مساحتي به وسعت پنج هزار و 200 متر مربع در حال ساخت است و اعتبارات كلي آن نيز از محل اعتبارات استاني به مبلغ 3ميليارد و 500 ميليون تومان برآورد هزينه شده كه 3ميليارد و 200 ميليون تومان آز آن هزينه شده و تاكنون 91 درصد پيشرفت فيزيكي داشته است و تا پايان سال نيز به بهره‌برداري خواهد رسيد.
12/24/2008 13:00:06
ماشالام به استان هِمِدان 2008-12-24-23-31-48




براساس نظر سنجي ناجا

استان همدان اولين استان آلوده به اعتياد در كشور است

خبرگزاري فارس‌: فرمانده انتظامي استان همدان گفت: براساس نظرسنجي ناجا استان همدان اولين استان آلوده به اعتياد در كشور است.






به گزارش خبرگزاري فارس از همدان، علي روستايي امروز در اتاق فكر اعتياد استان همدان از اعتياد به عنوان يك آسيب اجتماعي نام برد واظهار داشت: اگر به موقع به فكر راه حلي براي اعتياد در استان نباشيم‌، اعتياد به يك آسيب اجتماعي تبديل خواهد شد كه اثرات منفي بسياري از جمله قتل‌، بزهكاري و بيماري را به دنبال خواهد داشت.
وي با بيان اينكه رويكرد ناجا در سال‌هاي قبل در برخورد با معتادان يك برخورد قهري و زندان بود ادامه داد: متأسفانه اين برخورد نه تنها جواب نداد بلكه آسيب‌هاي فراواني به دنبال داشت كه از سال گذشته رويكرد ناجا در برخورد با معتادان يك رويكرد نرم شده است و به معتاد به عنوان يك بيمار نگريسته مي‌شود.
روستايي با بيان اينكه اين رويكرد ناجا بسيار اثر گذار بود افزود: با هدايت معتادان به اردوگاه‌هاي ترك اعتياد بسياري از معتادان موفق به ترك مي شدند كه در استان همدان از 700 نفري كه به اردوگاه بازپروري ارجاع شد 400 نفر موفق به ترك اعتياد شدند.
وي در عين حال با انتقاد از حمايت نكردن مسئولان از اين اردوگاه‌ها خاطرنشان كرد: با اين كه دومين اردوگاه ترك اعتياد كشور بعد از تهران در استان همدان ايجاد شد، اما به دليل حمايت نكردن مسئولان اين اردوگاه را جمع آوري كرديم.
فرمانده انتظامي استان همدان با بيان اينكه مطالبات مردم از پليس برخورد با اعتياد و عرضه كننده گان مواد مخدر و اراذل و اوباش است تصريح كرد: براساس آمارهاي ارائه شده بيش از 100 هزار معتاد در استان همدان وجود دارد كه اين مسئله زنگ خطر را براي مسئولان به صدا درآورده و مردم را هم نگران كرده است كه بايد هرچه سريعتر در اين حوزه كاري جدي انجام دهيم.
روستايي با بيان اينكه ناجا امسال توجه جدي به تشكل‌هاي غير دولتي در حوزه پيشگيري از اعتياد دارد گفت: براساس برآوردهاي صورت گرفته تشكل‌ها پارسال بسيار موفق عمل كردند، لذا امسال توجه جدي به انها خواهيم داشت .
وي با بيان اينكه دولت حريف اعتياد نيست مگر با حمايت مردم و تشكل‌هاي غير دولتي اضافه كرد: در حال حاضر چراغ خطر اعتياد در استان همدان روشن شده و بدون كمك نخبگان و مردم نمي‌توانيم اين چراغ را خاموش كنيم.
روستايي با اشاره به افزايش اعتبارات حوزه پيشگيري در اعتياد تأكيد كرد: تشكل‌ها با همت در جهت مبارزه با اعتياد باري را از دوش دولت بردارند تا جامعه‌اي عاري از اعتياد داشته باشيم.
معاون سياسي اجتماعي فرماندار همدان در اين نشست با تأكيد براينكه در مبارزه با مواد مخدر بايد مشاركت همه مردم مد نظر باشد گفت: در حاضر اعتياد به يكي از دغدغه هاي خانواده‌ها تبديل شده است كه بايد اين مسئله به طور جدي در رأس برنامه‌هاي مسئولان قرار گيرد.
عبدالحسين مرادي افزود: بايد با انجام پژوهش‌هاي مكرر بهترين راه حا را در برخود با مواد مخدر و اعتياد را پيدا كنيم.
12/24/2008 23:30:12
تيم نوجوانان ايران به ايتاليا دعوت شد 2008-12-25-09-23-24
تيم فوتبال نوجوانان کشورمان بصورت رسمي براي حضور در تورنمنت «آلاتري» که با حضور 12 تيم برگزار مي شود ، به ايتاليا دعوت شد.

به گزارش مهر ، قهرمان مسابقات نوجوانان آسيا، با دعوت رسمي مسئولان فدراسيون فوتبال ايتاليا اوايل بهار سال آينده در تورنمنت «آلاتري» اين کشور شرکت مي کند، تورنمنتي که در آن 12 تيم حضور خواهند داشت.

البته تا اين لحظه به غير از تيم ايران، حضور تيم هاي نوجوانان روماني و نوجوانان باشگاه هاي وستهام انگلستان ، اتلتيکومادريد اسپانيا، ليون فرانسه ، سامپدوريا ايتاليا ، اسپارتاک مسکو، پالميراس برزيل و مونته ويدئو اروگوئه در اين مسابقات قطعي شده است.

تمام هزينه هاي اين سفر برعهده شبکه تلويزيوني راي ايتاليا خواهد بود که قرار است کليه مسابقات اين تورنمنت را به طور مستقيم پخش کند.

علي دوستي ، ضمن تائيد حضور تيم فوتبال نوجوانان ايران در اين رقابت ها گفت: حضور در اين تورنمنت يکي از برنامه هاي اصلي اين تيم را براي حضور در مسابقات جهاني نيجريه را تشکيل مي دهد.

وي خاطرنشان کرد: با موافقت علي کفاشيان تيم فوتبال نوجوانان ايران نخستين اردوي آماده سازي رسمي خود را براي حضور موفق در مسابقات جهاني از21 ديماه در جزيره کيش برگزار مي کند.

سرمربي تيم فوتبال نوجوانان کشورمان در مورد عقد قرارداد جديد با فدراسيون فوتبال گفت: تمام هماهنگي هاي لازم در اين خصوص انجام شده است و طي امروز و فردا براي امضاي نهايي قرارداد به فدارسيون فوتبال مي رويم





.
12/25/2008 09:18:21
پخش پیام تبریک کریسمس احمدی نژاد از تلویزیون بریتانیا 2008-12-25-09-45-04




محمود احمدی نژاد، عکس از خبرگزاری فارس


محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری ایران، از شبکه ۴ تلویزیون بریتانیا عید کریسمس را تبریک خواهد گفت.


پیام تبریک آقای احمدی نژاد روز کریسمس، 25 دسامبر (پنجم دی) ساعت 19:15 به وقت لندن از شبکه ۴ تلویزیون بریتانیا پخش خواهد شد.


این پیام کوتاه به زبان فارسی پخش می شود و با زیرنویس انگلیسی برای مخاطبان بریتانیایی ترجمه خواهد شد.


آقای احمدی نژاد در این پیام سالروز میلاد عیسی مسیح را به مردم بریتانیا تبریک گفته است.


شبکه چهار تلویزیون بریتانیا از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون بجای پیام ملکه الیزابت دوم، پیام تبریک افراد دیگری را پخش کرده است.


پیام ملکه بریتانیا از شبکه بی بی سی پخش می شود و زمان پخش پیام آقای احمدی نژاد با پیام ملکه همزمان نخواهد بود.





اگر عیسى مسیح امروز زنده بود، براى اصلاح نظام اقتصادى و سیاسى جهان مبارزه مى کرد



محمود احمدی نژاد




برژیت باردو، هنرپیشه معروف فرانسوی از جمله کسانی است که در سال های گذشته پیام تبریکش از این شبکه پخش شد.


سال گذشته هم یکی از سربازان بریتانیایی که در جریان جنگ افغانستان آسیب دیده بود عید کریسمس را از این شبکه تبریک گفت.


محمود احمدی نژاد بالاترين مقام سیاسی است که تاکنون در اين برنامه حضور یافته است.


سردبیر بخش خبری شبکه ۴ تلویزیون بریتانیا گفت که آقای احمدی نژاد از رهبران قدرتمند و با نفوذ در میان کشورهای خاورمیانه است و این شبکه امسال فرصت تبریک کریسمس را به او داده است.


آقای احمدی نژاد در پیام خود ضمن تبریک سالروز میلاد عیسی مسیح گفته است که جهان امروز نیازمند صلح است.


او گفته است که اگر عیسى مسیح امروز زنده بود، براى اصلاح نظام اقتصادى و سیاسى جهان مبارزه مى کرد.


رئیس جمهوری ایران در عین حال گفته است که اکثر مشکلات امروز جهان به دلیل روگردانی رهبران کشورها از مذهب به وجود آمده است.




12/25/2008 09:42:57
ایران جدید 2008-12-30-17-57-27








چند روزی بود که اَ طرف یی شرکت تولید قهوه ایتالیائی بری تِوسعه یِ کاراي بازرگانیشان رفته بودم ایران ، اونم فقط بری 2 روز ، 25 دسامبر روز تولد حرضت مسیح تمام شد و فرداش وا یکی اَ شرکاي شرکت قهوه سازی، را اِفتادیمان بطرف ایران، هِواپیمامان رسید فرودگاي جدید تهران که اسمش امام خمینیه . یی فرودگاي شیک و پوک وسط راي ساوه.

روزنامه و تلویزیوناي خارجی بسگی در مِورد ایران چرت و پرت مینویسن، باعث شده که خارجیا اَ ایران بترسن، ئی ایتالیائیه رم خودشه باخته بود، فقط خیالش ازئی راحت بود که مه واشش بودم، ولی وختی رسیدیم ایران و اُ هَمه دِمه دَسگاره دیدو همه یِ مردم خوب تَحویلش گرفتن، یواش یواش به خودش آمد و لبخند نِشد به لباش.

صحنه یِ خیلی جالبی بود، و بعد خودش اعتراف کرد که اصلا انتظار نداشت که ایران اِنقد بری خودش جلو رفته باشه. شانسی که اِوودیم ئی بود که همش قسمت بالاي شهر تهران بودیمان و قِرو فِره مردمه میدید، و مردم گِدا بچاره اونجانه کمتر پیدا میشن. راسش خیلی چیزا بری منم عجیب بود، مثلاً یی خانمی میان فرودگا بود، که توکّه موآشه مثد خروس جیلّه رنگ کرده بود، یی روسِری دروغی اِنداخته رو سِرش و یی جفت چکمه ِیِ شیک و پوک پاش و یی شلوار لی تنش بود، فِقط عیبی که داشت، ئی بود که مانتِوش گوآ قرضی بود یا بَسگی شُسته بودش، دیه بشش تنگ شده بود، چینین بود که اِگه یی گُوخه یِ جانداری میزد، دوگمه موگمه یِ مانتِوش بَندش میقِرتید و شوت میشد میان چک و چشم مردم!، راسش خیلی دِلُم براش سوخت، ولی فَرداش که وا طِرفامان قِرار داشتیمان و همکاراي خانمی که اونجانه بودن، مخصوصاً یکیشان، که دیه بری شیک و پوکّی خودش کشته بود دیدم، تازه دوقِرانیم اِفتاد که اصلاً اوجوری در ایران مُده ، ولی مِنه نی دِه بدی شی میدانستم؟، بیخود بیخود دِلِمم بری اولی سوخت

یی چیز دیه که برام جالب بود ئی بود که مردم جِلوی چلوکبابیا صَف وایمیسادن، چه بری شام چه بری ناهار!، آخه ماشلام ایرانی جماعت به اِشگِمِش خوب میرسه. یی کِباباي دُروس موکنن قَد یی نون بَربری، اوُوخت هرچی گُنده تر تر باشه حالا خوب یا بد، پولشم گُنده تر میسانن

.

تا دنیا دنیا بوده چلو کبابه یا وا دوغ موخورن یا وا کانادا و کوکا، ولی ایران یی چیزی هَس باسم الستر، یا مچیم شی؟، که در اصل آبجوي بدون الکله که لیمو رخته باشی میانش، بیوین چه خَرهّ ای اَ آب در میایه، آدماي ژیگول وا چلو کباب اونه موخورن

اَ چیزایِ جالبی که دیدم، مخصوصا دربند تهران، لبو فروشاش و باقاله فروشی بود ، زمانی که ما بچه بودمان مُد بود مردم ازئی اِته اشغالا بخورن، ولی بعداً دیه مَنِشان میشد، ینی ازشان کم میشد اِگه میان خیاوان لبو بخورن، ولی حالا لبوآشانه هَشتنش میان ویترین و بری یی ذرَش سِره مردمه می بورّن، یادم رفت بگم؛ جَده یِ قدیم کرج یی اِنار فروشی یی بار اِنار هَشته بود عقب تاکسی بارش و میفروخت، ترمز زدیمان و پرسیدیمان ؛ چند؟، گفت کِلوئی پنج هزار تِمن. ما در اروپا کِلوئی 2 ـ 3 یورو میخریمان، مِگه دَر نِرَس؟، بدبختی اینه که در ایران پول شده شَبدَر و مردمم هموجور خرجش موکنن، حالا دیه ک... لَق اونائی که نِدارن خرج کنن

در هر صورت وا تِمام فِشوردگي ئی سفر بری کار و کمبود وخت ، بازم خیلی جالب بود، مثلاً یی وار ماره بردن، شهرک غرب، یی مرکز تجاری، حالا بگذریم که قیمت خون پدرشانه اَ مردم میگرفتن که مثلاً یی کیف قلابي لوئی ویتون بدن دِسشان. ولی دیدن جوان مِواناش اَ همه بیشتر توجه یِ آدمه به خودش جلب میکرد، اصلش اینه که ما ایرانیا همیشه اَ اُو روش میفتیمان، خوب دُروسه که الآن مد شده که جوانا موآشانه مثد جوجه تیغینه بدن بالا ولی اول باید شِرایط اجتماعی فرهنگي یی مملکتیه در نِظر بیگیری، جلوی هر دکانی دو سه تا ازئی جوانا وایساده بودن و اصلاً بشش نیموخورد که ایران باشه، بازم اِگه جواناي هیجده بیست ساله اُجو کنن یی چیزی، هم جوانن و هم بششان میا، ولی بعضیاشان بودن، قد کوتاي بان گِلاّن وا دلِ گُنده مثد سِندرمه، یَک تِکه تَرّی بری خودشان دِر اُووده بودن که نِگو، مثلماً تِمام نوجواناي دنیا تِرازگِرس موکنن، ولی نه دیه اُجور

از اونجانه دِرآمدیمان بریم شام بخوریمان، رفتیمان یی جای به اسم کباب خانه یِ نادری، یی کبابی سنتی بود، دِرو دیوارش عسک کشتی گیراي ایرانی بود، رو هم رفته جاي بدی نبود، فقط دسشوئی نداشت، ینی یی دسشوئی کوچولی بود که وختی رفتم دسمه بشورم کم مانده بود بفتم زیر زمین، آخه آشپزخانش زیر زمین بود و یی بالابر هیدرولیکی داشت که مثد آسانسور گارسون و غِذاره بالا پاین می برد فقط عیبش ئی بود که هیچگونه نرده ای نداشت و اِگه یکی نیمیدید وا کله میرفت زیر زمین، یی چینی رستورانی در اروپا اصلا بشش مجوز نیمیدن

از اونجانه که آمدیمان در که بریمان خانه نزیکیاش یی وار دیدم یی خیاوانی بود به اسم ایران زمین، میان بعضی ماشینا دو سه تا دختر نِشده بودن و میان بعضیا دو سه تا پسر، یی مسیریه هموجور مثد آب اَماله میرفتن و می آمدن، راسش مهَ هرچی فکر کردم، دوقِرانیم نِفتاد که بری شی اینجا اُجو موکنن، اَ پسّره برادرُم که واشُم بود پرسیدم، گفت؛ عمو جان اِنگار اَ داهات میای؟ به اینا میگن؛ ک...چرخ!، وا تعجب گفتم؛ برو عموجان قِرنیا سِره خور، گفت نه والا، گفتم؛ په بوُوآم دِر نیآ ئی شیه دیه دُروس کردن؟، گفت؛ .واله دخترا یا زنا که ماخوان پسر تور کنن، مینیشن میان ماشین، هی گِرّ موخورن تا یی ماشینی جواب بده، اُ وخت هر غلطی دلشان ماخوا موکنن.

راسش مهَ دیه بری ئی خارجیه اینه تعریف نکردم ولی هنوزم ماندم که بینم اونجانه تِهران بود؟، خارج که ازئی چیزا تا حالا نی دمَ په بگو بری شی شاعر میگه؛ هنر نزد ایرانیان است و بس





12/30/2008 17:38:23
سال نو مسیحی رسید 2008-12-31-22-09-01
ساعت 12 امشب سال مسیحی عوض شد و اَ سال 2008 به 2009 تبدیل شد، بیشتر کشوراي دنیا، الاخصوص کشوراي مسیحی امشب شب عیدشانه، مدیریت سایت همدانیا به تمام مسیحیاي دنیا مخصوصاً مسیحیاي هِمِدان و هِمدانیاي مقیم خارج تبریک گفته و سلامتی، برکت و موفقیت براشان آرزو موکنه

عیدتان موارک




12/31/2008 22:01:03
در یک سالی که گذشت 2009-01-01-13-10-33
در سال 2008 دنیا خیلی چیزا به خودش دید، از جمله؛









01/01/2009 13:08:19
فرماندار همدان؛ دشمن با ترویج بی غیرتی در جامعه در کمین است 2009-01-01-13-38-02




فرماندار همدان:

دشمن با ترويج بي‌غيرتي در جامعه در كمين است

خبرگزاري فارس: فرماندار همدان گفت: دشمن و شياطين دروني و بيروني با ترويج منكرات از جمله ترويج برهنگي و بي‌غيرتي در جامعه اسلامي ايران در كمين نشسته‌اند.






به گزارش خبرگزاري فارس از همدان، علي‌اكبر فاميل‌كريمي ظهر امروز در همايش شوراهاي امر به معروف و نهي از منكر ادارات، اصناف و بسيج مساجد همدان افزود: نبايد غافل باشيم كه شيطان و دشمن دين و ايران اسلامي به مواضع قدرت و عرصه‌هاي تأثيرگذار ما حمله كرده و ضربه خواهند زد.
وي تصريح كرد: ما براساس آموزه‌هاي ديني، حكم انساني و شرعي موظف هستيم منكرات را رصد كرده و عليه آنها اقدام كنيم، چرا كه شيطان در كمين جوانان جامعه است تا از طريق احساسات پاك آنان به ما ضربه بزند.
فرماندار همدان با اشاره به شيوه‌هاي دشمن و شياطين مانند اشاعه منكرات در جامعه گفت: به هم ريختن كانون‌هاي تربيتي صحيح و ايجاد كانون‌هاي انحرافي، ايجاد آلودگي‌هاي مختلف مانند مواد‌ مخدر، اشاعه فحشا، منكرات و ابتذال در به هم ريختن عفاف، حجاب و جايگزين كردن بدحجابي و بي‌حجابي از جمله موارد اشاعه منكرات دشمن در جامعه است.
فاميل‌كريمي ادامه داد: پر كردن ابزار و آلات گناه، برهنگي، بي‌غيرتي در جامعه ديني، ترويج بي‌عدالتي و ناداني در معرفت ديني از شيوهاي تهاجم فرهنگي آنان است.
وي اضافه كرد: زدودن فرهنگ جهاد، ترويج فرهنگ بي‌تفاوتي، زدودن فرهنگ عميق عاشورا و مكتب سيدالشهداء و ترويج مكاتب ضاله، ظالمين، ناكثين و قاسطين از ديگر شيوه‌هاي دشمن براي ايجاد رخنه و شكاف در بين مردم مسلمان است.
فرماندار همدان ايجاد فرهنگ اسراف و تبذير در جامعه را از جمله اهداف دشمن عنوان كرد و افزود: ايجاد فرهنگ مصرف‌گرايي به جاي مصرف بهينه، فرهنگ تلاش، توليد و سازندگي از ديگر حربه‌هاي دشمنان براي از پاي در آوردن نظام مقدس جمهوري اسلامي است.
وي با اشاره به تلاش دولت در راستاي مبارزه با منكرات و ترويج معروف خاطر نشان كرد: بر همين اساس جهت‌گيري‌ها و تلاش‌هاي بي‌وقفه فرزندان انقلاب در قالب دولت نهم را در هر شهر و دياري مي‌توان مشاهده كرد و امروز ما شاهد پيشرفت چشمگير كشور در عرصه‌هاي مختلف عمراني، علمي، اقتصادي و فرهنگي هستيم.
فاميل‌كريمي سپس با اشاره به فرا رسيدن ايام محرم گفت: 485 مسجد به عنوان كانون ترويج دين، 480 هيئت حسيني و 75 تكايا و حسينيه يا ترويج فرهنگ شهادت، ايثار، فداكاري، علوم اسلامي، علوم قرآني و روشنگري در سطح همدان فعال هستند.
وي با بيان آماري از مجموعه‌هاي فرهنگي و گروه‌هاي تأثيرگذار و تأثيرپذير يادآور شد:60 كانون فرهنگي و هنري، 90 شوراي امر به معروف و نهي از منكر، 2 هزار و 821 شهيد، 45 هزار دانشجو، 3 هزار طلبه و 11 هزار و 700 دانش‌آموز در همدان وجود دارد كه با اين مجموعه بايد برنامه‌ريزي مدوني براي ترويج فرهنگ ايثار در كشور داشت.
فرماندار همدان با اشاره به افزايش اعتبارات عمراني استان همدان گفت: اعتبارات عمراني استان نسبت به قبل از دولت نهم 350 درصد افزايش داشته است و همچنين سرانه ورزشي استان به يك متر مربع رسيده است.
وي تصريح كرد: در شهري زندگي مي‌كنيم كه مقام معظم رهبري فرمودند اين شهر داراي 3 هزار و 100 سال مدنيت مستمر دارد يعني داراي ريشه عميق انسانيت است.
فاميل‌كريمي خاطر نشان كرد: در شهري زندگي مي‌كنيم كه نفس پاك علما، عرفا و فقهاي زيادي مانند مرحوم ملا حسينقلي شوندي تاكنون روشني بخش پايتخت تاريخ و تمدن ايران زمين بوده است.
01/01/2009 13:36:48
آغاز سال 2009 در نوار غزه -2009-
سال 2009 شرو شد، در بیشتر شهراي دنیا جشن آتیش بازی بود، مثد نوار غزه، فقط یی فرقی داشت، مردم دنیا خودشان خرج آتیش بازیه میدادن ولی بری فلسطینیا دیگران آتیش روشن میکردن، در حمله یِ اخیر اسرائیل به نوار غزه، به گفته یِ سازمان ملل، 400 نفر کشته شدن، که 100 تاشان، آدماي معمولی بوده، و تقریباً همه شان زن و بچه یِ مردم بودن، خدا بدادشان برسه



بچقان



بچقان



gaza_5
01/02/2009 20:50:16
عید قربان 2009-01-03-10-17-55
امروز بود که فکر میکردم، عید قربان شی شد؟، آخه ناسلامتی مارم بچه حاجی بودیمان، بچه حاجی بودن خودش یی زمان قد یی مدرک تحصیلی ارزش داشت و زود به آدم زن میدادن، میگفتن فلانی پسر حاجیه، الان دیه اُجو نیسش.

خلاصه هر سال یی روز قبل اَ عید قربان خانمان برو بیا بود، هموجور نِنه خدابیامرزم در تِلاتوم بود، همش به فکر ئی بود که نکنه قصاب دیر بیایه و وخت پَسّا کردن گوشت نباشه، اُو وخت آبرومان میانِ در همساده بره

وختی روز عید قربان میرسید، صحب زودی اول صداي تاکسی بار و بعدش به به گوسبند میان کوچه و حیاط می پیچید، منم به عشق دُمه لانش زود اَ خواب وخمیزادم، یی ذره ی نُن پندیر و چاي شیرین و جیرینگه میرفتم میان حیاط و چوتلی مینشتم بالاي سِر قصابه تا بووآي گوسبنده ره در بیاره.

اول نِنه یِ خدا بیامرز یی شاخ نبات مینداخت میان یی جامی آب و میداد به گوسبنده، حالا یکی نبود بگه؛ تو که داری کله شه میکنی دیه شاخ نباتت شیه؟، هیچی دیه تا گوسبند بدبخت می جُمیدّ ، کله شه میکردن میان جام آب که یی ذره ی بخوره، اونم بدبخت حس شیشُمِش بشش میگفت نخور گِل بسَر ماخوان بازیت بدن، ئی بود که دروغی یی زوانی میزد و دیه نیموخورد. قصابه یِ خدا نِدار، چون روز عید بود و تا عرصی چل پنجادا گوسبندِ باید لِته پار میکرد، وخت خواهش کردن به گوسبنده ره نداشت، دروغی موگفت؛ خورد در صورتی که گوسبند بی زوان اَ ترسش داشت میشاید زیرش، ایکه هیچی نیس بریکه گوسبنده وزنش بره بالا و بیشتر پول اَ مردم بسانه، دو ساعت قبلش ده کِلو گندم بخورش داده بود. شما هیچ دیدینان وختی یی گوسبندیه سِرشه میبرن، میان دلش خالی باشه؟

خلاصه تا گوسبنده بَه اول گفته بود و ماخواست دوواره بگه بَه، قصابه کوفته بودش زمین و بسم اله، خِر خِره شه میزد، دو سه دی قه، دسپاشه میگرفت و اُ وخت ویلش میکرد که اَ بیخونی بیمیره. گوسبند زوان بسه اِنقد پَلقاش میزد تا جانش در میآمد، اُ وخت قصابه وا آفتابه پیسه که دو دی قه پیش واشش مستراب بود، گردن گوسبنده ره میشست و کله شه می کند و میشاند اُ سَر. بعدش اَ بغل پاچَش یی سولاخی میکرد و یی چوب درازی میکرد میانش (بری ئی بود که تِهرانیا موگفتن ؛ چوب به پاچه یِ فلانی کردن)، و نفسشه تازه میکرد و پوف میکرد اَ سولاخه تا دل گوسبنده باد کنه و پوسش اَ گوشتش سِوا بشه، ولی هموجور که بوف میکرد، هر چند یی وار وا گورمشت میزد میان دل گوسبنده، مهَ به خودوم میگفتم؛ بیوین خدا ندار بس نیس سِرشه بریده، حالا وا گورمشت افتاده جانش، بینی بری شی وا گوسبنده پدر کشتگی داره؟، البته اینا افکار ساده یِ کودکانه بود، چون در فرهنگ ما حیوانات اصلا ارزشی ندارن.

قصابه خوب که دق و دلشه رو گوسبنده خالی میکرد و گوسبند بدخت اَ زور باد می پَشامید و میشد دو برابر، وختش میرسید که دلشه بدرّانن، قصابه اَ پاچه یِ پاش میدراند و میرفت رو به دلش، حالا منم نشتم که بینم دُمه لانش چقده؟، همش خدا خدا میکردم که کوچول نباشه، قصابه خوب که پوس گوسبنده ره اَ قصمتاي جلوئی میکند، یی نفره صدا میکرد و گوسبند بی زوانه اَ کله به پاین آویزانش میکرد به درخت به که میان حیاط داشتیمان. پوس گُرده یِ بدبختم میکند و وا چاقو دلشه میدراند تا اِشکمه و شیردانگ و دل جیگرش بزنن دَر، اونجانه بود که معلوم میشد چقد به گوسبنده داده بودن بخوره که مُوقه یِ قپان زدن وزنش زیاد نشان بده، بریکه یی دفَه یی چیز گُنده اَ میان دل گوسبنده میزد در و خودش میشد یی ذره، اُ وخت گوشه یِ بقچه یی چاله ای میکند و محتوي اشکمه هه ره میانش خاک میکرد، حالا تمام محله ره بو ور میداشت و اِگه فصل گرما بود، زنبورا و پشه هاي استان هِمدان میرختن خانه مان بصرف ناهار

یی دفه قصابه دسشه میبرد و دو تا دُمه لانه میکشیدشان دَر و پرتشان میکرد رو پوسه که قبلاً کَنده بود، دو تا دُمه لان سفید وا رگاي قرمز رنگ هموجور جان میداد که به سیخ بکشی و بیلی رو آتیش، البته مه اُ لحظه فکر میکردم ، اگه گوسبند بدبخت زنده بود شی میکشید الآن؟.

قصابه وختی گوسبنده ره چَقه میکرد، براش دو سه تا تویجه می اوودیمان که گوشتاره بندازه روش تا بعداً نِنه مان بکمک گُلسنم باجی پَسّا کنه و تیکه تیکه حاظر بیله تا بدیمان به در همساده. قصاب که کارش تمام میشد، روده کوچوگه یِ گوسبنده ره تمیز وا آفتابه هه می شستش و جمش میکرد و میشتش لای پوسه و یی چاي قند پَلو موخورد و یی پولی و یی تیکه گوشت میساند و خدافظ

حالا ما میماندمان وا گوشته، تمامشه نِنه مان و گُل سنم باجی تیکه میکردن و وا یی لِته دُمه میشتن میان یی جامی یا کاسه یِ گلدار سفید چینی که بورمیان بدیمان به مردم، یکی بری مشدوسین بقال، یکی بری اوسا اصغر سبزی فروش، یکی بری شاطر احمد و خلاصه کُل دِره همساده، نِنه یِ بدبخت هموجور پَسّا میکرد و حرص موخورد که نکنه کم بیایه یا یی نفر اَ یادش بره، مارم تندِ تُند میدوئیدیمان اَ ئی خانه به اُ خانه گوشت تَحویل بدیمان، ولی میان فکرمان منقل ذغال بود (البته هِمدانیا منقل ذغال همیشه میان فکرشانه) و دُمه لان و دل و جیگر و خوش گوشت روش که جیز جیز موکنه







01/03/2009 09:41:31
ازدواج از راه دور 2009-01-04-10-35-04



هر روز هزاران جوان ایرانی عروسی موکنن، به عناوین مختلف، که اِگه باخوایمان همه شانه بگیم میشه یی کتابی، ولی چیزی که هَس متاسفانه تعداد عروسیاي عشقی، ینی عروسی که وا عاشق شدن انجام بیگیره در جامعه یِ امروزی در صد کمی داره حالا چه برسه به قدیما، یی وار میوینی پدر و مادر یی دختری زور میارن به دخترشان که عروسی بوکنه، یی وار میوینی مصلحت خانوادگی و روابط کاری مجبور موکنه که عروسی انجام بشه ، خلاصه انواع مختلف داره. نود در صدر عروسیا در ایران وا خازمنی (خاسگاری) انجام میشه بدون ایکه همدیگره باخوان ، دقیقاً مثد گذشته ها، فقط وا یی فرقی که زناي قدیم وا یی لباس سفیدی میرفتن خانه یِ شوور و وا یی کفنی در میآمدن در، حالا اِگه شووره هر جور دلش ماخواست میدانسد واشش رفتار کنه، زنِ بدبختم باید می ساخت، حتی اگه ته دلش یکی دیه ره ماخواست

امروزه زنا دیه صبر و تحمل زناي قدیمه ندارن، مخصوصاً الان که در ایران وا مهریه هاي چند صفری بووآی مردکه ره میدانن درآرن، ینی دختره وا دس خالی میره خانه یِ شوور و بعد اَ یی سال مرده ره بدبخت موکنه و وا چند صد مِلیون تِمن پول برمیگرده، اُ وخت بری خودش یی ماشین آخرین سیستوم میخره و میره مثلاً خیاوان ایران زمین تهران گردش، گور پدر پسره که طلاقش داد.

بعد اَ انقلاب خیلی اَ ایرانیائی که خارج زندگی میکردن، مخصوصاً اونائی که به دلایل مختلف نمی شد برگردن ایران (یا بری سروازی یا بریکه کله شان داغ بود و غیره و غیره)، هروخت ماخواستن زن بسانن، یی وکالتنامه ای میفرسادن ایران تا برن براشان زن بجورن و بسانن، مثلا یی وار سال 64 یکی اَ رفیقامان که در شهر رُم ایتالیا بود، تصمیم گرفت زن بسانه، برادرش و زن برادرش رفتن براش یی زنی دیدن و عسکشه فرسادن، خوب یادومه وختی ما عسکه ره دیدیمان می مانسد سوفیا لورن، نِشده بود رو یی مبلی و یی عسک دبشی گرفته بود و فرساد بری ئی پسره بدبخت، اینم که خودش یی دراز بی وصول و کچلی بود که میمانسد داریکه گِردو تِکانی، یی دل نه صد دل عاشق عسکه شد، دیه اُ چند ماهی که کاراي قانونی عروسیشانه بوکنن، ئی بدبخت شب و روز نداشت، هر جا میرفت عسکه ره وا خودش میبرد و به همه نشان میداد تا روز عروسیش رسید، در ایران، خانواده یِ داماد وا خانواده یِ عروس و خود عروس یی جشنی گرفتن، دامادم وا عسک عروس و تمام رفیقاي دانشجوش که مارم جزشان بودیم خارج جشن گرفت ، داماد گِل بسر مثد نی ده بدیا تمام وخت عسکه ره گرفته بود و گیره میکرد، موگفت؛ خدا دره بختِ بری مهَ واز کرده و یی فرشته ئی برام فرساده.

خلاصه زد و کار عروس دُروس شد و را افتاد بیایه ایتالیا، تمام رفیقاي داماد اَ زن و مرد جم شدیمان که بریمان فرودگا پیشوازش، منم یی ماشینی داشتم که نسبتاً اَ مال بقیه بهتر تر بود و کردیمش ماشین عروس. رفتیمان فرودگا، حالا بگذریم که هواپیما 45 دی قه تاَخیر داشت و ئی زوان بسته مثد بچه ئی که نِنَش بیمیره زار زار گیره میکرد، خاک به سِر دراز انگار زن به خودش ندیده بود. یی وار اَ قسمت خروجی یی دختر وا همو شکل و تِکه تَر در آمد، دادماد وا دسه یِ گل میان دسش خشگش زد، جرأت جلو رفدن نداشت، خودش به اُ درازی یی دفه یی دختری دید گودوله، وا کله یِ گِنده، قدش ماخوام بگم یی متر و نیم بود، داماد بخت برگشته بریکه بغلش کنه چوتلی نِشد زمین، حالا دِ گیره ، ولی ایندفه گیرش بری بخت خودش بود، مارم دیه نیمیدانستیمان شی کنیمان؟، هیچکدام جرأت پایدن به اُ یکیه نداشتیم، مطمئناً میزدیمان زیر خنده، ماشلام عروس یی کارخانه یِ شیر داشت که اَ خودش یی کِلومتر جلوتر میرفت، ئی خدا نِدار نیمیدانم اُ عسکه ره که فرساده بود چجوری گرفته بود که به ماه شب چارده گفته بود تو درنیا مه اینجام. خلاصه دیه داماد بدبخت مجبود شد بسوزه و بسازه و صداشم درنیا، عروسه رم یی آدم اَ خود راضي که ماشلام اطلاعاتش اَ تمام دنیا بیشتر بود و به هیچکس مِفر حرف زدن نیمیداد.

از ئی داستانا زیاده، یکی دیه اَ همکارامان رفته ایران و وا برادرش یی شرکتی زده بودن، بعد اَ دوسه ماه که دو واره میره ایران میوینه برادرش یی سکرتر دبش و خوش برو رو ، خوش زوان و خوش قد وقامت گرفته، نیمیدانم شی میشه که عاشق دختره میشه و جیرینگه تصمیم عروسی میگیرن، میان یی هفته عقدش موکنه. میزنه تا یی روز میرن نیمیدانم کوجاي تهران کافی شاپ، همه مردم که اونجانه بودن وا دختره سلام علیک موکنن، مخصوصاَ یکی اَ رفیقاي قدیم داماد که اونجانه بوده بدجوری نگاشان موکنه، خلاصه داماد زنشه ورمیداره میوره ایتالیا جزیره یِ کاپری ماه عسل، یی هتل تِره تمیز، گوآ عروس ازئی هتله خوشش نیمیا، داماد متوجه میشه که ئی خانم خیلی به هتل متل وارده و کارکشتس، وختی بر میگرده ایران میره اُ رفیقه ره که بد جوری می پایده پیدا موکنه و قسمش میده که راسشه بگه، اونم میگه والا ئی خانمه دِسه پرتی وومِن ره از پشت بسته و کارش ئی بوده که تجاره ازئی طرف به اُ طرف همراهی کنه، چه سرتانه درد بیارم ده پونزه سال پیش صد مِلیون تِمن براش خرج ورمیداره تا خودشه خلاص کنه

یا یکی دیه اَ بچاي هِمِدان براش اَ ایران زن اسانده بودن، روز اول که رسید ازش پرسیدیم که چجوری وا رفیقمان عروسی کرد؟، در جوابمان گفت؛ که اَ آمریکا و آلمانم خواستگار داشته ولی اَ بچگی عاشق ایتالیا بوده، دو سه بعدشم طلاقشه گرفت

متاسفانه به دلایل فرهنگی در ایران هنوزم خیلی اَ عروسیا بصورت سنتی انجام میگیره، ولی چون خواسته هاي زنا بالا رفته و کسی خودشه فداي زندگی نیموکنه، تعداد عروسیائی که با خوشبختی روبرو میشن خیلی کِمه و اِگه پاي درد دل همه بینیشی، بیشتر اَ نود درصد اَ زندگی زناشوئی ناراضین، ولی بازم هرچی باشه صبر زن ایرانی زیاده.

مسئله ئی که بری مهَ قابل قبول نیسش و نیمیدانم به هیچ عنوان موافقش باشم اینه که جواناي ایرانی اَ خارج بر میگردن و در ایران بدون شناخت عروسی موکنن، علت مخالفتم اینه که، اگه یی پسری در اروپا یا آمریکا بزرگ شده باشه، مخصوصاً اونائی که در خارج بدنیا آمدن، وا یی فرهنگ دیه بزرگ شدن و برمیگردن وا یی دختر ایرانی بظاهر چشم و گوش بسته عروسی موکنن، هیچوخت نیمیدانن وا هم کنار بیاین، پسره یی جور بزرگ شده، دختره اَ یی محیط نسبتاً محدود میرسه یی جاي آزادی که کسی بشش نیمیگه خرت به چند، اینه که خیلی راحت میدانه گمراه بشه، مگه اَ یی خانواده یِ ریشه داری باشه که خوشبختانه هنوزم یی چینین دخترائی وجود دارن، ولی در کل ایرانی متولد خارج نیمیدانه اَ ایران زن بسانه مِگه یی دختر ایرانی باشه که اونم در خارج متولد شده باشه، مثلماً در زندگی شانس و قسمت هم نقش مهمی دارن، ولی خدا به ما هم راهه نشان میده و هم چاهه، ما باید حواصمانه جم کنیمان و نفتیمان چاه


01/04/2009 10:03:02
ویلون نوازی در مترو 2009-01-04-15-19-34











در یک سحرگاه سرد ماه ژانویه، مردی وارد ایستگاه متروی واشینگتن دی سی شد
و شروع به نواختن ویلون کرد.
این مرد در عرض
۴۵ دقیقه، شش قطعه ازبهترین قطعات باخ را نواخت.. از آنجا
که شلوغ ترین ساعات صبح بود، هزاران نفر برای رفتن به سر کارهای‌شان به
سمت مترو هجوم آورده بودند.
سه دقیقه گذشته بود که مرد میانسالی متوجه نوازنده شد. از سرعت قدم‌هایش
کاست و چند ثانیه‌ای توقف کرد، بعد با عجله به سمت مقصد خود براه افتاد.
یک دقیقه بعد، ویلون‌زن اولین انعام خود را دریافت کرد. خانمی بی‌آنکه
توقف کند یک اسکناس یک دلاری به درون کاسه‌اش انداخت و با عجله براه خود
ادامه داد.
چند دقیقه بعد، مردی در حالیکه گوش به موسیقی سپرده بود، به دیوار پشت‌
سر تکیه داد، ولی ناگاهان نگاهی به ساعت خود انداخت وبا عجله از صحنه دور
شد،
کسی که بیش از همه به ویلون زن توجه نشان داد، کودک سه ساله‌ای بود که
مادرش با عجله و کشان کشان بهمراه می ‌برد. کودک یک لحظه ایستاد و به
تماشای ویلون‌زن پرداخت، مادر محکم تر کشید وکودک در حالیکه همچنان نگاهش
به ویلون‌زن بود، بهمراه مادر براه افتاد، این صحنه، توسط چندین کودک
دیگرنیز به همان ترتیب تکرار شد، و والدین‌شان بلا استثنا برای بردن‌شان
به زور متوسل شدند.
در طول مدت
۴۵ دقیقه‌ای که ویلون‌زن می نواخت، تنها شش نفر، اندکی توقف
کردند. بیست نفر انعام دادند، بی‌آنکه مکثی کرده باشند، و سی و دو دلار
عاید ویلون‌زن شد. وقتیکه ویلون‌زن از نواختن دست کشید و سکوت بر همه جا
حاکم شد، نه کسی متوجه شد. نه کسی تشویق کرد، ونه کسی او را شناخت.
هیچکس نمی‌دانست که این ویلون‌زن همان (جاشوا بل ) یکی از بهترین
موسیقیدانان جهان است، و نوازنده‌ی یکی از پیچیده‌ترین فطعات نوشته شده
برای ویلون به ارزش سه ونیم میلیون دلار، می‌باشد.
جاشوا بل، دو روز قبل از نواختن در سالن مترو، در یکی از تاتر های شهر
بوستون، برنامه‌ای اجرا کرده بود که تمام بلیط هایش پیش‌فروش شده بود،
وقیمت متوسط هر بلیط یکصد دلار بود.
این یک داستان حقیقی است،نواختن جاشوا بل در ایستگاه مترو توسط
واشینگتن‌پست ترتیب داده شده بود، وبخشی از تحقیقات اجتماعی برای سنجش
توان شناسایی، سلیقه و الوویت ‌های مردم بود.
نتیجه: آیا ما در شزایط معمولی وساعات نا‌مناسب، قادر به مشاهده ودرک
زیبایی هستیم؟ لحظه‌ای برای قدر‌دانی از آن توقف می‌کنیم؟ آیا نبوغ وشگرد
ها را در یک شرایط غیر منتظره می‌توانیم شناسایی کنیم؟
یکی از نتایج ممکن این آزمایش میتواند این باشد،
اگر ما لحظه‌ای فارغ نیستیم که توقف کنیم و به یکی از بهترین موسیقیدانان
جهان که در حال نواختن یکی از بهترین قطعات نوشته شده برای ویلون، است،
گوش فرا دهیم ،چه چیز های دیگری را داریم از دست میدهیم؟


01/04/2009 15:18:07
درج نوروز در تقویم بین المللی 2009-01-08-00-58-28
سازمان ملل داره یی نظر سنجی موکنه که روز اول سال ماره ینی نوروزه در تقویم بین المللی درج کنه، اوجو که میگن 161 هزار نفر شرکت کردن، لطفاً اینه به تمام ایرانیا نشان بدینش تا همه شرکت کنن و فرهنگ غنی و باستاني ایرانه به دنیا بشناسانن

خیر بیویننین ایشالام



حتما! اینجانه ره

بچقان








01/08/2009 00:51:41
بچا و زنا در جنگ 2009-01-08-14-22-15
خیلی دلم ماخوا دو تا چیزه بدانم؛

اول ؛ گناه زن و بچا شیه که باید در یی چینین شرایطی زندگی کنن؟

دوم ؛ بغیر اَ یی ذره ترس چه وجه تشابهی شما در دو تا عکس میوینینان؟ یی سری فلسطینیان، اُ یکی ام اسرائیلیه






بچقان











01/08/2009 14:15:18
بازی ویدئو گیم وا جان آدمیزاد 2009-01-08-19-07-26




دولت اسرائیل در یوتوب یی کانالی بری خودش دُروس کرده که ملتش اَ کشتن آدما لذت بورَن، چینین آدمادی بد بخته توش میگیرن و موکشن که میگی اِنگار دارن ایشپش موکشن، مِگه اونا آدم نیسن که موکشینان؟ مچیم؟



بچقان






01/08/2009 19:02:08
کریستیانو روناردو وا فِراری تصادف کرد 2009-01-08-19-20-19
کریستیانو رونالدو، توپ طلای دنیا، وا ماشین فراری نزیکاي فرودگاي مچستر زد دِره دیوار و داغاینش کرد، ولی به خودش هیچی نشد







01/08/2009 19:16:49
زیر پیرن فلسطین 2009-01-08-19-32-05
Frederic Kanoute

بازی کن تیم سیویلیا، بعد ازیکه گل زد لباس ورزشیشه داد بالا وبری طرفداری اَ مردم فلسطین رو زیر پیرنش اسم فلسطین بود. دارو فِوراً بشش اخدار داد و قراره یی جریمه یِ گنده بشش بدن



01/08/2009 19:22:08
اسماي جدید دختراي ایرانی 2009-01-09-13-34-55
مدت سی و چند ساله که اَ وطن دورم و متاسفانه رفت و آمد زیادیم وا هموطنام ندارم، اسماي ایرانی که بلدم همو اسمائین که تا سی سال پیش استفاده میشد، ولی ئی اخیراً که در فیس بوُک اسم ایرانیاره دیدم، مخصوصاً اسم دختراره جا خوردم، بیشتر اَ نود در صدشانه بلد نیسم، حالا یا مهَ خیلی داهاتیم یا ملت ایران دیه اَز اُ روش افتادن، اسماي اُ وختا مثلاً بودن؛

سکیه، کوکب، ربابه، رقیه، وجی، عصمت، رفعت، بتول، ملیحه و غیره ولی اونائی که مثلاً شیکتر تر بودن اسمشان بود؛

شهین ، مهین، نرگس، مریم، اعظم و غیره

الآن دیه مه یکی که سر درنیمیارم مثلاً داریمان؛

گلناز، نگار، نازیلا، سروناز، ساناز، نسیم، سرما، ، شیما، بهاره، پائیزه، شبنم، روزنم، هدیه، ناقابل، مهسا، گلسا، درخت سا، نفیسا، ستاره، ماهواره، گلرنگ، شبرنگ، گل رخ، گل مشت، نازی، بازی، هدیه، مهفم ، نافهم، نِدا، صدا، دادا، سوده، پدیده ، شدیده، آشکار، ترمه ، شهپرک، شاپرّه، روزینا، شب اونا، شیلا، فرناز، فرنوش، نوشجان، دل آرام، آیناز، آتوسا، سمین توئین موئین برفین، مریانج

اُجو که داریمان پیش میریمان تا بیست سی سال دیه، اسما میشن؛ یخ، برف، گِل، آجر، سماور، آفتابه ، لگن ، یا؛ سمند، کیا، هندا، یاماها، و و و و
01/09/2009 13:01:11
ویدئو زلزله در کستاریکا 2009-01-10-08-10-21






در کستاریکا زمین حدود 40 ثانیه لرزید و دُوروس همو لحظه تلویزیون داشت اخبار میگفت. در یوتوب ویدئوي ئی زمین لرزه ره بیوینینان که در نزیکی آتشفشان پائوس بوده و 4 تا کشته و کلی زخمی داده









01/10/2009 08:05:23
رقص دختر شوخوآره زن بوش بسلامتي بن لادن 2009-01-10-16-24-02
دختر شو خوآر زن جورج بوش بسلامتی آقاي بن لادن یی قِریّ داده وا هفتیر و جا و جلالش، حالا مارم بخاطر طرفداری اَ هنر فامیل آقاي بوش زدیمش اینجانه، حالا بپاینان بینینان شیه؟









01/10/2009 16:20:51
مجتمع رفاهی بین راه در ایران 2009-01-10-17-17-36
سالیان ساله که وختی یی نفر اَ همِدان ماخوا بره تهران، مخصوصاً اگه وا ماشین شخصی باشه، بری خودش کلی خرتو پرت پُر موکنه میان ماشینش که میان را وای نیسه، مگه تاوسان باشه که تاکستان اِنگور بخره یا اَ راه ساوه بره اِنار بجوره. مردم اُ وختا خلافه اَ هِمدان تا تهران مستراب نیمیرفتن، خودشانه مورت میکردن، حالا به هر قیمتی شده بود، یی وار یکی اَ فامیلامان وا اتوبوس بریکه خلافه مستراب نره، تا خود تهران نشده بود رو پاشنه یِ پاش

یادم میا چند سال پیشا یی تاوسانی با بچامان داشتیم میرفتیم هِمِدان، نزیکاي غرق آواد، وایسادیمان خستگی در کنیمان و یی چاي بخوریم و چند تا گرمکِ غرق آواد بخریمان، چینین که آمدیم اَ ماشین پیاده شیمان دو سه مِلیون پشه واهم پریدن هِوا، می مانسد مثد دود، یی لکه یِ سیا میان آسمان پرواز کرد، بچامان بخت برگشته هاي نی ده بدی، که خارج بزرگ شده بودن، کم مانده بود اَ ترس خودشانه خراب کنن، رفتن نِشدن میان ماشین و میان اُ گرما زیر مانتو روسِری شیشه یِ ماشینِ دادن بالا و هر کاری کردیمان پاین نیامدن، زوان بسده ها عِرق میرختن مثد آبشار گنجنامه، چینین بود که دختره کوچوگم تا دو سه ماه شب به شب وا کاووس پشه ها اَ خواب می پریّد، دُورُس مثد فیلماي ترسناکِ داریو آرژنتو، حتی الآنم که چند سال گذشته بازم بعضی وختا یادشان میا و میمیرن اَ خنده

خلاصه شرایط و امکاناتِ و خدمات میان راه بری مسافر اصلاً وجود نداشت و تنها ماشین پلیسی ام که میدیدی اونی بود که ماخواست یی جوری جریمت کنه و تیغت بزنه، آرزوي آدم ئی بود که پلیسم میان راه نباشه

اَ غذاخوردن که دیه نِگو، مخصوصاً نزیکاي سه راهی بوئین زهرا، یارو میدیدی تا دیروز لب جَده گله می چراند، یی دفه زمیناي لب جده شه میکرد یی سالن بزرگ غذاخوری و شیش هفتا اَ همداهاتیاشه روپوش یی جور می پوشید و یکی یی لِنگی مینداخت گردنشان و به راننده هاي اتوبوس غذاي مجانی میداد که مسافراره اونجانه نگا دارن، بد کردارا چربی و چسبندگی زمین و زمانه ورداشته بود، وختی را میرفتی کفشات می چسبید زمین. بگذریم که میان چلو کبابش خودوم دو سه وار آدامس جویده شده پیدا کردم، و معلوم بود که ته مانده یِ برنجاي مردمه گرم میکردن و به مسافر جدید میدادن. یارو گارسوناش یی لُنگ پیسّی انداخته بودن رو شانشان و واشش میزاي مردمه پاک میکرد که اصلاً اً کثیفی معلوم نبود رنگ اصلیش شی بوده، یا لیوان و پارچ پلاستیکی که بری آب می اوُودن اَ دسه چربی و پیسّی نشقه یِ جغرافیائی دنیا روش بود. خلافه مستراباشه که دیه نِگو، وختی وارد می شدی بوی اسید اوریک دماغ آدمه مینداخت کِزه کِز، و کف زمینش یی انگوشت شاش بود، بری شاشیدن باید اَ یی متری نزیکتر نیمیشدی و اَ دور سولاخه توش میگرفی، اونم کار هر کسی نبود.

یکی نبود بگه آخه طبق چه شرایطی اجازه دادینان یارو غذاخوری عمومی واز کنه، کسی که تا دیروز چوپان بود (وا تِمام احترامی که بری چوپانا داریمان) چه آشنائی وا آداب و اخلاق هتل داری و مهمان داری و آشپزی و بهداشت داره؟. خدا شاهده بارها خود مهَ به کسانائی که تا اندازه ئی مسئولین ئی چیزا بودن گفته بودم ؛ که باوا جان تونه خدا یی ذره کنترل کنینان، و تقریباً همه شان جوابشان مثد هم بود که موگفتن؛ برو بابا تونم دلت خوشه اَ خارج میای، اینجا ایرانه، ما عادت کردیمان به ما هیچی نیمیشه، و ماشلام همه مان لُپامان اَ سلامتی قِرمزه. حالا مهَ جواب اینه شی ماخواستم بدم؟

در کشوراي غربی، هر بیست سی کِلومتر میان راه یی پمپ بنزینی هَس که دِور وورش رستوران، سلف سرویس، ساندیویجی، فروشگا، تعمیرگا، پنچرگیری، کلیسیا و بعضی جاها مُتل (مسافرخانه) و همه یِ امکاناتِ خدماتی هَس، و مسافرا هر وخت احساس خستگی کنن، وایمیسن و استراحت موکنن و به ئی ترتیب، امکان تصادف تقریباً به صفر میرسه و در دراز مدت دولتشان به نفعشه

امروز در سایت خورگذاري فارس نوشته بود که در استان هِمدان 23 تا مجتمع خدماتی میان راه دُروس موکنن، خوب تا اینجانش خیلی خوبه و مایه یِ خوشحالی و افتخار ماس، اما؟

متاسفانه در ایران بری ساخت یی چینین چیزائی ما قاعده و قانون نداریمان ، هموجور ایلخی وار یی شرکتی مجوز میگیره و یی چیزی میسازه، مثلماً ما نباید همیشه اَ خارجیا کپی کنیمان، ولی یادمان باشه که اونا تجربه یِ صدساله در ئی زمینه دارن، فقط ما باید به مسائل فرهنگی و جغرافیائی و اقلیمی خودمان توجه کنیمان و به ئی ترتیب میشه پروژه هاي اوناره اجرا شان کنیمان. فقط بری اجراي مجتمع شرط اول طراحی و اجراي صحیحه و شرط دوم بهداشت و کنترل اَ طرف اداره ي بهداشته. و اداره یِ بهداشت باید غذا خوریا و مخصوصاَ طرز شستشوي ظروفشانه کنترل کنه و دسشوئی و خلافه مستراباش باید وا استاندارد بین المللی باشه

حالا بریکه حرف ماره اَ نظِر رعایت نکردن بهداشت قبول کنینان اینجانه ره بچقانینان



01/10/2009 16:43:13
اسیر جنگی 2009-01-11-19-38-47
لُره میان جبهه بیسیم چی بوده، زنگ میزنه میگه؛

آقا 5 تا عراقی دستگیر کردم، بیاینان بورینشان

میگن؛ خودت بیار

میگه؛ نه شما بیاینان، اینا نیمیلن مهَ بیام
01/11/2009 19:33:32
نصیحت پدرانه یی لُر به پسرش شب امتحان 2009-01-12-23-12-03
امشب بینیش یی گُوهی بخور تا فردا یی اَنی بشی، تا میان یی طویله رات بدن
01/12/2009 23:05:51
زورگو 2009-01-13-23-39-39
شما فکر کنینان دارین میان خیاوان را میرینان، میوینیننان که یی آدم گسنه یِ بیچاره ئی وا پاي چلاق و دسه اِشگسته داره بری خودش اَ میان پیاده رو میره،تمام مردم تحریمش کردن و نُن نِداره بخوره، یی پاسوانی وا هفتیر کمرش اَ روبرو میا، تا به ئی بدبخته میرسه بشش میگه برو اُو سَر که پیاده رو اِنه یِ مِنه و میندازه تش میان جوب آب، یارو بدبخت به غرورش بر موخوره و میوینه که همه یِ مردم دارن بشش میپان، زورش میا و یی سنگی اَ میان جوب آب ور میداره میزنه کله یِ یارو پاسِوانه، پاسِوانه خدا ندار هفتیرشه در میاره و میزنه ملاج یارو بد بخت، همه یِ مردمم وایسادن تماشا، شما چقدر زورتان میایه اِگه یی چینی زورگوئی بیوینینان؟، مخصوصاً در مقابل بی تفاوتی مردم در مورد یی چینین کاری

دُروس یی چینین زورگوئی و قدرت نمائي یی جانبه ئی در غزه وجود داره، اسرائیل اِفتاده به جان مردم و بووآشانه داره در میاره، حالا اِگه زیر بمباش زن و بچه و یا مبارز باشه براش فرق نیموکنه، هیچ کسی ام جرأت حرف زدن نداره، بریکه تمام سرمایه یِ دنیا مال یهودیان، و دولتاي غربی اَ ترس ک...شان لال مرُدن و یکی یی دسمالی گرفتن دسشان و یهودیاره دسمال موکنن، اونارم هموجور در نوار غزه میتازن، در ئی دو هفته هزار تا فلسطینی در مقابل 15 دا اسرائیلی کشته شدن، فلسطینیا موشک تُمانی میزنن رو اسرائیل، اسرائیلیا، مدرن ترین سلاحا و اورانیم تضعیف شده میزنن رو فلسطین، فقط سیصدتا بچه کشته شدن یی مردیم نیسش بگه؛ آخه باوا مِگه خداره خوش میا؟

تا ماخوای بششان حرف بزنی میگن؛ میدانی هیتلر چه بلائی به سر ما اوُوده؟، مثلا کاری که شما موکنینان کم کاریه؟. تمامش تقصیر کشوراي عربیه، که اجایکه نِوکری آمریکاره بکنن، دس به دس هم بدن و جلوي فروش نفت به اسرائیل و کشورائی که ازش برعلیه فلسطین حمایت موکنن بیگیرن خیلی چیزا میان دنیا عوض میشه

لعنت برشیطان
01/13/2009 22:57:57
ادبیات زوان هِمدانی 2009-01-18-01-15-36
آقاي مسعود دولت یاری یی ویدئو جالبی فرساده بود که اَ ادبیات هِمِدان حرف میزد، منم هشتمش رو یوتوب و بعدشم تِقاندِمِش میان سایتمان که بیوینینان و کِیف کنینان







01/18/2009 01:12:59
جشنواره ي زمسانی در هِمِدان 2009-01-18-12-38-02
هِوا خیلی سرده ، زمانی که ما بچه بودیمان ئی روزا برف هِمدانِ ور میداشت. بری بچا درهِمِدان تفریحی بجز گُوندله برف بازي و سُرسُره و گاری برفی و آدم برفی بازی نبود، فقط سالاي آخر قبل اَ انقلاب یی پیست اسگی بیست سی متری دُروس کرده بودن. اُ وختا ما یا زیر کُرسی بودیمان و یا اگه پول مول داشتیمان میرفتیمان سینما ، یاگینه از اُ صحبی تا عرص میان کوچه و محله فکر خزی بازی بودیمان. وختی آدم برفی دُروس میکردیمان دِره همساده صداشان درمیآمد و موگفتن؛ آتیش به سِرتان بیریزه، مگه کار و زندگی ندارینان؟ که میان ئی سرَماي کور مانده افتادینان میان برفا؟ میچاینانا

جالب اینه که امروزه دس اندرکاراي توریست هِمِدان سعی موکنن ملتِ شهراي دیه ره وا آدم برفی بکشانن هِمِدان

بچقان








01/18/2009 12:30:46
پاس شی شد؟ پچا پِس اُوود؟ 2009-01-18-19-25-50
داشتم جدول تیماي فوتوالِ ایرانه می پایدم، ماشالام پاس خودمان وضَش خیلی خوبه، اَ دِره عقب چارومه، دیه شی ماخوایمان؟، هدف ما برنده شدن که نیسش، اصل جریان پاس بری اُ چیزائیه که دِور شرکت میچرخه، مهم اینه که پول خرج بشه، بری شیمانه اول بشیمان یی مِوقه خدای نکرده میفتیمان رو زوان مردم و چشممان کنن، او وخت بیا و دُروسش کن

حرضت عباسی که مهَ هِِمِدان نیسم و خِور ندارم اونجانه چه خَورّه، ولی میوینم که الحمدوله فروشگاي اون لاین پاس خوب کار موکنه، ایشالام یی نفر منه شیر فم موکنه که بری شی امسال پاس تیم پونزهم ایرانه
01/18/2009 19:13:29
خوابگاه دختران 2009-01-19-22-50-20
روز اول دانشگا بود، رئیس دانشگا بری دانشجوا نطق میکرد، گفت؛

ورود پسرا به خوابگاي دخترا ممنوع، دفه یِ اول جریمش 10 دلار، دفه دوم 20 دلار، دفه یِ سوم

یی دفه یی پسر هِمِدانیه زد میان حرفش و پرسید؛

ببخشید، کارت عبور سالیانه بری ما چند درمیایه؟؟؟؟؟
01/19/2009 22:40:00
علی پیرهانی جوان آب الوند خورده 2009-01-20-09-33-54













- خودتان را برای خوانندگان ما معرفی كنید


علی پیرهانی متولد 1364 شهر همدان و دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد در رشته زبان.


- كمی راجع به خانواده خودتان توضیح دهید


پدر و مادر هر دو بازنشسته هستند و دو برادر بزرگتر از خودم به نام های رضا و عادل دارم اما مثل من به زبان علاقه شدید ندارند.


- یادگیری زبان را از کی و چگونه آغاز کرده اید؟


از سن 5 سالگی و بدون اینکه استادی داشته باشم، شروع کردم.


- دلیل علاقه خودتون به یادگیری زبان را برای دوستان بیان کنید؟


همیشه دوست داشتم با اکثر انسان های کره خاکی در همه اقصی نقاط جهان آشنا شوم و از آنها یاد بگیرم. دوست داشتم از فرهنگ های مختلف اطلاع داشته باشم به خاطر همین یادگیری زبان را بهترین وسیله برای رسیدن به هدف خویش انتخاب کردم.


- یادگیری کدامیک از زبان ها را اول شروع کردید و چرا؟


فرانسه. ابتدا الفاظ را دست و پا شکسته و تنها به صورت کاراکتر و شکل ظاهری شان در ذهنم ثبت می کردم و سپس سعی می کردم یک فرم کلی در ذهنم بسازم.


- زبان مورد پسند خودتان چیست؟


آلمانی و فرانسه را بیشتر دوست دارم.


- 19 زبانی که یاد گرفته اید و تدریس می کنید، کدامند؟


فرانسه، آلمانی،اسپانیایی، ایتالیایی، انگلیسی، هندی، هلندی، رومانیایی، سوئدی،روسی، عربی، عبری، ترکی، پهلوی، پرتغالی، اسپرانتو، فنلاندی، سواحیلی، یونانی


- در روز چند ساعت را برای مطالعه زبان اختصاص می دهید؟


12 ساعت


- در حال حاضر به چه فعالیت هایی مشغول هستید؟


در حال حاضر سیستم آموزشی جدید یادگیری زبان را طراحی می کنم و در کنار آن به کار ترجمه کتاب مشغول هستم.


- اصلی ترین عامل موفقیت خود را چه می دانید؟


تلاش و باز هم تلاش


- چه کسانی در موفقیت شما نقش داشته اند؟


اول لطف خداوند بزرگ بوده ، سپس راهنمایی های بزرگان.


- نوآوری شما در یادگیری زبان چه بوده است؟


با سیستم آموزشی من، هر دانشجو می تواند هر زبانی را که بخواهد در مدت چهار ماه یاد بگیرد.


- آیا همگان می توانند زبان را یاد بگیرند؟


بله. کافی است کمی علاقه داشته باشی و تلاش کنی.


- برنامه تان برای ادامه راه چیست؟


تصمیم دارم در زمینه های فرهنگی بیشتر کار کنم به عنوان مثال در حال حاضر مشغول مطالعه عمیق فلسفه غرب و مقایسه آن با نهج البلاغه هستم.


- آیا دوست ندارید نفر اول چند زبانه دنیا باشید؟


چرا، دوست دارم و در کنار فعالیت های دیگری که انجام می دهم به یادگیری زبان های دیگر دنیا نیز مشغول هستم.


- هم اکنون نفر اول چند زبانه دنیا کیست؟ با چند زبان؟


آقای جک ریچارد آمریکایی هم اکنون نفر اول چند زبانه دنیاست. او مسلط به 23 زبان دنیاست.


- آقای تابحال با نفر اول چند زبانه دنیا مواجه شده اید؟


به صورت حضوری نه، اما طی تماس تفلنی که داشتیم جک ریچارد از اینکه مرا پشت سر خود می دید، ابراز خوشحالی کرد و از من خواست که تمام تلاش خود را بکنم تا به او برسم. این را هم بگویم که آقای جک ریچارد 63 ساله هستند و من هنوز وقت دارم تا رکورد او را بشکنم.


- شما تدریس هم می کنید؟


بله. چند روز هفته به زادگاه خود می روم و به صورت خصوصی تدریس می کنم. در تهران نیز شاگردانی زیاد دارم که در زبان های مختلف برایشان تدریس می کنم.


- آیا فكر می كنید در آینده می توانید شغل مناسبی داشته باشید؟


نمی دانم. هنوز دوست دارم یاد بگیرم و در کنار یادگیری به صورت پراکنده در زمینه های مختلف کار می کنم به خاطر همین نمی دانم در آینده شغل ثابتی خواهم داشت یا نه؟


- از رابطه خود با خدا بگویید.


همه چیز را مدیون خدا می دانم. چطور می توانم در حد فهم دینی خود رابطه بندگی با معبود خویش نداشته باشم. در همه حال تسلیم خواست و اراده خالق یکتا هستم و در همه کارهایم به او توکل می کنم.


- آیا مرد دوم چند زبانه بودن دنیا، در زندگی شخصی، رفتار با پدر و مادر و دوستانتان تغییری ایجاد کرده است؟


خیر. من همیشه مطیع پدر و مادرم بوده ام و همیشه به آنها احترام می گذارم و در حال حاضر نیز با وجوداینکه باید برای تحصیل و انجام برخی کارها در تهران باشم، اما سه روز هفته را در کنار والدین خود هستم.


رابطه ام با دوستانم تغییری نکرده است اما محدودتر شده است چرا که دیگر وقتی برایم نمی ماند که با همه دوستانم مثل سابق رابطه داشته باشم.


- شما چندین سال پیش یعنی زمانی که 14 ساله بودید نهج البلاغه حضرت علی (ع) را به سه زبان فرانسوی، آلمانی و انگلیسی ترجمه کردید، چرا؟


در ابتدا دلیل این تصمیم را مطالعه کتاب «پیغمبر و دیوانه» می دانم. شنیده بودم که این کتاب یک نمونه برداری ساده از نهج البلاغه است. این کتاب را مطالعه کردم سپس تصمیم گرفتم به مطالعه نهج البلاغه بپردازم در همان زمان بود که شیفته حکمت های آموزنده امام علی (ع) شدم و تصمیم گرفتم نهج البلاغه به صورت ساده و شیوا به زبان های دیگر ترجمه کنم تا دیگران نیز از این حکمت ها پند گیرند.


- شما قبل از مصاحبه درخواستی از من داشتید، اگر دوست دارید آن درخواست را برای دوستان آریایی هم تکرار کنید


علی پیرهانی سکوت می کند!


«سکوت علی پیرهانی را به حساب رضایت می گذارم و آن درخواست را خودم برای دوستان آریایی بازگو می کنم. علی پیرهانی قبل از مصاحبه به من گفت که در همدان به صورت رایگان برای نوجوانانی که امکان مالی برای شرکت در کلاس های کنکور را ندارند، زبان های انگلیسی و عربی تدریس می کند و از من خواست که اگر بتوانم به او کمک کنم تا این امکان در تهران نیز برایش مهیا شود»


- آیا فکر نمی کنید این کار شما از ثمرات ترجمه و مطالعه نهج البلاغه مولایمان علی (ع) باشد؟


قطعا همین طور است. اما من هنوز در اول راهم و باید بیشتر به فکر این عزیزان باشم.


- در مورد کلماتی که می گویم اولین چیزی که به ذهن تان می رسد بگویید؟


خدا= همه چیز من


استعداد= قبول ندارم فقط تلاش باید کرد


پدر و مادر= برایم عزیزند


نهج البلاغه= برادر قرآن و استاد اخلاق من


دوست= خوبش خوب است


ایران= مرز پرگهر و سرزمین دلیران


همدان= ابوعلی سینا


راز موفقیت= تلاش


فرار مغزها= تأسف


تفریح=تفریحات سالم خوب است


فوتبال= علاقه ندارم


رنگ = سفید رنگ پاکی است


عدد شانس = 7


غذای لذیذ= کباب


علی پیرهانی= زبان


زبان= عشق من


01/20/2009 09:32:42
روزگار چاواشه 2009-01-20-13-07-26




اَ امروز اوباما رسماً رئیس جمهور آمریکا میشه، یی مرد سیاپوس که قدرت دنیا ره دسش میگیره!، داشتم بری خودوم فکر میکردم، اولش بنظرُم عجیب میآمد ولی یی ذره ئی که فکر کردم دیدم نه باوا جان اصلا عجیبم نیس، ئی دنیاس که عوض شده و تمام ئی تغییر و تحولات ماتحت نژاد پرستاره انداخته به کِزّه. اِگه سی چل سال پیش بود ینی زمان مارتین لوترکینگ موگفتی یی سیاهی ماخوا بشه رئیس جمهور آمریکا بشت میخندیدن، اُو زمانا سیاها حق نداشتن وا سفیدا میان اتوبوش واحد بینیشن، چه برسه که باخوان به مقاماي دولتی دس پیدا کن و بعدش شخص اول دنیا بشن

امروز ساعت 12 ظُر به وخت واشینگتون، باراک اوبا به خاک و بیداق خط و ستاره یِ آمریکا قسم موخوره، و قدرت دنیاره دسش میگیره، بقول نِنه یِ خدابیامرزُم به حق چیزاي نِشنَفته!. زمانی که گاندی علیه استعمار مبارزه میکرد، یا لوترکینگ کشته میشد هیچکس فکر نیمیکرد که دنیا چاواشه بشه، الآن شرکتاي هندی که تا چند دهه یِ قبل بری اینگیلیسیا بردگی میکردن، آمدن در اینگلیس صاحب کارخانه هاي ماشین سازی مثد روور و جاگوار شدن، یا مثلاً سیامیاها اَ صحبی تا عرص در آمریکا دس به سینه یِ ارباباي سفید پوس وایمیسادن و حتی کیلیسیا هاشانم که خانه یِ خدا باشه یکی نبود، حالا آمدن شدن رئیس جمهور. کارخانه ِیِ ماشین سازي فیات در ایتالیا یی زمان جاي ماشیناي کره ئيه امروزیه داشت و فقط ماشیناي کم مصرف و ارزان قیمت میساخت و بدلیل قوی بودن احزاب دس چپ در ایتالیا،همیشه فیات در کشورا یِ بدبخت بیچاره (ترکیه ماشین مورات) و یا کمونیست مثد روسیه و بقیه که زیر سایه یِ اُ بودن کارخانه میزد (مثد لادا در شووروی و لهستان ) و یا ایکه چار پنج سال پیش جنرال موتورز آمریکا داشت کارخانه یِ فیاتِ وا جا و جلالش میخرید، ولی امروز فیات اعلام کرد که 35 درصد اَ کارخانه یِ کرایسلره آمریکاره خریده و البته بالاش پول نداده، اَ جاي پولش تکنولوژی ماشین سازی میوره آمریکا، ینی آمریکائیارم دیه فَمیدن که ماشین گَنده یِ پَر مصرف بی قواره بدرد نیموخوره و باید مدرن بشن

آدم وختی ایناره فکر موکنه میویه باوا عجب چیزائی اتفاق افتاده؟، پچا پهَ اوجو شده؟ تا پارسال جی 8 (هشتا کشور قدرتمند دنیا) برامان تصمیم میگرفتن، حالا در نشت اخیر شده بودن " جی 20 " و ممکنه یی کشورائی مثد ایرانم یی روزی واردشان بشه، هموجور که برزیل و هند عضوشان شدن. مطمئناً وسایل ارتباطی و اینترنت نقش مهمی در رشد کشوراي جهان سوم داشته و باعث شده که مردم سرشانه بیگیرن بالا و یی ذره ئی به ئی طرف اَ طرف بپان چیز یاد بیگیرن و حمالی بیخود به کشورا و دولتاي زورگو ندن

دُلم ماخوا بینم در سی چل سال آینده دنیا چه خَوَّر میشه؟، مثلاً ممکنه ابرقدرتاي دنیا اَ جاي آمریکا و شوروي سی سال پیش بشن افغانستان و اوگاندا

فعلا اولین کاری که اوباما موکنه ینی مشاوراش چون خودش رفته بزن و برقص، اینه که دو تا بانک مهمه اَ بدبختی نجات بدن ینی سیتی بانک و بانک آف آمریکا،
01/20/2009 12:31:54
اوباما مصممه که صلح در خاورمیانه بیاره و تا یی سال دیه گوآنتانامو ره بونده 2009-01-21-23-40-52

چیزی که بری رئیس جمهور جدید آمریکا باراک اوباما اولویت داره و اُ خیلی روش مصممه صلح در خاورمیانس

رئیس جمهور جدید جزء اولین کارائی که روز اول به محض ورود به سالن بیضی شکل کاخ سفید انجام داد تلفن زدن به مصر و اسرائیل و فلسطین و اُردون بود بری مشخص کردن خط آمریکا در جهت صلح

اینه جزء اولین اعلامیه هاش دفتر مطبوعاتي کاخ سفید داده , و گفته که اوبا مستقیماً وا رئیس جمهور مصر مبارک و انه یِ اسرائیل المرت و انه یِ فلسطین محمود عباس و شاي اُردون عبداله حرف زده و گفته که آمریکا علاقه داره که در جهت حفظ آتش بس در غزه و ایجاد پروسه یِ صلح بین عربا و اسرائیل حرکت کنه

در خواست رئیس جمهور جدید اَ روز اول کارش اینه که خط آمریکا در منطقه معلوم بشه. و آمریکا حاظره بری تداوم آتش بس درغزه هر جور کمکی بکنه. که البته وا ئی دو مسئله میدانه موفق بشه؛ یکی جلو گیری اَ رساندن اسلحه به حماس و یکی دیه مشارک مالی وا مسئولای فلسطینی در غزه بری کمک وباز سازی غزه

مدیریت جدید آمریکا در برخوردش وا انجمناي بین المللی مشخص موکنه که ایلات متحده سعی موکنن که تلاششان بری ایجاد صلح وا موفقیت باشه و همچینین کاخ سفید اعلام کرده در که مذاکرات تلفنی که اوباما داشته برخورد ئی کشورا وا اوباما خیلی دوستانه بوده



گوآنتانامو تا یی سال دیه بسده میشه

اوباما هنوز یکی اَ حکمائی که همه منتظرش بودن امضا نکرده که مربوط میشه به بسدن زندان گوانتانامو، ولی حکمش حاظره و اوجو که صداش میایه تا یی سال آینده اونجانه ره میوندن. فعلاً رئیس جمهور آمریکا خواستار بلوک کردن احکام دادگاهاي مخصوص در چار ماه آینده شد .
01/21/2009 23:26:50
حِوض و ففاره هاي شهر جهت طرفداری اَ فلسطین رنگ خون شدن 2009-01-23-12-29-52



به گذارش راینیوز کانال اینترنتی، تلویزیونی دولتی ایتالیا، پنج تا ففاره و حوض شهر ناپل در ایتالیا بری هواداری اَ ملت فلسطین قرمز رنگ شدن

ئی پنج تا ففاره که میان حِوض می شانن مربوط میشن یه مرکز شهر ناپل، یی جاهائی مثد جلوي شهرداری و بقیه یِ نقطه هاي حساس شهر، و گوآ کسانائی که ئی کاره کردن یی سِری اعلامیه رم میان آب ئی سَر اُ سَر اشاندن و خودشانه یی گروه دِسه راس اَز اُ دو آتیشه هاش معرفی کردن، که میشن هواداري گروه " نیروي جدید" باز مانده هاي فاشیست ضد یهودي جنگ جهانی دوم

تمام اعلامیه هائی که میان آب اشاندن روکش پلاستیکی داشتن و وا آب تلِیده نشدن و روشان عکس صلیب اشگسته یِ نازیست بوده و در داخلش نوشته بودن " 27 دسامبر 2008 ـ 18 ژانویه 2009 ، فلسطین " عملیات سربِ گداخته" 1203 نفر کشته 5300 نفر زخمی. دنیا بری خودش اِنگار نه انگار نِشد لب گِودال تماشا ". راینیوز 24






01/23/2009 12:11:32
شروع عصر اوباما 2009-01-23-13-13-00
شروع عصر داملا حسین اوباما.؛ بسته شدن گوآنتانامو، توقف شکنجه ، ارجعیت غزه



در آمریکا یی عصر جدیدی شرو شده. رئیس جمهور داملا حسین اوباما امروز در دومین روز کارش یی اعلامیه ای داد و دستور بسدنِ زندان گوآنتانامو تا یی سال آینده ره داد و زنداناي مخفي سازمان سیا ره غیر قانونی اعلام کرد وهمچینین هر نوع شنکنجه ئی و هر نوعه عجیب غریب بازجوئیه ممنوع کرد. داملا حسین اوباما وا ئی حساب رو حرفش که موقه یِ انتخابات گفته بود امروز که روز صحبتِ امنیت ملی و سیاست خارجی بود وایسادش

داملا حسین اوباما امروز یی سِری ام به خانم هیلاری کلینتون که روز اول کارش در وزارت کشور بود زد بری شرکت در یی تشریفاتی که درش اعلامیه ای دادن که سناتور قدیم جورج میتچل به عنوان فرستاده یِ مخصوص به خاورمیانه معرفی و سفیر قدیم آمریکا در سازمان ملل ریچارد هولبروک بعنوان فرستاده یِ مخصوص به افغانستان و پاکستان معرفی شد. داملا حسین اوباما گفت ؛ که میتچل هر چی زودتر را میفته که بره خاورمیانه بریکه محافظ و ضامن آتش بس اسرائیل و فلسطین بشه

داملا حسین اوباما گفت که حماس باید موشک ملان سِره اسرائیل نشانه در حالی که اسرائیلم باید بطور کامل اَ غزه عقب نشینی کنه. رئیس جمهور آمریکا گفتش که بری سختیا و کشته شدن فلسطینیا زیاد و بطور عمیق نگرانه و راه عبور و مرور بری کمک به فلسطینیا باید واز باشه، داملا حسین همچنین موقعیتِ افغانستانه خطر ناک اعلام کرد و گُفد که حالا حالا خیلی وخت ماخوا تا به یی جائی برسیمان

وختی داملا حسین گفت ؛ که امریکا شکنجه گر نیس یی دفه تمام کارمندایو رئیس مِئیساي وزارت کشور وخزادن چپ زدن براش و بازم گفت؛ تمام اعمالمان بری دفا اَ کشورمان باید دُروس باشه مثد دلیلمان، و مخصوصاً تکیه کرد رو ئی مسئله که ملاکمان اینه که امنیت ملی و حقوق بشر باید وا هم حرکت کنن. تمام شرکت کننده ها از ئی جمله که یی متلکی به آقاي بوشم بود خوششان آمد و بازم وایسادن چپ زدن. آخه داملا حسین داره یواش یواش تمام برنامه هاي بوشه می پلمانه

بحث دیروز داملا حسین روي درستکاری و آشکار کار کردن ادارت و سازمانا بود ولی بحث روز دومش که امروز باشه که عصر جدید دولت اوباما بحساب میا همش در مِورده امنیت کشور بود. و در مورد بسده شدن گوآنتانامو حتی اِگه یی سال وخت باخوا و وا ممنوع کردن شکنجه خواست به دنیا نشان بده و بگه که ؛ ایلات متحده ماخوان اَ هر نوع خشونت و تروریسم جلوگیری کرده و محکم و آماده بری مقابله واشش باشن و در عین حال ایده آلا و ارزشاي آمریکاره حفظ کنن. اینا ره داملا حسین اوما موگفت در حالی که داشت دستور العملاره امضا میکرد

سخنان اوبا چیزائین که به آمریکا قدرت و امنیت میدن در حالی که ارزشاي واقعی آمریکائی حفظ مشین، ئی حرفی بود که خِور رسان کاخ سفید روبرت گیبس در اولین روز کارش جلوی یی کورور روزنامه نگار زد و ادامه داد ؛ آقاي رئیس جمهور معتقده که ما باید هم وا کشوراي دوست و وا کشوراي دشمن مذاکره داشته باشیمان که اوجوری آمریکا امنیتش بیشتر بشه و بازم گفت که داملا حسین اوباما ماخوا اَ تمام قدرتش استفاده کنه تا امنیت کشوره بالا بوره و دیه کشور دچار ازئی مصیبتاي مالی نشه و بری اینه که اَ مسئولین خواستار شده که هر روز یی توجیح نامه یِ مالی مثد اونی که پلیساي مخفی تهیه موکنن داشته باشه که اوجوری هر لحظه رئیس جمهور وا موقعیت مالی کشور آشنا باشه

. راینیوز 24
01/23/2009 12:59:49
اَ قِرار معلوم اسرائیل ئی دو سه هفته هموجور ملت بدبخته چرپانده ها 2009-01-23-18-00-40
امروزه هر رسانه یِ شرقی و غربیه که ماخوانی اَ فاجعه یِ ملت فلسطین در غزه حرف میزنه، و کسی نیس که یی ذره میان دلش وجدان وشرف باشه ناراحت نشه، بکوری چشم روزنامه نگارا و مردم بی خِور دنیا هموجور رختن و چرپاندن، کسی ام نبوده که جلوشانه بیگیره، به نظر مهَ اسرائیل خوب میدانسد که دیه نیمیدانه میان فلسطین جوولان بده و جاهل بازی دربیاره، دیه بوشی در کار نخواهد بود که ازشان حمایت کنه، اینه که خواستن اَ موقعیت استفاده کنن و یی گوش مالی به فلسطینیا بدن، و اصلا براشان مهم نبود که زن و بچه و بی گناه اونجانه کشته میشن.

موضو اینه که اگه یی موقه ئی موگفتی یی سیا پوسی میشه رئیس جمهور آمریکا همه میخندیدن، ولی حالا که شد، منم ماخوام یی چیزی بگم که امروزه همه ره به خنده درمیاره ولی طولی نیمیکشه که به واقعیت می پیونده، اونم اینه که خود آمریکائیا جرج بوشه بخاطر کارائی که همه مان میدانیمان یی روز محاکمَش موکنن، و سازمان مللم قدرت واقعي خودشه میجوره و ترتیب اسرائیل میده و به سیخ میکشه تش، حالا شما بخندینان

فعلا اینجانه بچقانینان که بیوینینان بی بی سی فارسی شی نوشته

بیل تا یی چیزی براتان تریف کنم، یی پسر بی ترتبیتی بود بسگی حرف بد میزد هر جا میرفت بشش زن نیمیدادن، یی روز میره خاسگاری، بشش میگن تو هموجور تماشا کن و حرف نزن، وگرنه میفمن که تو خزّی و بشت زن نیمیدن، اونم میگه باشه، خانه ِیِ عروسان مثد ژیگولا براش چای میارن وا شکر ولی یادشان میره قاشق چای بیارن، اینم حرف نیمیزده که خراب نکنه، هِی بشش میگن بخور، بخور، یی دفه اَ کوره در میره و میگه آخه شما میگینان حرف نزن، پچا چای اوودینان ولی قاشق چای نیودینان؟، پهَ مهَ وا فلانُم بشوآنم؟، حالا شده قضیه یِ ما، مارم یی سایت بی طرف دُروس کردیمان، و ماخوایمان حرف نزنیمان بسگی بی تربیتیمان، مِگه میلَن؟ مارم دیه خر که نیسیمان، لااقل یی ذره فکر و وجدان داریمان،مگه خداره خوش میا؟، خدا نکنه آدمیزاد بچش دندان درد بیگیره تا صحبی نیماخوابه، چه برسه که بیریزن میان خانه و زندگیت بچه ته بُکُشن، بی کارت بکُنن، نُونه ته ازت بسانن، بینم تو باشی شی موکنی؟
01/23/2009 17:50:53
امیره سِره خور 2009-01-24-09-30-40
اونائی که هم سِندو سال مِنن میدانن که هِمِدان کانال کشی نداشت، منظورُم کانالِ فاضل آبه، اُ زمانا ماشین خلا پاک کن به داد مردم میرسید، زد و یی روز گفتن که ماخوان میان کوچه یِ ما کانال کشی کنن، دیه همینمان مانده بود، خدا میدانه کوچه چه خَوّر بود، فکر نکنم انتخاباتِ اوباما اِنقد قِشقله داشت، هچی آمدن و کارگر مارگرا افتادن به جان کوچه مان، فقط زدن کاسه کوزه یِ ما بچاره بهم رختن، بریکه از اُ صحبی تا شب میان کوچه ویلان بودیمان و توپ بازی و اِلک دولکو و گردو بازی و خزی بازی میکردیمان، اُ وختا اِجو نبود که بچا کلاس نقاشی، کلاس موسیقی، کلاس زوان برن یا پاي کامپیوتر به اینترنت وصل بشن،تازه اولاش تلویزیونم نبود،وختی تلویزیون آمد اَ ساعت چارونیم بعد از ظُر بود تا ده شب، مارم اَ ساعت سه ونیم، یی لقمه ای نُن و پندیر قاضی میکردیمان یا یی ذره قِووت موخودیمان و تلویزیونه ره روشن میکردیمان برفک می پایدیمان تا وا سرود ملی برنامش شرو بشه

اصلا اِگه او وختا یی نفر اَ خانه نیمیرفت در بشش موگفتن احمد تِنوری، ئی بود که بلاجبار مارم میان کوچه محله ویلان بودیمان، وختی آمدن زمیناره کندن ما دیه مانده بودیمان شی کنیمان؟، ولی از اونجانه ئی که ما هِمدانیا قدرت تطبیق مان بالاس و زود به همه چیز عادت موکنیمان، مارم فِوری وسیله یِ سرگرمی خودمانه جور کردیمان. روزاي اولش که چاله ماله ها ره کَنده بودن یی ذره ئی سخت بود، ولی بعدش که وا آجر دیواره هاشه کشیدن، قبراق شد بری بازی ما، مخصوصا که طاقشم بسدن، تفریح ما شده بود که ازئی سِر کوچه بریمان میان کانال اُ سر درآیمان در، اونم انقد تنگ بود که فقط میشد جلو جلو بری، عقب برگشت دیه نداشت

یی روز که دیه کاراي آخرش مانده بود و تقریباً تمام کوچه ره پوشانده بودن و فقط دو سر کوچه هنوز به کانال شهر وصل نشده بود اَ یی طرف رفتیم میانش و از او طرف زدیمان در، یی ربع ساعت طول کشید ولی خیلی مزه داد، بریکه وا جان کندن رسیدیمان آخرش، اُ وخت قِرار هشتیمان که فردارم دو واره اَ مدرسه که برگشتیمان بریمان میانش، فردا ظُر که اَ مدرسه برگشتیمان مهَ بودم و امیر و مرضا پسر آدایم همو اُ جان عزیزه، ماخواستیمان بریمان میان کانال ولی دیر بود و باید زود میرفتیمان خانه که نِنه هه آبگوشته ره هشته بود بار، امیر گفت مهَ رفتم میان سولاخ، از اُ سِرم میرم خانمان ، خدافظ و تپید میانش، منو مرضا رم ماخواستیمان بریمان که یی دفه مرضا گفت؛ بیوین الآن ماخوایمان بریمان پلِوو بخوریمان، وا دل گُسنه مزه نمیدیه بریم ناهارمانه بخوریمان و برگردیمان، منم یی ذره ی فکر کردم و گفتم باشه و رفتیمان هر کی خانه یِ خودش، میان حیاط، سِره حِوض یی پشگه ئی آب زدم سِرو صورتُم و رفتم نِشدَم سِره سفره، جاتان خالی، نِنه یِ خدا بیامرزُم میان کاسه مُشکاتی آبگوشته ره کشید و داغ داغ هشتش جلوم، منم سَنگکِه ره تیلیت کردم میانش در حالی که چشمُم به فیجیل وسط سفره بود که مثد چراغ قرمز وَشهِ وَش میکرد، چینین که دُسُم رفت که وا گُل مشت بزنم سِره پیازه ، تقه یِ دِره خانه مان درآمد، اشنفتم که یکی تَقه تَق میزنه به در و چون مهَ بچه یِ کوچوگ خانه بودم و سگ خانه باشی بهتره تا بچه گوچوگ خانه، مجبور شدم برم دِره واز کنم( اُ وختا هنوز اِف اِف نبود)، دِرکه واز کردم دیدم علی برادر امیر نفسش در نیمیایه و هِی میگه اِ اِ اِ میر، اِ اِ اِمیر، آخه بنده خدا زوانش میگرفت، و هرچی ام تخم کفتر خورد بازم کفاف نکرد و روز بروز بدتر شد، ولی اُ روز چون نگران بود دیه بدتر تر ، گفدَم علی شی شده؟، گفت؛ اممممیر ننننیامده خانننننه، گفتم باوا ما واهم بودیمان فقط اُ یی سِری رفت میان سولاخ و بیایه خانه، بریمان بینیمان شی شده؟، هموجور وا دمپائی رفتیمان امیره بجوریمان، هرچی هِوار زدیمان؛ امیر ، امیر خِوری نبود، منم دو تا انگوشتمه هشتم رو زوانم و دو سه شوت جانانه زدم بلکم بشنفه، دیدم نه چاره ای نیسش، هموجور که رفتیمان سِره کوچه دیدم اُ طرف سولاخه ره بسدن، پَلو خودُوم گفتم؛ "پهَ اِگه اِ جوره امیر اَ کوجانه زده در؟ "، آنی فَمیدم که امیر مانده میان سولاخ، نه بگو صحبی که ما مدرسه بودیمان اُ سِره سولاخه ره بَسده بودن، امیره اَ خدا بی خِوَر از ئی سَر که رفته بود دیه نشده بود که بیایه در، و چون خیلی سولاخش تنگ بود، دِور زدن و یا عقب برگشتن تقریباً غیر ممکن بود، اونم رفته بود و گیر کرده بود اُ زیره

حالا ما نیمیدانستیمان شی کنیمان ، از اُ طرف جرأت گفتن به نُنه بووآمانم نداشتیمان، امیر بدبختم که اُ زیره بود و ممکن بود خفه بشه، هموجور میان گِل گیر کرده بودیمان که عباس برادر مَمد یکی دیه اَ رفیقامان داشت رد میشد، گفت ؛ شیه؟ پچا اُ جور حیرانین؟، علی گفت؛ بببببرادرُم ممممماننننده مممممیانِ سسسسولاخ!، عباس گفت؛ ای گِل بسرتان بشه، ماتل نکنینان که امیر میمیره، برینان به نِنه بووآتان بگینان که بیان، علیم تیز دِووئید خانه و بووآشه خِور کرد، در ظرف دو سه دَی قه تمام کوچه پرشده بود آدم، حَیف باشه اُ وختا کانال الجزیره نبود که بیایه، یا ریآل تی وی، ولی کُرور کُرور آدم میرخت، اُ لحظه همه شده بودن مهندس و هر کدام یی نِظری میدادن، یکی موگفد یی بچه ایه اَریش یا طناف بوندین کمرش رد کنینان که بره بینه زندس یا نه؟ اُ وخت بکشینشان دَر، حالا بس نبود امیر اُ زیره بود؟، منم دلُِم اَ یی طرف وِره امیر بود، اَ ز او طرف تیلیدوم خمیر میشد. خلاصه خیلی خر تو خر بود، آخرش بووآي امیر و دو سه تا اَ دِره همساده وا بیل افتادن به جان کانال و هموجائی که اُ روز صحبی خاک رخته بودن واز کنن، بعد از دو سه ساعت کار که هموجور مثد شیر آب عِرق میرختن موفق به وا کردن سولاخ شدن، یی دفه یی نِفر که اُ پاینه بود داد زد گفت؛ اَکّه ئی که مرده!؟، ماره میگی دیه خودمانه خراب کرده بودیمان، یکی اسبند دود میکرد، همه صلوات فرسادن، حالا هیچکسم جرأت نیمیکرد به مرده دس بزنه، فقط بووآش رفت نزیک و تِکانش داد ، همو وخت امیر سِرشه بالا گرفت و پرسید؛ ساعت چنده؟ نه بگو سِره خور دیده بود که عقب عقب نمیدانه بره همونجانه وایساده بود تا یکی به دادش برسه و خوابش برده بود
01/24/2009 09:28:01
تابناک؛ بازداشت يك بز به اتهام سرقت مسلحانه 2009-01-24-22-51-04
پليس نيجريه يك بز را به اتهام سرقت مسلحانه بازداشت كرد. روستاييان معتقدند كه يك سارق مسلح براي فرار، خود را جادو كرده و تبديل به بز شده است.

به گزارش خبرگزاري فارس، روستاييان اين بز را در حالي به ايستگاه پليس بردند كه مدعي بودند اين بز همان سارق مسلحي است كه قصد دزديدن يك خودرو مزدا 323 را داشته و براي فرار با استفاده از جادوي سياه خود را به بز تبديل كرده است.
تونده محمد، رئيس پليس منطقه كوارا در گفتگويي تلفني به رويترز گفت:"اين گروه روستاييان پس از مراجعه به پليس اعلام كردند كه در حال قدم زدن بوده اند كه عده اي اوباش را ديده اند كه قصد دزديدن يك خودرو را داشته و آنها را تعقيب كرده‌اند اما يكي از آنها فرار كرده و ديگري تبديل به بز شده است."
وي گفت:"ما نمي‌توانيم اين ماجرا را باور كنيم اما بز را بازداشت كرده‌ايم. ما نمي‌توانيم اقدامات خود را بر اساس باورهايي تخيلي انجام دهيم. اين چيزي است كه بايد از نظر علمي اثبات شود."

اعتقاد به جادوگري در بخش‌هايي از نيجريه پر جمعيت‌ترين كشور آفريقايي بسيار گسترده است.
01/24/2009 22:49:02
استاندار همدان، شهر همدان را كهن‌ترين و ارزشمندترين گنجينه ايران زمين دانست. 2009-01-24-22-58-37
به گزارش ايسنا در همدان، بهروز مرادي در مراسم اختتاميه سومين جشنواره زمستاني استان همدان گفت: چهار فصل همدان هر يك به نوبه خود زيبا و سرشار از ظرفيت‌هاي شادي‌بخش و سازنده هستند و توجه اخير به بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي فراوان زمستان در همدان ناشي از نگاهي دورنگر و فراگير و برانگيزاننده شوق و تحرك در توسعه و سازندگي استان است.

وي ادامه داد: توسعه در نگاه ما مبتني بر فرهنگ است. فرهنگي كه حامل و واجد معنويت و عقلانيت است. اساس و جوهر اين فرهنگ حكمت است و به جهان و انسان، حكيمانه مي‌نگرد. به اين معنا كه ضمن تاكيد و ترغيب به حسن تدبير و بهره‌گيري از منابع و نعمات الهي، اتصال به مبدا را فرو نمي‌گذارد.

مرادي افزود: باري همدان، حكمت شهر است. شهر عقل، شهر شعر و مهد فرهنگ و تمدن. ايران زمين، گنجينه‌هاي بسياري را در خود جاي داده ‌است. كهن‌ترين و ارزشمندترين آن همدان است. پايتخت تاريخ و تمدن ايران، ديار ديريني كه گنجينه گران‌سنگي از آثار تاريخي و ميراث فرهنگي است. در آسمان اين شهر، شهر كهن و افسانه‌اي، ستارگاني تابناك طلوع كرده‌اند كه نام و ياد آن‌ها در تاريخ بشري همواره زنده است. ابوعلي سينا، باباطاهر عريان، خواجه رشيد‌الدين فضل‌الله، بديع الزمان، عين القضات همداني، آيت‌الله بهاري، سيدجمال‌الدين اسدآبادي و صدها دانشمند فرزانه‌اي كه درخشندگي آن‌ها جاودانه است.

وي تصريح كرد: اميد است اين برنامه فرصت مناسبي براي شناخت هرچه بيشتر ميهمانان گرامي، به خصوص سفراي محترم، كارداران محترم و نمايندگان كشورهاي فراواني كه در اين جشنواره حضور پيدا كردند، فراهم كرده‌ باشد.

مرادي خاطرنشان ساخت: قابل ذكر است علاوه بر جاذبه‌هاي متعدد و متنوع فرهنگي، تاريخي و جغرافيايي كه تعداد آن‌ها بيش از 1700 مورد است، اين استان به عنوان به عنوان شاهراه ارتباطي غرب كشور و نزديكي به تهران، داراي مزيت‌هاي ارزنده‌اي است كه با توسعه روابط و مبادلات در حوزه‌هاي علمي، اقتصادي، آموزشي و فرهنگي امكان بهره‌مندي مشترك از توانمندي‌ها حاصل شود.

وي در پايان اظهار داشت: از همه كساني كه پيدا و پنهان مجموعه برنامه‌هاي اين جشنواره را طراحي و حمايت و اجرايي كردند تشكر و قدرداني مي‌كنم. آرزومندم كه اين تلاش‌هاي خالصانه به پويايي و سربلندي هر چه بيشتر استان و نيل به جايگاه سزاوار و شايسته بيانجامد. آن روز دير نيست.
01/24/2009 22:57:23
بازی عددی 2009-01-24-23-26-49
اِگه ماخواینان چند دَی قه ئی وختتان بگذره اینجانه ره



بچقان
01/24/2009 23:20:57
ساعت سال تحویل 1388 به وخت همدان و دنیا -1388-









ساعت تحویل سال نو ـ هزارو سیصدو هشتادوهشت


به وخت هِمِدان




جمه اول فروردین 1388


ساعت 2 و 17 دیقه و 30 ثانیه بَدِ ظُر



مِوارک باد






بقیه یِ دنیا؛



Rome:


Venerdi


11:44:30 AM


20 Marzo 2009


ــــــــــــــــــــــ



New York :


Friday


06:44:30 AM


March 20, 2009



ــــــــــــــــــــــ


Chicago:


Friday


05:44:30 AM


March 20, 2009



ــــــــــــــــــــــ


Denver:


Friday


04:44:30 AM


March 20, 2009



ـــــــــــــــــــــ


Los Angeles:


Friday


03:44:30 AM


March 20, 2009



ـــــــــــــــــــــــ


London:


Friday


10:44:30 AM


March20 , 2009



ــــــــــــــــــــــــ


Paris:


Friday


11:44:30 AM


March 20, 2009



ــــــــــــــــــــــــ


Berlin:


Friday


11:44:30 AM


March 20, 2009



ــــــــــــــــــــــــ


Athens:


Friday


12:44:30 PM


March 20, 2009



ــــــــــــــــــــــــــ


Moscow:


Friday


01:44:30 PM


March 20, 2009



ـــــــــــــــــــــــــ


Tokyo:


Friday


07:44:30 PM


March 20, 2009



ـــــــــــــــــــــــــ


Sydney:


Friday


09:44:30 PM


March 20, 2009


01/25/2009 11:28:44
مثدِ مُغلها 2009-01-27-12-10-49
میگن زمانی که مغولا به ایران حمله کردن، زدن همه چیزه در نیشابور رُومّاندن و زمین و زمانه وا خاک یکی کردن، حتی بخاطر ضعفی که داشتن سِگ و گربه ها ره سربریدن، ما همیشه فکر میکردیمان اینا یی خاطره بیشتر نیس و فقط در کتابا وجود داره و بخجی اَ تاریخ گذشته یِ بشره و آدمیزاد دیه اِنقد سنگ دل نیمیشه، ولی امروزم مثد گذشته ازئی اتفاقا میفته فقط دیه سِگ و گربه ها ره نیموکشن و فرقی که داره اینه که اُ زمان مردم جاهاي دیه اصلاً خِوردار نیمیشدن، ولی چیزی که آدمه زجر میده اینه که امروز تمام دنیا خِور دارن ولی وا بی خیالی تمام تماشا موکنن

بچقان






01/27/2009 12:04:30
شرکت تویوتاي آمریکا 1،3 ملیون مدل یاریس ره صدا زد -13-
شرکت تویوتا در آمریکاي شمالی اعلام کرد که ماخوا یی ملیون و سیصد هزار تا مدل تویوتا یاریس ره صدا بزنه تا بیارن کارخانه بریکه یی نقص فنی دارن که باید برطرف بشه و مربوط میشه به کمر بندش که موقه یِ تصادف قبل اَ برخورد سرنشین به جلو خود بخود عقب کشیده میشه که البته کارش همینه ولی اَ خودش یی گازی پس میده که اِگه وا ابر و اسفنجی که بری تو دوزی ماشین استفاده شده قاطی بشه باعث آتیش گرفتن ماشین میشه

ئی خِوره آقاي برایان لیونس سخن گوی تویوتا در آمریکا داده و گفته که ماشینائی که بین 2006 و 2007 وا ئی عیب ساخته شدن، 134.900 تا میشن. لیونس گفت که تا حالا هیچکدام از ئی ماشینا آتیش نگرفتن و در ضمن نیمیدانسد که در خارج اَ آمریکارم ئی مشگل وجود داره یا نه

فعلا در اروپارم مشگلی دیده نشده ولی اُجو که تویوتا میگه 1،28 ملیون یاریس در دنیا وا ئی عیب ساخته شدن. مدل یاریس در بعضی کشورا باسم دیتز و یا راکتیس بفروش میرسه
01/28/2009 22:38:04
مشروطه خواهان همدان 2009-01-29-10-52-21


آخه میگن تهران و تبریز و نیمدانم رشت و اینجا و اونجا، ما اَ رشت و شمال بجز وشاه و خانواده یِ پهلوی چیزی نی دیدمان، ولی هِمدان در تاریخ ایران همیشه یی نقش فعالی داشته تا دنِده اونائی که نیمیدانن بیوینن نرم

حالا در مِورد مشروطه در ایران بازم هِمِدان زور خودشه زده بریکه خوب متوجه بشینان ئی پاینه ره



بچقانینان
01/29/2009 10:47:40
هِمِدانی پوس خر کن 2009-01-29-13-03-12

یی عمره که ما هِمِدانیا هر جا میریمان بشومان میگن" هَمدونی پوست خَر کن "، منم تا حالا دوسّه واردر جوابشان گفتم " ببخشینان الآن دِسُم گیره وگرنه پوسته می کندم"، حالا همه فکر موکنن پوس خر کن ینی آدم بد جنس و جلَب، ولی هیچ اُجورم نیسش، تا حالا فکر کردینان ینی شی؟، بری شی ئی اسم رومان هَشتن؟

در ایران البته بجز یه عده یِ خاصی اطلاعات زیادی در مِورد مبلمان عتیقه و آنتیک ندارن، و علتشم اینه که اصلا بجز کُرسی و صندوق و دولابه، در ایران مبلمانی وجود نداشته و فقط تعداد خیلی خیلی کِمی اَ مردُم خاناشان میز و صندلی بوده، ولی در کشوراي خارجی مثد اروپا، مخصوصاً کشورائی مثد ایتالیا و فرانسه که مراکز هنري اروپا بحَساب میان، مردم تقریبا میشه گفت که اطلاعاتشان در مِورد اشیاء آنتیک زیاده، مخصوصاَ مبلمان چوبی مثده کمد موموده نِئوکلاسیک و لوئی چارده و غیره وغیره، مثلماً سه چار قرن پیش که ایناره میساختن کارخانه پتروشیمی .و کارخانه یِ مواد شیمیائی نبوده و بری چسباندن ئی اشیاء اَ چسباي طبیعی استفاده میشده که هنوزم بری ترمیم عتیقه جات از اُجو چسبا استفاده میشه که اُجور چسب روزبروز کمیابتر و گرانتر میشه، چونکه بر خلاف چسب چوبی که ما میشناسیمان که یی وار که میچسبه دیه کندنش وا خداس، اُجو چسباي طبیعی وا آب داغ اَ هم جدا شده و بدون ایکه صدمه ئی به اصل اسکلت مبل برسه همش تیکه تیکه اَ هم واز میشن و بری باز سازی و دوباره چسباندنش دو واره اَ همی چسبا استفاده میشه، یاگینه کل ارزش مبل اَ بین میره، حالا اوجور چسبا چجوری تهیه میشن و چجوری به کار گرفته میشن براتان شرح میدم؛

یی جور چسب هَسش به اسم چسب ماهی و یی جورش باسم چسب حیوانی که اَ الاغ تهیه میشه، تا پنجاه سال پیشا ته خیاوان اکباتان، نزیکاي سِره قله، که حالا شده ترمینال، خِره بدبخته وختی پیر میشده و می مرده میگرفتن و جا وجلالش مینداختن میان تیان و می پختنش، یی وار میدیدی دو سه روز تمام خُره بدخت قُله قل میجوشیده تا تمام اوسخانگاش اَ گوشتاش جدا بشه و تمام منطقه ره بوی خر داغ ورمیداشته وخلاصه بعد اَ ئیکه اوسخانگاشه در میوودن بازم میجوشیده تا حَله حَل بشه و بعد از سرد شدنش یی چیزی مثد ژله ازش میمانده، اُ وخت اُ ژله هه ره میشتن تا خشگ بشه،و یی چیزی مثد صابون بی رنگ ازش می مانده که خیلی با ارزش بوده و به تمام دنیا صادر میشده و موقه یِ استفاده اُ صابون شفافه ره میان آب می جوشاندن و هموجور داغ داغ میرختن بین دو تا چوب که ماخواستنن به هم بچسببانن، و بعد اَ 48 ساعت اگه فلکم میآمده دیه اَ هم جدا نیمیشده، و یکی اَ بهترین نوع چسب چوب در دنیا بوده و هَس، چونکه وا آب داغ دوواره تیکه ها اَ همدیگر جدا میشن بدون ئیکه دوتا تیکه یِ اصلی خراب بشن

بری ئی بوده که مردمی که اَ همدان رد میشدن مثلا موقه یِ رفتن بطرف کربلا، میدیدن که بوی خر داغ میایه، اُ وخت میپرسیدن؛ ئی بوی کباب اَ کجانه میایه؟، جوابشه میدان که دارن خر داغ موکنن، اونم میگفته؛ ای هِمِدانیاي پوست خر کن
01/29/2009 12:31:22
مسیحیاي کاتولیک افتادن به جان هم دعوا بری طرفداري یهودیا 2009-01-30-12-38-51


روز اول ماه نوامبر 1970 در شهر فریبورگ قسمت فرانسوی زوان سوئیس، مارسل لِفبور، که خودش کیشیش بود وا توافق رهبر مسیحیاي بخش فرانسوي به اسم فرانسوآ شاریر، یی گروه برادران مذهبی و هواداراي پیو مقدس دهم تشکیل داد که آبش وا واتیکان که مرکز کاتولیکاي دنیاس میان یی جوبی نیمیره . ئی گروه مخالف مذاکره وا مذهباي دیه خودشان میدانن. یی کیشیش ایتالیائی که از ئی هیئت پیروی موکنه و جزء هواداراي حزب سیاسی نژاد پرست اتحادیه یِ شمال ایتالیاس، دیروز اعلام کرده که اطاقاي گاز که میگن بری خفه کردن و کشتن یهیودیا دُروس کرده بودن حقیقت داره ولی نه بری کشتن یهودیا، و فقط بری ضد عفونی ازشان استفاده میشده، ینی در اصل ماخوا هولوکاست (کشتار دسه جمعي) یهودیاره رد کنه. حالا ئی حرفه که زده رابطه یِ بین مسیحیت و یهودیاره ماخوا بهم بیرزه، ولی واتیکان فِوراً اقدام به رفع و رفو کرده و گفته که "هر کس هولوکاست یهودیاره رد کنه اَ راز خدا و صلیب مسیح بی خوَره" اینه خورچین واتیکان فدریکو لومباردی اَ رادیو واتیکان اعلام کرده و میگه که اظهار یی چینین چیزی اَ طرف یی نفر که در راه خدا کار موکنه خیلی بدترتره ، ینی منظورش حرف اُ کشیشس که در مورد زیاده روي یهودیا نوشته.

01/30/2009 12:37:12
یادبود کفش در عراق 2009-01-30-17-53-41


در شهر تیکریت عراق، به یادبود روزنامه نگارعراقی الزایدی، که روز 14 دسامبر گذشته وا کفشش اِفتاد به جان جورج بوش ، یی کفش سه متری برقرار کردن. ئی کفشه ره هَشتن در یی یتیم خانه ئی که تمام بچاش در حمله یِ آمریکا سال 2003 بووآ نِنه شانه اَ دَس دادن. مجسمه کار العمری هنر مند و مجسمه ساز عراقیه که در شهر صدام حسین زندگی موکنه و اسم مجسمه هه ره " غرور و سخاوت " هشته تا دِنده بوشه نَرم کنه و جانشه بسّانه












01/30/2009 17:50:56
بولتون: آمریکا به ایران باخت 2009-01-30-23-29-10


جان بولتون سفیر سابق آمریکا در سازمان ملل متحد که بارها خواستار جنگ با ایران یا تغییر حکومت آن شده بود در مصاحبه اختصاصی به بی بی سی فارسی گفت ایالات متحده آمریکا در مسابقه هسته ای بازی را به ایران باخته است.


در شرایطی که دولت باراک اوباما مشغول تدوین سیاست تازه ای در قبال ایران است، گروههای مختلفی در این کشور می کوشند بر جهتگیری های تازه کابینه او تاثیر بگذارند.


آقای بولتون از آن جمله است.


او به آقای اوباما توصیه کرده که سه ماه با ایران با حسن نیت مذاکره کند، بعد اگر به نتیجه ای نرسید، سراغ اقدام نظامی یا تغییر حکومت برود.


مهرنوش پورضیایی خبرنگار ما در واشنگتن، در گفتگویی از او ابتدا پرسیده با چنین تهدیدی مذاکره با حسن نیت چه معنی می دهد؟



فرمول پیشنهادی من بر این اساس طراحی شده بود که اوباما در هر حال مسیری را که انتخاب کرده خواهد رفت، با این تفاوت که برای مذاکره محدودیت زمانی پیشنهاد کردم تا از مشکل 5 سال گذشته پرهیز بشود.


مشکل سیاست بوش این بود که اجازه داد اروپا مذاکرات برسر برنامه هسته ای ایران را برای مدت نامحدود ادامه بدهند. با این همه فکر نمی کنم اوباما به توصیه من توجهی بکند. او بدون محدودیت زمانی مذاکره خواهد کرد و شاید حتی در پایان دوره اول اوباما همچنان شاهد ادامه مذاکرات هسته ای با ایران باشیم.


اگر آمریکا از همان 5 سال پیش سیاست متفاوتی را پیش گرفته بود و خودش مستقیما واد عمل می شد الان شرایط متفاوت نبود؟


فکر نمی کنم در وضع تغییری ایجاد می کرد چون ایرانی ها می دانستند هرگونه پیشرفت در مذاکره با اروپا مثل پیشرفت در مذاکره با آمریکاست.


اما مذاکرات با ایران درباره افغانستان و عراق موفقیت های خودش را داشته است


اینکه مذاکرات عراق دقیقا چه دستاوردی داشت و نیت ایران که چشم انداز خروج سربازان آمریکایی را از این کشور پیش رو دارد چیست جای سئوال دارد.


این مذاکرات از نظر من نشانه دیپلماسی سازنده نبود، نشانه این بود که ایران در پیشبرد منافع ملی خودش از آمریکا بهتر عمل کرده است.


آیا بازکردن دفتر حفاظت منافع آمریکا در تهران و فرستادن یک دیپلمات آمریکایی به تهران می تواند نشانه خوبی از حسن نیت آمریکا باشد؟


اعزام آمریکایی ها به ایران اعطای مشروعیت به دولتی است که دست کم بدون پرداخت هزینه برای این مشروعیت نباید به آن دست پیدا کند. و این یک دلایلی است که اروپایی ها اینقدر از این طرح حمایت می کنند چون این یک امتیاز دیگر است که اروپایی ها بابت آن بهایی پرداخت نمی کنند.


من مخالف این کارم چون دولت ایران نه مشروعیت دارد و نه قابل اعتماد است. اگر دولت دیگری روی کار بود -منظورم یک رییس جمهوری دیگر نیست منظورم پایان انقلاب اسلامیست- در آن صورت دنیای دیگری پیش رو باز بود اما من چنین چشم اندازی را ممکن نمی بینم.


وقتی که مشاوران نظامی آمریکا معتقدند که حمله نظامی به تاسیسات هسته ای ایران برنامه هسته ای این کشور را متوقف نخواهد کرد، در عین حال ممکن است ایران را به مقابله به مثل وادارد و منطقه را به خطر بیندازد، آمریکا چه سودی از چنین کاری خواهد برد؟


واضح است که هرگونه استفاده از نیروی نظامی نمی تواند مسئله برنامه هسته ای ایران را برای همیشه حل کند با این همه می تواند زمان را به نفع ما تغییر بدهد.


بی شک این یک انتخاب نامطلوب است اما نکته اینجاست که ایرانی با دولت فعلی و تسلیحات هسته ای انتخاب نامطلوب تریست.


با این همه بگذارید بگویم که ما مسابقه را باخته ایم. آمریکا از نیروی نظامی علیه ایران استفاده نخواهد کرد و ما به سوی ایرانی می رویم که دارای تسلیحات هسته ایست و این تبعات منفی بسیاری برای منطقه و دنیا خواهد داشت.


چرا فکر نمی کنید که باید این مسئله را به مردم ایران واگذار کرد؟


تا الان که هیچ کار نکرده اند. حتی تلاشی هم برای این کار نکرده اند و هر روز که می گذرد مقابله با این موضوع برای آنها، دست کم بدون کمک خارجی دشوارتر می شود.


در مقابل تهدیدی که از سوی برنامه هسته ای ایران وجود دارد، اگر مردم این کشور کاری نکنند، باید فکر کنیم که آیا نیروهای خارجی کاری خواهند کرد یا نه.


منتها بگذارید صریح بگویم من فکر نمی کنم آمریکا از نیروی نظامی استفاده کند، و خبر هم ندارم که اسراییل چه قصدی دارد.


به نظر من اساسا ایران در این مسابقه برنده شده و به تسلیحات هسته ای دست پیدا خواهد کرد. دنیا در شرایط بدتری خواهد بود اما در هر حال این راهیست که ما در آن پیش می رویم.



01/30/2009 23:27:33
شصت و چهار سالگی سرود ای ایران 2009-01-31-10-58-48

سرود تاریخی و خاطره‌ساز «ای ایران» روز
۲۷ مهر ماه، ۶۴ساله شد. این قطعه از
ساخته‌های زنده‌یاد روح‌الله خالقی است
كه در كتاب سرگذشت موسیقی ایران، تاریخ به
وجود آمدنش را ۲۷ مهر ۱۳۲۳عنوان كرده است.
این سرود كه براساس شعری از حسین گل‌گلاب،
استاد پیشین دانشگاه تهران و هموند
فرهنگستان ایران شكل گرفته، در جریان
اشغال نظامی ایران از سوی متفقین، كامل شد.
این قطعه در همان سال‌ها به رهبری خالقی و
خوانندگی بنان اجرا شده است.
«ای ایران»: سرود میهنی ــ حماسی ایران
شعر : حسین گل گلاب
آهنگساز : روح الله خالقی
آواز : استاد بنان
دستگاه : دشتی
تاریخ نخستین اجرا: ۲۷مهرماه سال ۱۳۲۳خ. در
تالار دبستان نظامی تهران
ویژگی : به کار بردن واژه های فارسی

كمتر ایرانی ست که چکامه بی‌مانند میهنی-
حماسی «ای ایران» را نشنیده و یا خود آن را
زمزمه نكرده باشد. سرودی كه غرور به ایرانی
بودن و عشق به میهن در واژه واژه آن موج
می‌زند، عشقی به زیبایی ایران و غروری از
سربلندی و آوازه‌ای همچون «سرچشمه هنر.»
سرود « ای ایران» از دلنشین ترین و
شورانگیزترین سرودهای ایرانی است که هر
ایرانی با شنیدن آن، هیجان میهن پرستی‌اش
شعله‌ور می‌شود. این سرود از روی چامه‌ای
از حسین گل گلاب ساخته شده، آهنگ ساز آن روح
الله خالقی است و نخستین بار با آوای گرم
استاد بنان اجرا شده است. به دلیل محبوبیت
فراوان خوانندگان و گروهای موسیقی بسیاری
این سرود را اجرا کرده‌اند.

از نیمه دوم سال 1320خورشیدى (1941 میلادى) تا
چهار سال پس از آن، ایران، ناخواسته، درگیر
با جنگی شد كه جهان آن روزگار را به آتش
‏كشیده بود. رضاشاه از ایران رفته بود،
قحطى و گرانى و ناامنى به فراوانی جریان
داشت و روى هم رفته، مردم پایتخت ، روزگار
تیره‏اى را سپرى مى ‏كردند. بیش از یك قرن
بود كه مردم ایران، ورود سپاهیان ‏اشغالگر
را از كشورهاى بیگانه به زادگاهشان ندیده
بودند و اكنون در كوچه و خیابان، با
سربازانی ‏مسلح از ارتش سرخ شوروى ، ارتش
انگلیس و ارتش آمریكا روبرو‏شده بودند. و
همه گونه تجاوز و ستمگری به مردم ناتوان و
بلا كشیده روا مى‏داشتند؛ و نیرویی هم
وجود نداشت كه جلوى آنها را بگیرد. مردان
فرهیخته و دانایانى كه به چند و چون جهان
آگاه بودند،از دیدن این ناهنجاری ها رنج
مى‏بردند.
زمینه‏اى در ناخودآگاه آنها آماده بود كه
مى‌توانست یك دگرگونی پدید آورد. این
دگرگونی، پیش چشمان شگفت زده یك مرد
فرهنگى، یک فرهیخته تمام ، یك‏استاد
دانشگاه و یك سخن‏سراى موسیقى‏شناس و
نواندیش روی داد.
در این زمان که چکمه های سربازان بیگانه
خیابان های تهران را می نوردید، حسین گل
گلاب در گذر از خیابانی در شهر تهران،
می‌بیند که بین یک سرباز انگلیسی و یک افسر
ایرانی، بگو و مگو می شود و سرباز انگلیسی
سیلی سختی به چهره افسر ایرانی می‌زند. گل
گلاب پس از دیدن این پیشامد با چشمان اشک
آلود به استودیوی روح الله خالقی موسیقی
دان نامدار می‌رود و اشک ریزان می‌گوید:
کار ما به آن جا رسیده که سرباز بیگانه توی
گوش نظامی ایرانی می‌زند. سپس با هنرمندی و
توانایی می سراید:


اى ایران اى مرز پر گهر / اى خاك ات سرچشمه
هنر
دور از تو اندیشه بدان‏ / پاینده مانى تو
جاودان‏
اى دشمن ار تو سنگ خاره‏اى، من آهنم / جان
من فداى خاك پاك میهنم‏
مهر تو چون شد پیشه‏ام‏ / دور از تو نیست
اندیشه‏ام‏
در راه تو كى ارزشى دارد این جان ما / پاینده
باد خاك ایران ما
سنگ كوهت درُّ و گوهر است‏ / خاك دشت ات
بهتر از زر است‏
مهرت از دل كى برون كنم‏ / بر گو بى ‏مهر تو
چون كنم‏
تا گردش جهان و دور آسمان بپاست / نور ایزدى
همیشه رهنماى ماست‏
مهر تو چون شد پیشه‏ام‏ / دور از تو نیست
اندیشه‏ام‏
در راه تو كى ارزشى دارد این جان ما / پاینده
باد خاك ایران ما


پس از سرودن « ای ایران» ، روح الله خان
خالقی آهنگ آن را می سازد و استاد بنان آن
را می خواند و سرودی می شود جاودانه. سبب
ماندگاری این سرود، بی گمان عشق به ایران
زنده یادان؛«گل گلاب» ــ «خالقی» ــ
«بنان» بود، كه هر کدام از پایه ‌های
نیرومند موسیقی ما به شمار می‌روند.

ویژگی سرود حماسی «ای ایران» آن است که
تمام واژگان آن به زبان فارسی است و واژه
بیگانه در آن راه نیافته است. سرود ای ایران
در زمانی که به حماسه نیاز بود به دل و جان
سراینده اش راه یافت و در آواز دشتی ساخته
شده است. گفته می شود که ملودی بنیادی اش از
برخی نغمه های موسیقی حماسی بختیاری گرفته
شده است. با پرداخت و تنظیم حرفه ای زنده
یاد خالقی این سرود در اجرای نخست به صورت
کر خوانده شد، اما ساختار محکم شعر و
موسیقی آن سبب شد تا در دهه های بعد
خوانندگان آن را به صورت تک خوانی هم اجرا
كنند.

فرهاد فخرالدینی، رهبر ارکستر موسیقی ملی
که سرود «ای ایران» را به مناسبت شصتمین
سال ساختنش اجرا کرد، در باره آن می‌گوید:
«یکی از رموز ماندگاری سرود ای ایران،
آهنگسازی آن است که همه به راحتی با آن
ارتباط برقرار می‌کنند. شعر روان و ساده آن
نیز که از زبان مردم ایران صحبت می کند، رمز
دیگر ماندگاری آن است. شصت سال از ساخت سرود
ای ایران می گذرد اما هنوز هم جایگاه خودش
را از دست نداده است. یادم است وقتی آن را با
ارکستر موسیقی ملی ایران اجرا کردیم، همه
با ما همراهی می کردند.
استاد فخرالدینی گفت: «شعر و آهنگ این
سرود، همان طور که شاعر و آهنگساز آن اشاره
می کنند، به دنبال یک اتفاق واقعی شکل
گرفته و از دل آنها برخاسته است. همین مسئله
این سرود را به یک نماد ملی تبدیل کرده است.
بافت این سرود و اشعار آن قابل درک و ساده
است. طوری که تمام گروه های سنی از کودک تا
بزرگسال می توانند آن را اجرا کنند. ضمن
آنکه در این سرود تلفیق شعر و موسیقی به
شکلی استادانه صورت گرفته

01/31/2009 10:57:01
آمریکا راز موفقیت خودشه پیدا کرد 2009-01-31-18-56-52



تا دنیا دنیا بوده مردم همش ئی در اُ دره میجستُن که وا تجملات و ظاهر زندگی خودشانه بازی بدن، اینه بپوشن، اُ کاره بوکنن، اونه بخورن، وا اُ یکی بگرَدن، تا شاید بدانن وا حفظ ظاهر باطن پوچ خالی خودشانه پُر کنن و اکثراً هرچی داخلشان محتواش کمتره بیرونشان بیشتر بچشم میزنه

در آمریکا تا بیست سال پیش سیا ها موقه یِ رد شدن اَ پیاده رو باید راره بری سفیدا واز میکردن حتی هموجور که داملا حسین اوباما میگه حق ورود به رستوران نداشتن مگر بری گارسونی و تمیز کردن رستورانا، ملت بظاهر آزادیخواه و در اصل نژاد پرست ام ازئی جریان لذت می بردن، آمریکا اُجو بود تا زمانی که یی آدم بی فرهنگی رئیس جمهورشان شد و وا عقیده هاي نژاد پرستیش ( مخصوصا ضد اسلامش) دنیاره بهم زد، ولی خدمت بزرگی بری آمریکا کرد و اونم ئی بود که ملت آمریکا بعد از اونی که به سرشان آمد و کم مانده بود به خاک سیا بینیشن فَمیدن که وا حفظ تجملات و حمایت اَ رنگ و مذهب خودشان، آمریکاره به جائی نیمیرسانن، و بد اَز اُ همه گرفتاری حالیشان شد که چاه نفت داشتن و دوست این و اُ بودن و سفید پوست بودن دیه ارزشاي واقعي امروزی نیسن و امروز آدما وا باطن و فکرشانه که شناسائی میشن و به ئی دلیل بود اونائی که یی ذره عقلشان بیشتر میرسید در آمریکا، غرض ورزی و پیش داوری و بی فرهنگیه کنار هَشتَن و یی سیاه پوسیه به کاخ سفید فرسادن و فقط و فقط بخاطر اعتماد بنفسی که ازش دیدن.

حتی طرفداري حزب جمهوری خواه آمریکا که یی ذره کله شان خرابتر بود ( حزب بوش) به ئی نتیجه رسیدن که اگه ماخوان به یی جائی برسن باید شخصه انتخاب کنن و نه رنگه و بعد اَ کلی کشواکش یی سیاه پوسیه بعنوان رئیس حزب جمهوریخواه انتخاب کردن، که البته امیدوارم فقط یی مسئله یِ مدُ نباشه، ینی یی جور نباشه که حالا دیه همه سیا پوس بیارن سِره کار بریکه بگن مارم بله، و امیدواریم که مایکل استیل استاندار قبلی مریلنده فقط بری توانائیش انتخاب کرده باشن


01/31/2009 18:32:35
خانه شاگردی 2009-02-01-08-09-53

نیمیدانم چرا اُ روز صبح که آقام اَ خواب
وَخزاد سِرِ حال بود وا نِنَم
موگفتنو می خندیدن صداشان تا میانه حیاط
میآمد . وقتی کتابامه
ورداشتم برم مدرسه دَس کرد جیبش یی پَنج
قرانی شاند جلو پام هول ورداشتم
چپاندم جیبُم ُ زدم در که آقام دادزد:عصر
ویلان نشی میانه محله زود بیا خانه
ماخوام بِوِرِمِت حَموم و سلمانی شب خانه ی
آتقی مسگر دول برانه پِسِرش
دَعوِتیمان مطرب اِودن .

اَ قِفِسه ی اصغر ،جلو دِرِ مدرسه چار
قران دادم دو تا کُماج یقرانَم دادم
حلوا ارده هَشتَم لاش دو تا گاز زِدِم و
باقیشه هَشتَم بِرِی زنگ بازی .

یادُم میا وَختی می رفتم دِبیرستان یی
دفترداری داشتیمان که میامد بِشُمان
تاریخ جغرافی درس می داد هر وَختَم یی
معلمی نیمامد ، اُ میامد جاش سرگرممان می
کرد . یی چیزای اَ تاریخ موگفت که نیمیدانم
اَ کوجا جُسده بود . مثلا" وا همو
لحجه ی مخصوصه خودش موگفت: نادر شاه ساعِتِ
هشت و ده دَیقه ی صبح روز یازه ی
رمضان آمد سِرِ اِیوان وایساد به لشگراش
داد زد : وَخیزینان ماخوایمان بریمان
هندوسان کوه نورِ بیاریمان بیلیمان جای
کوه الوند. یا ایکه موگفت: مرداویز خیلی
پهلوان بود صبح زود یی لانجینی حلیم خورد و
رفت حَموم لیف صابونه اَوِله نِزِده
بود که دُشمناش رِختن میانه حموم . گفت صبر
کُنینان غسل واجب گردِنمه .اما اُ
نامردا گوش ندادن یکیشان شِمشیرشه چقّاند
میانه دلش . مرداویز روداشه جم کرد
رخت میانه دلش وا یی دِسِش قُرص گرفت وا
اویکی دِسِش شِمشیرِ اَ دِسِشان گرفت و
افتاد جانشان... مارَم جُم و جول میفتاد
جانمان رو نیمکت بند نیمیشدیمان
ماخواستیمان بیوینیمان آخرش شی میشه . یا
ایکه نقشه ی اروپارِ میزد رو تخته ،
رو به ما وایمیساد بدونه ایکه به نقشه بپا
موگفت :" اَ پاریس تا مسکو.." اوخت
اِنگوشتِشه درست میَشت رو پاریس و مسگو ما
تعجب میکریمان وا خودمان موگفتیمان:
اِپا پسر ای اِنگوشتِش مِثدِ گوسبند که اَ
گله جدا میشه رای خانشه میدانه ،
تمامه شهرارِ بِِلِده .

زنگه بازیه که زدن اَ پلّه ها افتادم پاین
سِرِمه کردم زیر کُُتُم ، یی گازی به
کُماج و ارده زده بودم که همی دفتردارمان
صدام کرد: بیا بینم کدام کلاسی؟ گفتم
: آقا اجازه ، اوله ب گفت : برو وایسا دِمه
دفتر کارت دارم . گفتم آقا اجازه شی
کردیمان؟ گفت: هیچی وایسا میام میگم بشِت
کماج و ارده ماند میانه گِلوم دیه
نرفت پاین میانه ذِهنُم میگردیدم و اَ خودم
می پرسیدم شی کردم؟ فکر کردم شاید
دیروز عصر میانه محله که وا عباس گودول قاپ
بازی می کردیمان دیدِتِمان . پَچا
عباسه نخواست .؟ شاید خواسته باشه مَ
نِدیدم.

زنگ بازی بِشُم حرام شد همونجا وایسادم
دِمه دِرِ دفتر تا بِچا رفتن کلاس
معلمارَم رفتن . آخِرِ سر آقامان آمد یی
پاکتی داد دِسُم و پرسید: خانه ی مارِ
بِلِدی ؟ گفتم : آقا اجازه ، بله ،هر روز اَ
دِرِ خانه تان رد میشیمان میایمان
مدرسه . گفت : بارِکِّلا جَل برو خانه ،ای
پاکِته رِ بده منزله ما ، به منزلمان
سِلام بده بوگو یی سفره ی بده برم نون
بسّانم ای چارقرانه بیگیر 4 تا لواش
بسّان بده منزل. حِواسِت باشه دِرِ پاکِته
وا نِکُنی یی جانوری اِنداختم میانِش
می پَّره در.

اَ مدرسه که دِرآمِدَم بادِ سردِ پائیزِ
هِمِدان زوزه می کشید و دانای بارانه
می کُفت میان صورتُم ، وختی رسیدم دِمه
دِرِ خانه ی معلمان حسابی خیسیده بودم
. دشر زِدَم زِنِش آمد گفت : شی ماخوای بِچه
جان ؟ گفتم : آقامان ای پاکِته رِ
داد گفت یی سفره ی بدینان برم نون بسّانم .
بی زحمت بیوینان جانِوِرِاَ میانش
نپریده ؟ گفت : دِرِشه که وانکردی؟ گفتم نه
والا به جان آقاجانمان . خندید و
گفت پَه حتما" همینجانَه س وختی پاکِته
تکان داد فَمیدَم آجیله . بِرِی که
وَختی آقاجانُم آجیل می خِرید پاکِتِش
هموجو خِشه خِش می کرد .

وَختی آمد بجای سُفره ، یی کاسه ی مسی داد
دِسُم یی پیازی میانش بود . گفت :
بارکِاّلا پسر برو اَ علی آقا بیس پَنجی
گوشت چرخ کرده بسان بیار . یی چویی اَم
داد گفت: اینه بده له له بزنه . علی آقا قیچ
قصاب محله ی خودمان بود . وختی
مِنه دید گفت : تو که همیشه پول میدادی چوب
له له اَ کوجا اِودی؟ گفتم بِرِی
خودُمان نیست بِرِی معلمان ماخوام . گفت
بچه جان تو بِچه مُفَصلی یا خانه شاگرد
. نونه بواته موخوری بری یکی دیه نوکری
موکنی؟ شب بواته قهوه خانه بیوینَم میگم
کُلاته بیل بالاتر بِچَّت شده خانه شاگرد.
گفتم : تو دانه ی خدا نگو . آقامان
همه کاره ی مدرسه َُس تِمام نمره ی معلما
دِسه اونه . اصلا" اونه که آخر سال
میگه کی دِرآمده کی مانده کی تجدید داره ،
ماخوای فردا 5تا تجدید بیَله میانه
کارنامَم . دیه هیچی نِگفت . هموجو که دَسه ی
چرخه میگرداند وا خودش قُره قُر
می کرد که : بیس پَنجی گوشت که نصفش میمانه
میانه چرخ مَ شی بدم تو بِوِری وختی
کاسه رِ داد دِسُم گفت : این دفه بِری خاطر
تو پیاز چرخ کردم بوگو دفه ی دیه
نیارن چرخُم کند میشه . ای چوب له له دیه جا
نداره بوگو معلمتان بیا حَسابشه
بده چوبه تازه بسانه .

وقتی کاسه ی گوشته دادم خانه ، زنه آقامان
گفت : چه زود آمدی . گفتم : آقا
اجازه ، علی آقا قیچ وا آقاجانمان رفیقه
میشناسِتِمان . گفت: بیا میان کارِت
دارم . رفتم تو، گفت گفشاته دِمه پّله ها
دِرار گِل نیاری رو پله ها ای جاروهِ
رِ بیگیر ایوانه تمیس جارو کن میانه دِرآنه
رِ وا جارونرمه تمیز کن اشغالهاشه
نِدی زیر فرش ، وا خاک اِنداز وردار بیریز
میانه پوت حَلبی اُوَخت بِوَر بشان
رو آلِشگوه . ظور که آقامان آمد میگم بشت
بیست بده .

کارُم که تمام شد گفتم سفره بدینان برم نون
بساّنم اَلان نونِوائی قال می شه .
گفت : سُفره رِ شُستم اِنداختم رو طِناف
باران آمده خیسیده برو هموجو بسّان
بیَل زیر کُتِت دیه باران اَ اُ حِدّت
اِفتاده .

لواشارِ تا کردِمُ زِدَم زیر کُتُم ، باد
آرام شده بود باران اَم گاهی وَختا یی
پشگهِ ی میفتاد اما تِمامه چاله چولا پرِ
آب و گل بود . بو نونه لواشه تازه که
زد دماغمُ چل شدم یی تیکه ی قرتاندم چپاندم
دانُم یی خورده جلو تر یی سِگی
افتاد پِیم یی لقمه ی دادم به سگه . هی یی
لقمه ی خودُم خوردم یکی دادم سِگه
نِزیکه خانه ی معلمان که رسیدم دیدم دوتا و
نصفی نونه موچوله شده مانده زیر
کُتُم یی خورده ی جلوتر یی پسری اَ خودُم
یزرگتر رسید گفت : آی پسِره محله ی ما
شی ماخوای ؟ کفتم : بتو چه مگِه محله رِ
خریدی ؟ گفت : خوار... آمدی محله ی ما
مرغ دزدی روداری اَم موکُنی ؟ یی لقدی برام
شاند آمدم دولا شدم اَ زمین سنگ
وردارم نون لواش افتادمیانه گل، دولا شدم
نونه وردارم که پسره وا کونالچه ولاید
تخت گُردَم نالَم دِرآمد . یی خِرکچی که وا
بار الاغ رد می شد رسید به دادُم و
جدامان کرد . گفت اَ جان بچه ی مردم شی
ماخوای برو تا نِنِه ته ن.... پسره
ترسید رفت و مِنَم رفتم . وختی رسیدم دِمه
دِرِ معلمان دیدم دو تا ونصفی نون
موچوله شده غَرقه گِل مانده دِسُم خدایا شی
کنم ؟ کاشگا پنج قرانمه خرج نکرده
بودم حالا می رفتم دوواره میسّاندم . حالا
چه گِلی بیَلَم سِرُم ؟ هرچی فکر
کردم هیچی به عقلُم نِرِسید لواشاره هموجو
گوندله هَشتَم رو سکو دمه دِرِ خانه
. دو تا تقه به در زِدَم و فرار کردم رفتم
خانه .

تا یی هفته پشت سر بچا قایم می شدم و تیز اَ
دِمه دِرِ دفتر رَد می شدم . زنگای
بازی یی گوشه ی قایم می شدم که آقامان مِنه
نِوینه یی هفته تمام حال خود نِبودم
نِنَم موگفت پَه شی شده ؟ وا کی دعوات شده؟
جواب نیمیدادم تا دوواره زنگ تاریخ
شد . وا ترس و لرز رفتم سِرِ کلاس . نِشتَم
سِرِ جام و خودمه پشت سِرِ نفر جلو
قایم کردم . اما آقا هیچ نگفت اصلا" به مَ
نِپاید . شاید منزلشان گفته بود که
چقدر براشان زحمت کشیدم و دیه روش نیامد یی
چیزی بشُم بگه ،شاید بِراش مهم
نِبود ، شاید میان ای همه محصل یادش رفته
بود به کی گفته بره نون بسانه ، شاید
.... و هزازتا شایده دیه . اما وختی رفت به
سلطنت رسیدنه سبکتکین درس بده مِنَم
همه چیز یادُم رفت ولی نه ، تا وختی زندم هر
وخت چشممه میوندم همش میا جلو
چشمُم . چه روزگاری بود دادا احمد .

02/01/2009 08:07:17
مساوقه یِ سوپر بوول آمریکا در زمان بی پولی 2009-02-01-09-51-03



آمریکا امروز عرصی ساعت 6 و 28 دی قه بوخت واشینگتون (ساعت 2،28 صحب دوشمه در هِمِدان) متوقف میشه که مساوقه یِ سوپر بوُولِ تماشا کنه، فینال فوتوالِ آمریکائی، یکی اَ پُرتماشا ترین برنامه هاي تلویزیوني سال. تمام ملت امشب وایمیسن جلوی تلویزیوناشان؛ داملا حسین اُوباما یی چشنی در کاخ سفید گرفته، سروازاي آمریکائی در عراق و افغانستان همه 42 مین سوپر بوُولِ می مینن که در تامپا (ایالت فلوریدا) بین تیم پُر طرفدار پیتزبورگ استیلِرز که اَ پیِ شیشدومین کاپش میره و تیم (سیندرلا) کاردینالز آریزونا که تا حالا هیچی نبرده، انجام میشه

فقط یی مساوقه یِ فوتوال نیسش، دِور و ورش هرسال هزار و یی برنامه انجام میشه، حدود 100 هزار تا تماشاچی میرن استادیوم و 300 مِلیون دلار دِرآمدشه ، ولی بحران اقتصادی که پریده گُرده یِ آمریکا اینجانه رم ولکن نیسش، ینی از اُ جشناي پُر خرج و بریز و بپاشی که همه میکردن دیه خِوری نیسش. مثلاً پلی بوی و روزنامه یِ ورزشی اسپرت ایلوسترد و کارخانه یِ شورت ویکتوریاس سِکرت که هر سال جشن میگرفتن، امسال منصرف شدن، ویا کارخانه یِ جنرال موتورز که هر سال به نماینداي پُر فروشش یی هفته مسافرت بری دیدن سوپر بوُول هدیه میکرد، امسال اصلا بروي مبارک نیووده. حتی میدیا مثد هر سال نیسش، و 200 تا روزنامه نگار کمتر شرکت دارن ولی بازم 4000 روزنامه نگار اَ طرف 633 تا منبع خِوری شرکت دارن

ولی کسی که خوب پول گیرش آمد کانال اِن بی سی بود که 67 تا قطعه یِ 30 ثانیه ئی تبلیغاتشه هر کدام سه مِلیون دلار فروخت. علتشم اینه که در آمریکا ئی برنامه 100 مِلیون نفر تماشاچی داره و چون قطعه تبلیغاتی که بری ئی جریان میسازن همه شان خیلی جالبن، تماشاچیا چشم اَ تلویزیون ور نیمیدارن

مثلا میگن که پپسی کُلا یی قطعه یِ تبلیغاتی سه بُعدی ساخته و به ئی مناسبت 125 مِلیون عینک مخصوص به ملت داده که بصورت سه بعُدی بیوینن.

قیمت ورودي استادیوم 800 دلاره ولی بری طرفداراي سرسخت دو تا تیم فینالیست تخفیف هشتن و 500 دلار ناقابل ازشان میسانن. اُجو که میگن قراره در زنگ تفریح مساوقه خواننده یِ معروف صدا کلفت برووس اسپرینگستین باخوانه، ولی سرود ملی مساوقه وا جنیفرهودسونه

راینیوز 24
02/01/2009 09:14:24
'آمریکا نگران برنامه اتمی شاه ایران بود' 2009-02-01-20-53-55



اسناد بایگانی شده در آمریکا که به تازگی از حالت محرمانه خارج شده نشان می دهد که دولت این کشور در دهه ۷۰ میلادی نگران دستیابی ایران به سلاح اتمی بوده است.


آرشیو امنیت ملی آمریکا روز چهارشنبه بیست و پنجم دی (۱۴ ژانویه) اسنادی را پس از ۳۰ سال منتشر کرد که نشان می دهد جرالد فورد و جیمی کارتر روسای جمهوری وقت آمریکا در این دهه از احتمال دستیابی ایران به سلاح اتمی نگران بوده اند.


اسناد تازه منتشر شده نشان می دهد که در جریان مذاکرات اتمی ایران و آمریکا در دهه ۷۰ میلادی، شاه ایران دستیابی کشورش به فناوری انرژی اتمی را حق این کشور می دانست.


محمد رضا پهلوی، آخرین شاه ایران، در دهه ۷۰ سرگرم مذاکره با کشورهای مختلف جهان برای دستیابی کشورش به انرژی اتمی بود.


گزارش مهرنوش پورضیایی


اکبر اعتماد، اولین رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، به بخش فارسی بی بی سی گفت که آمریکا می خواست فرایند تولید سوخت اتمی در ایران تحت نظر این کشور اداره شود.


به گفته آقای اعتماد، این کشور می خواست تولید سوخت اتمی در ایران در نهایت با موافقت ان کشور انجام شود.


ایران و آمریکا در سال ۱۹۵۷ در چارچوب برنامه "اتم برای صلح" دوایت آیزنهاور، رئیس جمهوری وقت آمریکا، قرارداد همکاری در زمینه‌های غیرنظامی اتمی امضا کردند.


بر پایه این قرارداد ایران چند کیلوگرم اورانیوم غنی‌شده برای مصرف پژوهشی از آمریکا دریافت کرد.


مذاکرات و توافق های اتمی ایران و آمریکا تا پایان عمر حکومت پهلوی ادامه یافت اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی، آمریکا تحویل اورانیوم با غلظت بالا را به ایران متوقف کرد.


اسناد تازه منتشر شده آرشیو امنیت ملی آمریکا می گوید اگر اینک غنی سازی اورانیوم در ایران یکی از موارد اختلاف این کشور با جامعه جهانی شده، نگرانی اصلی آمریکا در دهه ۷۰، تولید پلوتونیوم در ایران بوده که درساخت سلاح های اتمی کاربرد دارد.


ایران در حال حاضر بر سر غنی سازی اورانیوم با کشورهای غربی و شورای امنیت سازمان ملل متحد اختلاف نظر دارند.


شورای امنیت ضمن اعمال تحریم های اقتصادی علیه ایران، طی ۵ قطعنامه از این کشور خواسته است تا غنی سازی اورانیوم را به حال تعلیق درآورد.


حکومت فعلی ایران نیز دستیابی این کشور به انرژی اتمی را حق این کشور می خواند و می گوید که قطعنامه های شورای امنیت غیر قانونی است و آنها را نمی پذیرد.



02/01/2009 20:52:28
News of the world فِلپس ماریژوآنا میکشد news-of-the-world-

یی عسکی اَ مایکل فِلپس قهرمان شناي دنیا که 8 تا مدال فقط در چین کسب کرده، گرفتن که داره وا چپوق شیشه ای ماریژوآنا میکشه، ئی عکسه ره هفته نامه یِ

News of the World

چاپ کرده که مربوط میشه به یی جشن دانشجوئی در آخر سال 2008، البته یی نفرم اونجانه بوده و شهادت داده و گفته؛ اَ لحظه ای که فِلپس رسید حالش خراب بود و اگه هموجور ادامه بده دیه اَ مدال ملان خِوری نخواهد بود
02/01/2009 21:07:49
اول یی چیزی میسازیمان که اصلا به درد نیموخوره، اُ وخت پولشه نداریمان 2009-02-01-21-46-40
اصلاً در شرایطی که مردم بری نُن شبشان ماندن یکی نیسش بگه؛ آخه ئی شی بود ساختینان؟، پول مردمم که نیمیدینان، ملتاي متعادل دنیا دیه هیچوخت از ئی پروژه هاي یادگاری یا بقول خارجیا مونومنتال نیمیسازن، فقط در آمریکا و در کشوراي جهان سوم جهت قدرت نمائی ساخته میشن، مثلا میشه شی که در نیویورک برج دو قلو میسازن ، اُ وخت میوینی یی بی خانمانی همونجا زیر اُ برجا اَ سرما و گسنگی میمیره



بچقّان


02/01/2009 21:37:53
الحمدواله، آمریکائیا کرمشان نِشد 2009-02-02-09-39-06



بالاخره مساوقه یِ فوتوال آمریکائی ( اونی میفتن به جان هم کتک کاری اگه بشش بگن وردار و بدو بهتره) تمام شد و تیم پیزبورگ استیلرز به نتیجه یِ 27 به 23 اَ تیم کاردینالز آریزونا برد و برنده یِ امسال شد

شما دیه نپرسینان کی گُل زد؟ اینجانه گُل مول در کار نیسش، هرکی توپه ره ورمیداره و میدووهه، بقیه ره یا جلوشه میگیرن یا میپرن گُردش، بری خودشانم شادی موکنن، مه که هرچی پایدم دیدم کسی پاسکاری بلد نیود، نمیره توتّی خودمان لااقل یی پنالتی قاشقی میزنه آدم کیف موکنه ،ولی دیروز 100مِلیون بیکاره اوناره می پایدن، خدا آخر بشریت خیرکنه
02/02/2009 09:28:31
پچا اُجو کِرختینان؟ 2009-02-02-12-17-24




پچا اُ جو کِرختینان؟

مِگه میشه آدم اِنقد مثدِ حَبِ گِنه گِنه باشه، یی ذره ئی بخندینان تا دنیا بشتان بخنده، حالا بریکه یی ذره لبخند بزنینان یی ودیوئی هشتیمان بپاینانش بلکم کِرچی صورتتان واز شه



ئی ویدئوئی که میوینینان سخنراني یی روحانی با حال در مچد گوهر شاده














02/02/2009 12:11:33
ايران نخستين ماهواره ساخت خود را به فضا پرتاب کرد 2009-02-04-13-43-42
زمانی که ما بچه بودیمان، تازه هِمِدان تلویزیون آمده بود، آقاي خدابیامرزُم ماره اَ خواب بیدار میکرد که موشکاي آمریکاره که بطرف فضا میرن بپایمان، خوب یادمه موگفت؛ بری خوابیدن وخت زیاده ولی اینا چیزائین که در تاریخ میمانن، حرفشه حالا که بزرگ شدم میفمم، کار کمی نبود، ولی ما فکر میکردیمان، اُ کارا فقط انه یِ " اَ ما بهترانه" و کسانائی که ازئی چیزا میسازن جزء آدمیزاد بحَساب نیمیاین، خود مهَ شخصاً هیچوخت فکر نیمیکردم که ایران بتانه یی روز حتی بفکر ساختن یی چینین چیزائی برسه، سی چل سال پیشا، بغیر از آفتابه ما همه چیزه برامان خارجیا مساختن، مثلاً اِگه یی سیستومه مخابراتی ماخواستیمان باید حتماً اَ آمریکا میخریدیمان و در قِرارداش بود که تا چند سال باید خرج یی تکنسین مفت خوریه بدیمان تا بشومان بفروشنش و اِگه خراب میشد یی مهندسی اَ آمریکا می آمد ایران و اَ لحظه یِ پروازش در نیویورک وخت گیری میکرد تا اُ لحظه ای که دو واره برمیگشت نیویورک و میدیدی مثلا یی فیوزیه عوض میکرد که یی دلارم قیمتش نبود و 100 هزار دلار بقول خارجیا ماره چارج میکرد. یادم میا یی وار که روی باخارو نفتی مدرسه مان خواندم "هِمِدان کار" داشتم اَ افتخار میترکیدم، چونکه ما عادت داشتیمان که باخارو باید وا مارک" ارج" بود که آقاي ارجمند اَ آمریکا وارد میکرد و کرج منتاژ میشد یا پُلار در اصفهان و غیره و غیره

دیشب در ایتالیا در یکی اَ کانالاي تلویزیونی باسم ایتالیا اونو (یک) که صحبش سیلویو برلوس کونی، نخست وزیر میلیاردر ایتالیاس (رفیق جان در جاني بوش)، قبل اَ شروع برنامه که شوو خنده دار تلویزیونی بود، بدون هیچ شرح و تفصیلی در حالی که یی پسرهمجنس باز یهودی ایرانی پیانو میزد ، پرتاب موشک ایران به فضاره نشان میداد، مثلماً 90 در صد خارجیا زورشان آمد و چشم نداشتن بیوینن، ولی مهَ اُ لحظه غرور گرفتُم، و به ایرانی بودن خودوم بیشتر نازیدم. اصلا ما کار نداریم نظر خیلیا در مورد ئی پروژه ها شیه و شی راجبه مسئولینش فکر موکنن، مسئله ایران و تکنولوژی ایرانیه که شده اولین کشوردر خاورمیانه و هشتمین کشور دنیا در زمینه اشاندن موشک به فضا، یادمان نره که اقتصاد آینده یِ دنیا در فضا و در ارتباطاته، و حالا تمام اینا او فرضیه ره راجبه بوش تاَیید موکنن که ماخواست وا ایجاد سپهر فضائی در لهستان جلوی پیشرفت ایرانه در ئی زمینه بیگیره، ولی حالا تا چشمش کور دیروز ماهواره ملی " امید" وا موشک ماهواره بر "سفیه 2 " به فضا فرساده شد، حالا ماخوا کار بکنه ماخوا کار نکنه، تا دنده اونائی که نیمیدانن بیوینن نرم، پیروز باد خاک دلیر پرور ایران



بچقان



بچقان






02/04/2009 13:05:22
پیری 2009-02-04-22-33-45

از برنارد شاو پرسيدند: از كي احساس كردی پير شدی؟



گفت:


از وقتی كه به يك خانوم چشمك زدم بعد اون خانوم از من پرسيد : آشغال رفته تو چشمتون؟




02/04/2009 22:33:02
فرار اَ مدرسه 2009-02-06-13-05-37
امروز داشتم میان خیاوان رد می شدم ، اَ میان یی پنجره ئی یی بوی عجیبی به دماغُم خورد که چینین مِنه ورداشت و به زمان بچگیم کشاند، اونائی که چار راه امیر کبیره میشناسن حتما یادشانه که زمسّانا یی لبوفروشی بود که گاری چارچرخشه اونجانه پارک میکرد و لبو پیسه یا باقالی کِرم آلودار میرفوخد، مخصوصاَ یادمه عرص به عرص که اَ ابن سینا برمیگشتیم بغیر از بوی لبو و باقاله از اُ دور یی بخار لگن پُر لبوشم دیده میشد

هِمدان عرصاي سرد و غمگینی داشت اَ ساعت چار و پنج بعد اَ ظُر هِوا تاریک میشد و کسی میان خیاوان دیده نیمیشد، مگر اُ کارگراي بدبخت و بیکاری که اَ صحبی اَ خانه زده بودن دَر پی روزی و تا اُ مِوقه روز هنوز دشت نکرده بودن و کار کاسّبی نداشتن و چنین بود که حتی قدرت خرید یی نُن سنگکی بری زن و بچشانم نداشدن و چون دِسه خالی بودن زوان بَسدا روشان نیمیشد برگردن و میان چشماي زن و بچه یِ گسنشان بپان، و تا اُ موقه ئی در و اُ در میزدن تا بلکم فرجی بشه و دری به تخته ای بخوره و یی چیزی گیرشان بیایه

البته اینا چیزائین که بعد ها بزرگتر که شدم فَهمیدم و علت ویلان بودن اوجو آدما که تعداشان زیاد بود بعداً برام توجیه شد. خداره شکر خانواده ی ما درگیر یی چینین شرایطی نبود ولی اگرم بود یی نفر در سن نو جوانی به هیچ چیز بغیر اَ خودش فکر نیسش

هیچی دیه داشتم میگفتم ، اَ مدرسه که درمیآمدیم اگه یی دفتر چل بلگی یا 60 بلگی داشتیمان که همش پُرشده بود و بدرد نیموخورد میدادیمش به لبو فروشه و اَ جاش لبو میگرفتیمان و یا اگه کاغد داشت دو قران میدادیمان و میان یکی اَ صفه هاي دفتر مشق یی ذره لبو وا اُ چاقو پیسه تیکه تیکه میکرد و میداد دِسمان، فقط خدا میدانسد اُ دفتره ره چند دفه وا دساي پیس ورق زده بودیمان و چند دفه به انگوشتمان آب توفِله زده بودیمان که بدانیمان خوب ورق بزنیمان،و چقد اَن دماغ خشگیده لابلاي صفه هاش بود، ولی مزه یِ اونه هیچی نداره و اِگه الآن در بهترین رستوراناي اروپا ، بهترین غذارم بخوریمان بازم مزه یِ اُ لبو یا باقاله پیسّه ره نیمیده . یی ماه پیش که رفته بودم ایران، جلوی یی مرکز تجاری در شهرک غرب یی باقالی فروشی بود، دیه هیچی نفمیدم و رفتم جلو و سه هزار تِمن دادم یارو میان یی ظرف یی وار مصرفی یی ذره ی از اُ باقالیه داد ولی هرچی خوردم دیه مزه یِ اُ باقالی ترشیده یِ خودمانه نداشد، همو بهتر بود که نیموخوردم تا برام خاطرش میماند

. وختی اُ زمانا صحبی میرفتیمان ابن سینا و درسمانه طبق معمول نخوانده بودیمان دیه وارد کلاس نیمیشدیمان ، وا چند تا اَ بچا میرفتیمان وا توپ کوچوگ بازی (تمام بچا یکی یی توپ تنیس جیبشان بود که بعضی وختا وا مورکوکوروم قرمزش میکردن) . یا فرار میکردیمان بریمان سینما، و چون دره اصلی ابن سینا بعد اَ هشت ونیم بسده بود اَ میان حیاطش طرف چار راي امیر کبیر اَ دیوار میکشیدیمان بالا و اَ تیرچوبی چراغ برق سُر موخوردیمان و میفتادیمان پاین و یا علی بطرف سینما، یی دیدیم به مدرسه یِ دخترانه یِ اوحدی میزدیمان بریکه اَ دخترارم بودن که اونارم مثد ما اَ درس خواندن بدشان میآمد. خلاصه یا میرفتیمان سینما هما یا لوکس و یا الوند، سینما تاج فقط فیلماي لاله زاری و چاقو کشی و آوُلائی داشت ولی فیلماي خوب مثد قلعه یِ عقاب ها و دوازده مرد خبیث و تایتان و پل روخانه یِ کووای و تکزاسی جان وین و اوجو فیلما فقط یا لوکس بود یا هما و یی موقه ایم الوند، از اُ دکه هه یه دره سینما دو قران چنجه یِ آفتاب گردان میخریدیمان و میرختیمام جیبمان، چنجه یِ هندوانه که بشش تخمه ژاپونی موگفتن اِنه یِ ژیگول میگولا بود.

از اول فیلم چنجه میشگسدیمان تا آخر، چقه چقه چق چنجه بود که اشگسده میشد و هرچی صحنه فیلمه هیجان انگیزتر بود چنجه هه ره تند تر تر میشگسدیم و وختی فیلم تمام میشد سالن سینما می مانسد آلوشگوهه رو زمین یی وجّه پوس چنجه و ته سیگار بود، آخه بی خِوری دونخ سیگارم میخریدمان که لابلاي چنجه اشگسدنمان یی دودی ام بزنیمان، دیه بلانسبت فلان لق خدا بیامرز فلان دبیره که داشت میان کلاس به بچه آدما درس میداد

حالا آدمیزاد بیوین چه جانور عجیبیه که مه وا حس کردن یی بوئی میان خیاوان تمام ئی خاطرات برام تداعی شد ، فقط امیدوارم که بچاي امروزیم وختی بزرگ میشن بدانن وا کوچکترین چیزی احساسات و عواطف خودشانه زنده کنن

زنده و پیروز برقرار باد همدان و همدانی
02/06/2009 12:40:58
فرش ایران 2009-02-07-09-48-33
یکی اَ قدیمیترین و وا ارزش ترین هنراي دنیا قالیبافي خودمانه، که متاسفانه جنسش اَ پشم و مواد طبیعیه و وا زمان بقولی اُکسیده میشه و اَ بین میره، به ئی دلیل قالیاي زیادی اَ قدیم نداریمان که گواهي ئی هنر تاریخی باشن، فقط تنا قالی که سندش هزار سال به بالاس، یی قالیه که در پازیریک روسیه پیدا شده که مربوط به قرن پنجم قبل اَ مسیحه و شانسی که اوُدن اینه که زیر برف بوده و باعث نگاداریش شده، قالی پازیریک که بگفته یِ کارشناسا در مرکز ایران بافته شده ، دقیقاَ اَ نظِر تکنیکی مثد قالیاي امروزیه و ئی نشان دهنده یِ اینه که چندین قرن پیشش انسان شرو به بافت قالی کرده که به اُ اوج رسیده، البته اِگه ما انساناي غارنشینه در نظِر بیگیریمان اولین وسیله ای که داشتن پوس حیوانات بود، که بری پوشش شخصی و رو زمین انداختن بوده که ماخوابیدن روش و بعد ها یاد گرفتن که پشم حیواناته بکوئن و یی چیزی مثد نمد ارزش درآرن ولی فقط خدا میدانه اَ چه زمانی گره زدن فرشه روِ تار پود یاد گرفتن

در یی کشور مسلمانی مثد ایران که نقاشی و صورت کشی حرامه، ذوق نقاشی و طراحیه روی کاشیکاری و قالی پیاده کردن و قالی بافی یکی اَ بزرگترین افتخارات ما ایرانیا بحساب میایه،میگن در قرن چارده مسیحی در تبریز مدرسه طراحی بوده که بیشترش طرح جلد قرآن بوده که اگه ما الآنم به نقش فرش لچک ترنجی بپایمان دقیقاً مثد جلد قرآن میمانه، در هر صورت قدمت فن طراحی و بافت بصورت تخصصی در ایران خیلی بالاس، فقط تنا عیبی که داره سالاي اخیر انقد قالیاي بی معنی و بیخودی بافته شده که ملت دنیا از ئی هنر وا ارزش ما خسته شدن، ما اجایکه روز بروز در هنر قالیبافی جلو بریمان زدیمان دِنده عقب و عقب عقب میریمان، مثلماً اَ نظِر تکنیکی و ریزبافی و مواد مصرفی خیلی پیشرفت داشتیم، ینی اِگه قالیایِ ابریشم قم امروزیه بیوینی صد مرتبه اَ سی چل سال پیش بهتر شدن و یا مثلا قالیاي تبریز چله ابرشم رج بالا (80 ـ 90 رج)، ولی چیزی که هَس ما فقط ماخوایمان ببافیمان و صادر کنیمان حالا به هر قیمتی شده، خدا نکنه به ئی قالیا یی ذره آب بخوره، همش میپلمه به هم ، حالا رنگ گیاهیم که نیسش، په لااقل سعی کنینان ئی مشگل برطرف بشه

چند وخت پیشا یی فیلمی دیدم به اسم بلاد دیاموند ینی الماس خونی، و نشان میداد که یهودیا که تجار بزرگ الماسن چجوری تولیدشه کنترل موکنن که وا عرضه زیادی قیمت الماسه پاین نیارن.

تا زمانی که خرید و فروش فرش در دنیا دسه یهودیا بود ارزش خودشه حفظ کرده بود، ولی اونا خودشانه کنار کشیدن و الآن کنترل قالیاي عتیقه دنیا دسشانه و روز بروز توسعه پیدا موکنه، یادم میا سالاي زمان جنگ که ما تازه بری راز بقا در قالیفروشی پا گذاشته بودیمان یی جور قالی تُرک بود به اسم اوشاک که گره هاي درشتی داشت و اَ نظِر طرح و نقش خیلی ساده بود، و تجار کلیمی ایناره به قیمتاي خیلی کم میخریدن، بعد از ده پونزه سال که نسل ئی قالی اَ بازار جم شد و ملخ تخمشانه خورد، آوردن یی سِری مقاله در مجله هاي تخصصی قالی عتیقه نوشتن، چیزی نکشید که ئی قالی 100 دلاری به 100 هزار دلار رسید

ما در عوض آمدیمان اجایکه کیفیت قالیه بوریمان بالا و کاری بکنیمان که حسرت داشتن قالیه رو دل خارجیا بیلیمان که مجبور بشن تشنه یِ خریدش بشن، روز بروز تولیداتشه زیاد کردیمان و یی عده اي خدا ندار زمانی که معادل صادرات فرش میشد از خارج اجناس خارجی وارد کرد، فرشاره به قیمت خرید یا زیر قیمت رختن میان بازارایِ غربی و اجاش جنس خارجی به ایران وارد کردن و سه برابر فروختن و اصلا براشان صادرات مهم نبود چونکه بیشتر استفادشان در واردات بود و یا بقول بعضیا ( گناش پاي اونائی که میگن)، زمانی که معادل هر دلار فرش صادراتی 250 تِمن ماوتفاوت میساندن، میگن که در بعضی اَ گمرکاي ایران صادرات چیا وا گمرکچیا کنار می آمدن و موقه یِ صادرات مثلا یی کامیون فرش مدارکشه ثبت نیمیکردن و وختی جنس اَ ایران خارج میشد تمام مدارکاشه اَ بین میبردن و 3 مِلیون تمن بری هر کامیونی حق العمل میساندن و ئی کارشان بغیر از ضرر به دولت ، باعث دو تا مسئله بزرگ و مهم میشد، یکیش که صادر کننده سالم ضرر میکرد و نیمدانسد وا اونا رقابت کنه، دومیش که قالیه زیر قیمت میفروختن و در کشوراي خارجی بی اعتمادی نسبت به قالی ایرانی و بخود تجار سالم ایجاد شد، و بازارم که ماشالام دیه اَ فرش اشباء شد. البته اینا چیزائی بودن که یی زمان گفته میشد






امروز در فارس نیوز نوشته بود که بگفته آقاي بصام رئیس مرکز فرش ایران، صادرات ایران اَ 80 مِلیون دلار در سال قبل اَ انقلاب به 400 مِلیون دلار در سال رسیده، ولی ئی دوست عزیز توجه نیموکنه که سی سال پیش وا 80 مِلیون دلار میشد هِمِدان وا جاش بخری، ولی 400 مِلیون دلار امروز پول 10 دا خانه در تهرانم نیمیشه، حالا یا ماخوایمان خودمان بازی بدیمان یا دیگریه، ولی تا زمانیکه وا ئی مسئله بطور جدی روبرو نشیمان اوضاي فرش از ئی بهتر تر نیمیشه.

تقریباً یی سال پیش آقاي بصام یی چرخی در اروپا زد و یی نشستی وا تجار ایرانی در مورد قالی داشت، و درئی جلسه مهَ خودوم یی پیشنهادی به اُسّا دادم و گفتم که ما اجایکه هزار متر قالی بی ارزش صادر کنیمان بیایمان فقط 50 متر قالی اصیل ایرانی وا کیفیت بالا به همو قیمت صادر کنیمان، و اجوری تعداد قالی در بازار افزایش پیدا نیموکنه و ملت خارجی بری خریدن قالی اصیل ایرانی حریص تر میشن، ولی نظِر ایشان و بعضی از تجار ئی بود که ما باید قیمتامان پاین باشه که بدانیمان وا پاکستان و هند رقابت کنیمان، مثد اینه که بگی مرسدس بنز بیایه ماشین سبک دُروس کنه که وا کیا و هیونداي رقابت کنه، ولی ئی آقایان فکر نیمیکردن که ما قالی اصیل داریمان و خارجی جماعت اگه مطمئن باشه که پولشه بیخودی دور نیمیریزه هر قیمتی که باشه میخره، بریکه خارجیا مثد ما خاناشانه که پُر نیموکنن، اونا یی چیز با ارزشی ماخوان که بندازن زمین و به همه بگن که اُ قالیه تکه، ما باید دقیقاً همو کاری ره باید بکنیمان که کارخانه یِ فِراری در ایتالیا موکن، وختی یی مدل ماشین میسازه مثلاً اگه 500 تا تقاضا داشته باشه، فقط 499 دا به بازار تحویل میده میگه اوجوری یی نفر باید تشنه بمانه و به ئی سیستوم کارخانه یِ فراری هیچوخت دچار بحران اقتصادی نیمیشه و ماشیناش دانه ای نیم ملیون دلار بفروش میرسه، حالا ما بیایمو هِی قالی ببافیمان که بشه شی؟
02/07/2009 09:43:39
ترکه بووآش میمیره 2009-02-07-16-11-30
به تُرکه میگن؛

زود بیا خانه که بووآت مرده

میگه؛

دروغ میگینان، یی چیزی شده نیماخوانین راسشه به مهَ بگینان
02/07/2009 16:09:36
هشت فحش ترکها 8-









1-از جلوی چشمام خفه شو .


2-فکر کردی فقط خودت خری .


3-کسی با تو زِرِ نزد .


4-صداتو واسه من داد نزن .


5-دستت بشکنه از زا نو .


6-با من حرف میزنی دهنتو ببند .


7-خودت گیر عجب آدم خری افتادی .


8-خودم دست دارم ، جوا بشو میدم .


02/07/2009 23:40:47
آب معدنی لُری 2009-02-08-18-00-13
یارو لُره یی بطری آب معدنی میخره یی ذره ئی ازش موخوره، به زنش میگه؛

زن یی ذره آب بیار بیریزم روش خیلی غلیظه
02/08/2009 17:54:34
اتم ایران 2009-02-08-22-13-26
همه مان خوب میدانیمان که زمانی که بوش سِره کار بود بخاطر قولی که به سه گروه اَ هواداراش داده بود( ینی کارخانه های اسلحه، کمپانیاي نفتی و گروه هاي شیمیائی داروسازی) ماخواست جنگ را بندازه و به هر قیمتی که بود باید به عراق حمله کنه و بهترین مانه ای (بهانه) که داشت ئی بود که بگه سلاح کشتار گله ای داره و هرچی شورای امنیت سازمان ملل بشش گفت اوجو نیس به حرف هیچکس گوش نکرد و بی دلیل به عراق حمله کرد و هم خودشه گرفتار کرد و هم یی ملتیه بدبخت و بی خانمان کرد

دُروس همو زمان بوش به ایرانم گیر داده بود که پچا داره بمب اتم میسازه، و توسط نوکرش پرویز مشرف رئیس جمهور پاکستان یی کِلکی دُروس کرده بود که رابطه ي بین ایران و آژانس بین الملل انرژی اتمي گِل آلو بکنه. در پاکستان یی دانشمندی هَسش به اسم عبدالقدیرخان که پدر انرژی اتمی پاکستان شناخته شده که یی مدتی اَ پاکستان فراری بود، گوآ هلند بوده، مشرف رئیس جمهور پاکستان بریکه بشش بخجش بده که به پاکستان برگرده ، مجبورش کرده بود که بگه طرح سانتریفوگ بری غنی سازی اورانیوم به ایران فروخته که اوجوری دنیا وا ایران میانش خراب بشه و بوش مانه گیرش بفته که به ایران حمله کنه، ولی آخرش عبدالقدیر خان راسشه گفته و باوجودیکه سانتریفوگاي ایران شباهت زیادی به سانتریفوگ پاکستانی دارن، اعلام کرده که هیچگونه همکاری وا ایران در ئی زمینه نداشته

سفیر ایران در کراچی امروز در خور گذاری فارس اعلام کرد که "عبدالقدیرخان هیچ ارتباطی با برنامه هسته ای ایران ندارد" . ولی مه ماخوام یی چیزی بگم ؛ در دنیا آمریکا، روسیه، چین، فرانسه، هند، ، پاکستان و حتی اسرائیل که صداشه درنیماره بین 150 تا 400 تا کلاهک هسته ای داره، چرا ایران نباید داشته باشه؟ یا بهتر نیسش که هیچکدام نداشته باشن؟

بچقان








02/08/2009 22:01:01
اَ زمین تا آسمان 2009-02-10-12-29-24
ئی عسکا ره برام امروز فرساندن، منم هشتمشان اینجانه که همه ِ دنیا بیوینن که در زندگی آدمیزاد نِشد وجود نِداره و هرکی به هرچیز و هر جائی دلش ماخوا میرسه، اگرم نیمیرسه بریکه اُجو که باید قلباً نخواسته، ینی اِگه 21 سال پیش موگفتی ئی یارو که میان کیلیِ باغه میوینی یی روز میشه رئیس جمهور آمریکا و قدرتمند ترین مرد دنیا میشه، موگفتن یقین چلی، آنا ، بسّان حالا؛




بیست یی سال پیش








بیست یی ساعتِ پیش






02/10/2009 12:20:16
سَن والنتاین جشن عشاق 2009-02-14-00-40-39



امروز 14 فوریه ، روز سَن والنتاین ، ینی روز عاشقاي مسیحی دنیاس. والنتاین (والنتینو) یی کیشیش کاتولیک ایتالیائی بود که سال 176 مسیحی در نزیکیاي شهر تِرنی در ایتالیا بدنیا آمد و در سال 273 بدستور امپراتور رُم آورلیو بدسِ یی سروازی به اسم فوریوس پلاسیدوس ، در خیاوان فلامینیا در رُم شمال که امروزم همو اسمه داره ،کله شه اَ جانش سِوا کرد ینی بقول امروزیا اعدام شد

اُ زمان در شهر رُم یی امپراتوری بود به اسم کلادیو دوم، که معتقد بود که سروازا نباید زن داشته باشن، چونکه زن و بچه آدمه اَ جنگندگی و دلیری میندازه،( الیته بیخودم نیموگفت، ماخواست که سروازاش گِل بسّر نباشن) ئی والنتاین یی کیشیشی بود که تبلیغات مذهبی زیادی میکرده و بری سروازا زن میسانده، و دو وار میندازنش زندان تا آخرش بخاطر محبوبیتی که بین مردم داشت سروازاي رُومی ترتیبشه میدن

بری دو قرن کسی چیزی نگفت، ولی دراواخر قرن پنجم مسیحی ینی سال 496، زمانی که کلیسا قدرت پیدا کرده بود یی پاپی رهبر کلیسا و واتیکان بود به اسم جلاسیوي اول که دستور داد اَ جای جشن عشاق کافر، روز 14 فوریه ره که روز شهادت والنتاین بود و شهید راه عشق شده بود بعنوان روز عاشقا بشناسن و خود والنتاین اَ کشیش معمولی به سن والنتاین ینی والنتاین مقدس ( قدیس والنتاین) تبدیل شد و امروزه میگن اُسخانگ مُسخانگش در کلیسیاي سن والنتین در شهر تِرنی در مرکز ایتالیا قرار داره و هر ساله در کشوراي مسیحی مخصوصا اروپا و آمریکا روز 14 فوریه تمام عشاق به هم تبریک میگن و هدیه ردو بدل موکنن

حالا موضوع اینه که اِگه خارجیا سَن والنتاین دارن ما قبلش سپندارمذگان داشتیمان، اگه اونا رومئو و ژولیت داشتن ، ما وامق وعذرا و شیرین و فرهاد داشتیمان، فقط ما بخاطر تضاد فرهنگی مذهبی هیچوخت ازشان حمایت نکردیمان، زنده و پیروز باد فرهنگ ایران
02/13/2009 23:59:29
هدیه روز عشاق از غزه 2009-02-14-10-00-27
به گفته یِ بی بی سی دو روز پیش چند تا کنتاینر گلُ اَ غزه به اروپا زیر نظر و اجازه یِ اسرائیل صادر شد، اونم بریکه هلندیا زور اُوودن ، و نشان دهنده یِ ئی بود که غزه میتانه بغیر اَ تروریست چیزاي خوبیم به دنیا صادر کنه ، البته اِگه بحال خودش بیلنش، آخه یکی نیسش بگه به اسرائیل چه مربوطه که اینا ماخوان رابطه یِ اقتصادی وا اروپا برقرار کنن، حالا بلا نسبت گور پدر فلسطینیا، منم که شخصاَ وا عرب جماعت خوب نیسم ، ولی آخه زور گوئی ام حدی داره، میان ئی دنیاي خراب شده یکی نیسش جلوی ئی همه زورگوئیه بیگیره؟



بچقان اینجانه ره


02/14/2009 09:51:35
تا آخرین قطره 2009-02-14-10-42-49



وا تمام بارندگیائی که در بیشتر کشورا میشه بازم آب در کره یِ زمین روز بروز کمتر و کمتر میشه، به ئی دلیل اِگه تا حالا جنگاي دنیا سِره نفت و سِره معادن و چیزاي دیه بوده از ئی به بعد ملت دنیا بری کسب آب و سرچشمه هاي آبی به جان هم میفتن

ما که بچه بودیمان یی روز دِور میدان سنگشیر دیدم دو نفره وا الاغ میکشن و میارن؛ هردوتا شان غرقه به خون بودن و داشتن میبوردنشان بیمارستان، وختی پرسیدیم ، گفتن که دو تا کشاورز، یی کیشینی و یی اِوروئی سِر تقصیم آب دعواشان شده و وا بیل کفتن میان ملاج هم و مُخشان آمده دانشان. او مِوقه بری ما خنده دار میآمد ولی وختی آدم خوب به دینا میپا میوینه که امروزه دولتا دسِه کمی از او دوتا کشاورز کیشینی و اَوروئی ندارن، در حال حاظر مشگل روز دولتا کسب انرژیه ، مثد جریان گاز روسیه که به اروپا میره و هر روز قطعش موکنن، ولی طولی نخواهد کشید که تمام دولتاي دنیا بیل بدس میفتن به جان هم. ینی وا کمبود آب قیمت کلیه محصولات کشاورزی بالا میره و کشوراي گُسنه بیشتر تر گُسنه میشن و میفتن به جان کشوراي دیه. تقریبا دو ماه دیه ، ینی اَ 16 تا 22 ماه مارچ در ترکیه یی نشست بین المللی هَسش بری حل مشگل کم آبی دنیا. بنا به گفته یِ فائوو الان 1،1 میلیارد نفر در دنیا مشگل دسرسی به آب غیر آلوده دارن و 2،6 میلیارد نفر وا مشگل بهداشت اَ کمبود آب مواجعن. اَ طرف دیه خشک شدن زمینا و کویرزائی کره زمین، سازمان ملله به فکر انداخته که هرچی زودتر اقدام به یی برنامه یِ صرفه جوئی آب اَ جهت فردی و اجتماعی بکنه.

کمبود آب تا چند وخت دیه نقُل تمام مجالس بین المللی خواهد شد، مخصوصاً وا رشد جمعیتی که بعضی اَ کشورا دارن و اصرافی که کشوراي در حال رشد مثد چین و هند موکنن که در ئی کشورا بعضی اَ روخانه ها دیه اصلا به دریارم نرسیده خشگ میشن و میان را ترتیبشانه میدن، در حال حاظر کمبود آب باعث اختلاف بین خیلی اَ کشورا شده ، مثلا میگن او دیواری که اسرائیل بری جلوگیری اَ ورود فلسطینیا کشیده یی جوری برنامه ریزی شده که چند متر او طرفتر از یی روخانه یِ زیر زمینی ساخته بشه که صحب روخانه بشن، و مصرف نفری 700 الی 800 متر مکعب در سال آب زمیناي اشغالی اسرائیل علیه 150 متر مکعب در سال آب فلسطینا در غزه ثابت کننده یِ ئی حرفه و خنده دار اینه که اداره یِ آب در اسرائیل دس وزارت کشاورزی خودشانه ولی اداره یِ آب در فلسطین زیر نظر وزارت دفاع اسرائیلیاس!!!! ، ینی شی؟

پایه و اثاث هر تمدنی آبه و بیشتر شهراي دنیا کنار روخانه ها احداث شدن. و انسان روز بروز به آب احتیاجش بیشتر میشه، بین سالاي 1950 تا 1990 مسیحی مصرف آب در دنیا سه برابر شده و تصور میشه که در 30 ـ 40 سال آینده دو برابر بشه و به ئی روش بیشتر شیراي آب در دنیا که بی حساب واز میشن به خشگی بکشن. در حال حاظر در دنیا کسائی هَسن که بریکه آب بدس بیارن هر روز 30 تا 40 کِلومتر را میرن آونم تازه وا هزار و یی مکافات اگه بششان آب بدن

کارشناسا میگن بریکه یی انسان بدانه زنده بمانه باید حداقل 5 لیتر آب در 24 ساعت داشته باشه. بدون غذا خوردن آدم یی ماه میدانه زنده بمانه ولی بدون آب یی هفته ای میمیره

اگه باخوایمان کلای خودمانه قاضی کنیمان در مصرف آبم توی دنیا کم و زیاد وجود داره، مثلا در آمریکا مصرف آب بری هر نفر در روز 425 لیتره که بیشترین مصرف در دنیاره داره و دوم کشور کاناداس و سومیش ایتالیاس که مصرف روزانه فردیش 237 لیتر میشه که نقش اوله در اروپا داره. ولی مثلا مصرف آب در فرانسه 150 لیتره، که البته عکس ئی جریانم در دنیا وجود داره، مثلا در ماداگاسکار هر نفر در روز (اونم اگه گیرش بیایه) 10 لیترآب داره

آمار نشان میده که در روز هر خانواده یِ آمریکائی 350 لیتر آب مصرف موکنه، ولی در اروپا ئی مصرف به 165 لیتر میرسه و در آفریقا به 20 لیتر

بدبختانه مصرف آب بری استفاده ی ِ شخصی در دنیا خیلی نابرابره، مثلا مصرف یی آمریکائی 100 برابرمصرف یی نفر اهل بروندی یا اوگاندائیه. و همیشه در کشوراي ثروتمند از ئی مایع پُر برکت بطور دُروس استفاده نیمیشه و از آب تصفیه شده ای که وارد لوله هاي خاناشان میشه هموجور بی رویه استفاده میشه، حالا یا بری خوردن یا آب دادن بخچه هاشان یا شستن ماشین و خیلی وختا میوینی که لوله هاي شهری فرسوده شدن و کلی آب میان راه اُ بین میره، ولی در کشوراي آفریقائی و آسیائی یی ذره ئی حواصشان جمترتره

سازمان ملل قرار کرده که سهمیه یِ هر نفر در دنیا باید 40 لیتر باشه و هر ساله روز 22 مارچ روز جهانی آب مشخص شده و مسئولین جهانی دور هم جم میشن که بیوینن چه گِلی بیرزن سرشان؟. ولی سازمان بهداشت جهانی اعلام کرده که زیر 50 لیتر آب ره باید ضعف آب شناخت و ئی دردیه که متاسفانه تقریباً 40 در صد ملت روي زمین بشش گرفتارن. و اَ هر دو نفر روی کره زمین یی نفر، ینی حدود 3 میلیارد نفر سیسوم کانالی فاضلآب ندارن



.
02/14/2009 10:31:47
بافت قالی گبه در هِمِدان؟ 2009-02-17-13-30-44
اصلا ماخوان کُرفِ منه در بیارن، ماخوان مِنه سِگوُم کنن بندازنُم اُ سَر!، یکیم نیسش بگه پچا؟

استان هِمِدان اَ زمانی که قالی در ایران وجود داشته نقش مهمیه اجرا کرده، و بیشتر اَ 60 در صد قالیاي ایران جهت صادرات در هِمدان جم آوری و بعد صادر میشدن، اصلا الآنم که الآنه در کشوراي خارجی قالیچه یِ داهاتی بافته به اسم موصل میشاسن، ینی تمام اینا در هِمِدان جم آوری و سرویس و به موصل عراق فرساده میشدن که به کشوراي غربی صادر بشن، به ئی دلیل اسم قالی موصل روشان مانده

بهترین قالیاي داهاتاي اطراف هِمدان در اینجیلاس (انجلاس) بافته میشدن که دیه خود اینجیلاس وا جا و جلالش وجود نداره، و با وجودیکه اندازاشان کوچوگ بوده (پشتی، زرچارک، زرنیم، روکرسی، قالیچه و کناره)و تک پود بافته میشدن ولی اَ نظِر بافت و ظِرافت اگه اُ قدیمیاشه بیوینی قالی تبریزم به گرتشان نیمیرسه ، آخه قالی تبریز مثدِ زن بزک شده میمانه تا آب موخوره همش به هم می پلمه و رنگش سبز میشه، ولی قالیاي استان ما روزبروز قشنگتر میشن. یا مثلا قالیاي مشگین ملایر، مخ